Ο Θεός δεν θέλει κλαψουρίσματα και κακομοιριές∙ θέλει χαρά, ειρήνη και δοξολογία με αγαλλίαση και αγάπη.

 

Μακαριστός  Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

(† 9 Μαΐου 2019)

τ(Ρ) ΕΛΛΑΣ!

Μελωδίες και στίχοι ανοιξιάτικοι..σαν κάλαντα !

 

«. Όταν η φύση αναγεννιέται την εποχή της Αναστάσιμης περιόδου , μία μεγάλη αλήθεια μάς υπενθυμίζει ότι η ελπίδα θα ανθίσει ακόμα και στις πιο σκοτεινές περιοχές»

Τα Κάλαντα της άνοιξης ειναι έμπνευση του σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Σκουρλέτη., Η συνθέτρια Μαργαρίτα Παπαδημητρίου λέει: «Άνοιξη, σύμβολο αναγέννησης. Γυναίκα, μητέρα, σύμβολο της ζωής. Φύση, μάνα όλων των πλασμάτων. Κόρη, σύμβολο της νεότητας και της δροσιάς. Τραγούδι, η κοινή γλώσσα. Παράδοση, σύνδεση με τις ρίζες. Ο ένας συνειρμός έφερε τον άλλον και η ιδέα γεννήθηκε. Κοινός παρονομαστής των τραγουδιών της σουίτας είναι η άνοιξη. Η άνοιξη με τα λουλούδια, η άνοιξη με τον δροσερό αέρα, η άνοιξη του έρωτα στην πιο ταιριαστή της μουσική απόδοση. Οι πηγαίες φωνές των Κορών τραγουδούν για εκείνην σε τρίφωνο παιχνίδισμα».

 

 

Ακούγονται τα τραγούδια:

«Κάλαντα της άνοιξης», «Σε περιβόλι μπαίνω», «Λεμονάκι μυρωδάτο» (παραδοσιακό Πελοποννήσου), «Βιολέτα ανθισμένη», «Απάνω στην τριανταφυλλιά» (παραδοσιακό Μακεδονίας), «Λέν’ ήρθε Μάης» (παραδοσιακό Σουφλίου), «Μενεξέδες και ζουμπούλια» (παραδοσιακό Επτανήσων), «Κάτω στο γιαλό – Νεραντζούλα φουντωτή» (παραδοσιακό νησιώτικο)

Συμμετείχαν οι CHÓRES

Οι σαλταρισμένοι παπάδες που θεωρούν μαγαζί τους την νύμφη του Χριστού Εκκλησία!

«Γάμος στη Δημοτική — Από το Μυστήριο στην Προσαρμογή»

 

Η πρόσφατη τέλεση γάμου στη δημοτική γλώσσα από τον π. Αλέξανδρο Καριώτογλου και όσα έχουν προηγηθεί μέσα από δημόσιες παρεμβάσεις, συνεντεύξεις και δηλώσεις περί «εκσυγχρονισμού» της Εκκλησίας, δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Είναι ένα ακόμη σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης φρονήματος που εδώ και χρόνια επιχειρεί να μεταμορφώσει την Ορθοδοξία από εμπειρία μετανοίας και ασκήσεως σε μια θρησκεία προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις της εποχής.

Υπάρχουν εποχές όπου οι εχθροί της Πίστεως εμφανίζονται έξω από τα τείχη.

Και υπάρχουν εποχές πιο επικίνδυνες και ύπουλες όπου εισέρχονται εντός των τειχών, ομιλώντας τη γλώσσα της αγάπης, της προόδου και της δήθεν ποιμαντικής ευαισθησίας.

Ζούμε δυστυχώς τη δεύτερη εποχή.

Δεν αρκεί πλέον στον κόσμο να χλευάζει την Εκκλησία.Απαιτεί να την μεταμορφώσει,να την φέρει στα μέτρα του λες και είναι κουστούμι.

Να την απογυμνώσει από το μυστήριό της.

Να την καταστήσει ακίνδυνη, εύπεπτη, προσαρμοσμένη στα μέτρα της σύγχρονης ψυχολογίας και των κοινωνικών απαιτήσεων.

Και έτσι βλέπουμε σήμερα να παρουσιάζεται ως «πρόοδος» εκείνο που άλλοτε θα θεωρούνταν πνευματική εκτροπή.

Βεβαίως, το ζήτημα δεν είναι πρωτίστως δογματικό. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η χρήση της δημοτικής γλώσσας συνιστά από μόνη της αίρεση. Όμως η Εκκλησία δεν αλλοιώνεται πάντοτε από μια ξαφνική δογματική ανατροπή. Συχνότερα αλλοιώνεται σταδιακά, όταν αρχίζει να ξηλώνεται το νήμα της παραδόσεως λίγο λίγο, στο όνομα της «διευκόλυνσης», της «προσαρμογής» και της «σύγχρονης ανάγκης». Και όταν αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ, κανείς δεν γνωρίζει πού θα σταματήσει το ξήλωμα.

Διότι σήμερα θεωρείται «μικρή αλλαγή» η γλώσσα. Αύριο θα θεωρείται υπερβολή η νηστεία. Μεθαύριο θα θεωρείται σκληρός ο ασκητικός λόγος των Αγίων και στο τέλος θα ζητείται μια Ορθοδοξία χωρίς κόπο, χωρίς μετάνοια, χωρίς Σταυρό.

Καπού εδώ γεννάται εύλογα το ερώτημα οι απλοί, αγράμματοι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, που έζησαν με δάκρυ, πίστη και ευλάβεια μέσα στη γλώσσα της Εκκλησίας, πώς άραγε κατανοούσαν το Μυστήριο; Πώς κοινωνούσαν τόσους αιώνες τη χάρη χωρίς να απαιτούν να προσαρμοστεί η Εκκλησία στα μέτρα της εποχής τους; Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι ότι η Εκκλησία έπαψε να γίνεται κατανοητή, αλλά ότι ο σύγχρονος "μορφωμένος" άνθρωπος έπαψε να θέλει να μαθητεύσει στο μυστήριό της.

Η Θεία Λατρεία μετατρέπεται σταδιακά από μυστήριο ουρανού σε ανθρώπινο ακρόαμα.

Η ιερή γλώσσα αντιμετωπίζεται σαν εμπόδιο.

Η Παράδοση σαν βάρος.

Η ασκητική ζωή σαν υπερβολή και η μετάνοια σαν λέξη ενοχλητική και ασύμβατη για τα αυτιά της εποχής.Μα η Εκκλησία δεν παραδόθηκε από τους Αγίους ως κοινωνικό εργαστήριο ιδεών.

Παραδόθηκε ως κιβωτός σωτηρίας.

Ο Μέγας Αθανάσιος εξορίστηκε πέντε φορές για να μη νοθεύσει ούτε ένα «ιώτα» της αλήθειας.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής προτίμησε να του κόψουν τη γλώσσα παρά να σιωπήσει μπροστά στην πλάνη.Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός έμεινε μόνος απέναντι σε αυτοκράτορες και ισχυρούς γιατί γνώριζε ότι η αλήθεια δεν διαπραγματεύεται.

Και τώρα;

Τώρα κάποιοι θεωρούν ότι η Εκκλησία θα σωθεί αν μοιάσει περισσότερο στον κόσμο.

Αν αλλάξει τη γλώσσα της για να μη κουράζει.

Αν αλλάξει το ήθος της για να μη προσβάλλει.

Αν αλλάξει το φρόνημά της για να γίνει αποδεκτή.

Όμως η Ορθοδοξία δεν είναι δημόσια σχέση.

Δεν είναι επικοινωνιακή στρατηγική.

Δεν είναι θεσμός που επιβιώνει μέσω προσαρμογών.Είναι εμπειρία Σταυρού.

Ο Χριστός δεν είπε ποτέ ότι η αλήθεια θα είναι δημοφιλής και εύκολη.Είπε ότι θα είναι σωστική δια της στενής πύλης.

Γι’ αυτό και κάθε εποχή γεννά τους δικούς της «εκσυγχρονιστές», οι οποίοι υπόσχονται μια Εκκλησία χωρίς σύγκρουση, χωρίς άσκηση, χωρίς μετάνοια και τελικά χωρίς μεταμόρφωση.

Μια Εκκλησία που δεν θα ενοχλεί κανέναν.

Μόνο που η Εκκλησία που δεν "ενοχλεί" τον κόσμο συνήθως έχει ήδη αρχίσει να του μοιάζει.

Και τότε επαληθεύεται ο φοβερός λόγος του Ευαγγελίου:

«Προσέχετε ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων· ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες».

Διότι η μεγαλύτερη αλλοίωση δεν ξεκινά όταν χάνεται η εξωτερική δύναμη της Εκκλησίας.

Ξεκινά όταν χάνεται το φρόνημά της.

Όταν η αλήθεια αρχίζει να μετριέται με δημοσκοπήσεις.Όταν η σωτηρία αντικαθίσταται από την ψυχολογική άνεση.

Όταν το «μετανοεῖτε» θεωρείται σκληρό και το «όλα επιτρέπονται» βαφτίζεται αγάπη.

Αλλά η Εκκλησία δεν σώζει επειδή χαϊδεύει.

Σώζει επειδή θεραπεύει.

Και κάθε θεραπεία περνά πρώτα από την αλήθεια.

Η Ορθοδοξία άντεξε αυτοκρατορίες, αιρέσεις, διωγμούς και καταρρεύσεις όχι επειδή προσαρμόστηκε, αλλά επειδή παρέμεινε όρθια.

Και θα συνεχίσει να στέκεται όχι χάρη σε όσους θέλουν να την ξαναγράψουν στα μέτρα της εποχής, αλλά χάρη σε εκείνους που ακόμη φυλάσσουν Θερμοπύλες.

Στυλ. Καβάζης

Όλα Είναι Μοναξιά στο Καλέντζι

 

Δίχως θέα στο μέλλον,

περπατούσες στα νύχια, γονάτιζες,

αφουγκραζόσουν τον ύπνο μας τα μεσάνυχτα,

μάς έλουζες και μάς χτένιζες,

μάς φορούσες καθαρά ρούχα την Κυριακή,

μάς συνόδευες κάτου στην πόρτα

και μάς κοίταζες άφωνη, ώσπου

μάς έπαιρνε ο ήλιος.

Όλα ήταν για μας.

Για σένα δεν είχε τίποτα ο κόσμος.

Για μας τα λουλούδια κι η θάλασσα,

τα τραγούδια και η Λαμπρή.

Χωρίς δαχτυλίδι στο χέρι,

περιχαρακωμένη στη μοίρα σου,

ψήλωνες μέσα στη μοναξιά σου,

μας μάλωνες με την πίκρα σου.

Κι ενώ τρέχαμε μείς

πιασμένοι απ' τα χέρια

ν' αγκαλιάσουμε τον ορίζοντα, εσύ

έψαχνες για παράθυρα,

σ' ένα σπίτι παράξενο και πικρό, που δεν είχε

τίποτε άλλο εκτός

από μια πόρτα να φύγεις.

Μα τα πλοία δεν σε παίρνανε

γιατί είχες τον άνεμο και τη θάλασσα μέσα σου

γιατί είχες μιαν έρημο μέσα σου, δίχως

πουλί και τραγούδι.

| Νικηφόρος Βρεττάκος 

 

 Η Εκλογή Μου | εκδόσεις Ποταμός |

Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ

Η μάνα μου φοράει τσεμπέρι

σαν τις μανάδες τις παλιές,

παίρνει την Παναγιά απ' το χέρι

και τρέχουνε στις γειτονιές

και σμίγουνε με τον κοσμάκη

που λέει το ψωμί ψωμάκι.

Κι όταν γυρνάνε κούτσα κούτσα

με χίλιους πόνους στην καρδιά,

με τα φτωχόρουχά τους λούτσα

από βροχή και λασπουριά,

δεν ξέρω να τις ξεχωρίσω

ποιανής το χέρι να φιλήσω.

Λευτέρης Παπαδόπουλος

Σαμαρείτιδα, η αμαρτωλή που έγινε Αγία

 

+ Μακαριστός Γέροντας Μωϋσής Αγιορείτης

Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή του ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου ακούσαμε στις εκκλησίες μας τη συνάντηση του Ιησού με τη Σαμαρείτιδα δίπλα σε ένα πηγάδι. Η συνάντηση αυτή είναι ιδιαίτερα μεγάλης σημασίας όχι μόνο για την ταλαιπωρημένη γυναίκα.

Ο Χριστός συναντάται με όλο τον ξεπεσμένο κόσμο, ακόμη και τον σημερινό. Δεν ξεσυνερίζεται, δεν απορρίπτει και αποδιώχνει κανένα. Θέλει να επικοινωνήσει με όλους, ακόμη και τους πιο παρακατιανούς. Ο Χριστός, το είπε, κυρίως ήλθε για τους αμαρτωλούς. Αρκεί να τον δεχθούν, να του ανοίξουν τα φύλλα της κλειστής καρδιάς τους. Δεν ζητά κάτι το πολύ. Λίγο νερό. Κάτι ελάχιστο, για να γίνει αφορμή εξόδου από το κλουβί της αυτοφυλάκισής μας.

Η Σαμαρείτιδα στην αρχή είναι αρκετά επιφυλακτική. Είναι δέσμια λαθεμένων απόψεων, φανατικών ιδεών, χρόνιων προκαταλήψεων και ως εκ τούτου εγκλωβισμένη, παγιδευμένη, μπλοκαρισμένη και καχύποπτη. Αδυνατεί να δώσει, κατά την παράδοσή της, νερό σ’ έναν Ιουδαίο, σ’ έναν εχθρό. Ο Χριστός δεν είναι αλήθεια πως διψά πολύ για νερό. Διψά για απελευθέρωση της ταλαιπωρημένης συνομιλήτριάς του. Η συζήτηση αρχίζει να γίνεται συναρπαστική και αποκαλυπτική.

Ο Χριστός δεν επιθυμεί να την εκθέσει, να την ντροπιάσει, να της στραπατσάρει την προσωπικότητα. Αντίθετα, μάλιστα, τη λυπάται που πέντε φορές προσπάθησε να βρει αγάπη, να δημιουργήσει οικογένεια και δεν τα κατάφερε. Η Σαμαρείτιδα δεν αντιδρά, δεν νευριάζει, δεν δικαιολογείται, αλλά ταπεινώνεται, μετανοεί, παραδέχεται την ήττα της. Αποδέχεται τον Ιησού ως προφήτη μέγα, καρδιογνώστη και θαυματοδότη. Ο Χριστός τής εμπιστεύεται ότι είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας. Η Σαμαρείτιδα σώθηκε, γέμισε από χαρά αληθινή για πρώτη φορά στην ταραγμένη ζωή της.

Η Σαμαρείτιδα δεν ήταν καμιά σπουδαία γυναίκα. Ήταν μια όχι και τόσο καλής φήμης γυναίκα και ως εκ τούτου καταφρονεμένη. Συγκαταβαίνει ο Σωτήρας στην ανθρώπινη αθλιότητα, τον ξεπεσμό, την αήθεια. Καθαρίζει, φωτίζει, υιοθετεί και διορθώνει την ανθρώπινη αδυναμία. Η συζήτηση με τον Ιησού θα λέγαμε ξεναρκώνει τη Σαμαρείτιδα και της θυμίζει την παιδική της αθωότητα. Της εμπιστεύεται μάλιστα ο Χριστός σπάνιες και υψηλές αλήθειες. Η Σαμαρείτιδα ήταν μια φεμινίστρια της εποχής της. Θα τη διευκόλυνε μάλιστα το πολυσυζητημένο συμβόλαιο ελεύθερης συμβίωσης. Η Σαμαρείτιδα όμως μετά την εξαίσια συζήτηση με τον Χριστό μετατρέπει το σαρκικό έρωτα σε θείο. Αναγεννάται, μεταμορφώνεται, ανίσταται.

Πέντε άνδρες δεν μπόρεσαν να της δώσουν χαρά. Κατέληξε σε ευαγγελίστρια, ισαπόστολο και μεγαλομάρτυρα. Μαρτύρησε με τις κόρες της για την αγάπη του Χριστού. Πρόκειται για την αγία Φωτεινή. Η ζωή της γέμισε χαρά και ειρήνη. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει με τη μετάνοια γίνεται και ο λύκος αρνί.

Μετά τον Κορόϊδοϊό έρχεται ο Χαϊβάνοϊός η Χαλβαδοϊος!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΙΣ ΜΑΝΑΔΕΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ .

 Αν και για την Ορθόδοξη παράδοση η Γιορτή της Μητέρας ειναι Η Υπαπαντή : εδω κάθε ευκαιρία που δίνεται να τονίζεται η μητρότητα σε μια εποχή που καλλιεργείτε το μίσος για τον άνθρωπο και την φυσιολογία του ,η σημερινή ήμερα έχει ιδιαίτερη σημειολογία !Αναγνωρίζουν όλοι την μοναδικότητα της ΜΑΝΑΣ που τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει όσο δαιμονικά και αν αγωνίζονται γιαυτό .

Μπορεί να έχουν κανέλα τ’ αστέρια;

 

Κοίτα να δεις που κάποιες φορές οι στιγμές έρχονται από μακριά (από χρόνους που κοντεύεις να ξεχάσεις ότι έζησες) και όμορφα κάθονται στο πλάι σου. Σαν φιλενάδες που δεν ήρθαν επί σκοπώ αλλά επειδή τις ανακάλεσε μία γραμμή που ήταν ίδια, στην ίδια ώρα στο ίδιο χρώμα…

Πάντα απόγευμα….Κρέμα αραβοσίτου και η μητέρα αφού έγραφε επάνω με κανέλα το όνομα του καθενός στο πιάτο του, φορούσε τα κόκκινα πασουμάκια και έβγαινε στην αυλή. Δεν έκανε τίποτε. Χαλάρωνε. Η τελευταία της εργασία ήταν αυτή η κρέμα με την κανέλα. Σαν να υπέγραφε, σαν να γλύκαινε το ηλιοβασίλεμα, σαν να προσευχόταν μυστικά για όσα μας χάρισε η μέρα.

Νύχτωνε και άλλαζαν τα χρώματα και οι προσδοκίες. Επέστρεφε ο πατέρας. Για μας και για κείνη. Με ένα μοντέρνο ποδήλατο ερχόταν και πάντα στη σχάρα είχε κάτι. Άλλοτε παστέλι από τον κυρ Γιάννη τον Ρούστα, άλλοτε παπούτσια που τα είχαμε δώσει στον τσαγκάρη για σόλες και άλλες φορές πάλι απλώς την εφημερίδα του. Μαζευόμασταν όταν ερχόταν εκείνος. Κλείδωνε η πόρτα και όλα έμεναν εκτός. Εντός της οικίας μόνον εμείς που αγαπιόμασταν ή προσπαθούσαμε….Πάντως ήμασταν ασφαλείς. Αν υπήρχαν κακοί, τους είχαμε κλειδώσει απέξω!

Στο νεροχύτη τα πιατάκια της απογευματινής κρέμας, με τα σημάδια της κανέλλας. Σε λίγο τα πιάτα του βραδινού θα σκέπαζαν όσο απόγευμα είχε περισσέψει….

Άδειασα την κρέμα σε μπολάκια και λέω «δεν ρίχνω και λίγη κανέλλα» και τότε ήρθαν οι φιλενάδες οι θύμησες…..Σχεδόν μισός αιώνας πριν! Άρχισα να ρίχνω αργά την κανέλλα σε μια γραμμή. Δεν έγραψα κανένα όνομα. 

Ο πατέρας δεν θάρθει απόψε. Βλέπεις, δεν επιστρέφουν από τον ουρανό. Ούτε την μητέρα είδαμε με τα κόκκινα πασουμάκια. Στις αυλές του Παραδείσου αυτά δεν έχουν πέραση…

Αφαιρέθηκα και η γραμμή της κανέλλας ξεπέρασε τα όρια, βγήκε από το μπολ και γέμισε το τραπέζι. Δεν ήξερα αν έπρεπε να την σκουπίσω ή αν ήταν πρέπον να την αφήσω εκεί να υπογραμμίζει τις απουσίες. 

Τα παράτησα, μαζεύτηκα σε μια γωνιά και ένα μικρό κορίτσι έπιασε να κλαίει μέσα μου. 

Μετά σηκώθηκα και στοργικά μάζεψα στην χούφτα μου ό,τι είχε ξεφύγει και ήταν στο τραπέζι. Δεν πέταξα την κανέλλα στα σκουπίδια. Τί έφταιγε αυτή που δεν θάρθει ο πατέρας το βράδυ; 

Απαλά την απόθεσα στο παρτέρι. Δεν ξέρεις καμμιά φορά….Μήπως ξέρουμε ότι δεν μυρίζουν κανέλλα τ’ αστέρια; 

έλλενα

σχόλιο: 

Άμα θέλεις να πεις «ναι» σ' έναν άνθρωπο, κανέλα να βάζεις...

Η λέξη «γαστρονόμος» κρύβει μέσα της τη λέξη «αστρονόμος».

Έτσι, κάθε μπαχαρικό συνδέεται μ' έναν πλανήτη. Η κανέλα έχει να κάνει με την Αφροδίτη."

"Η Αφροδίτη ήταν η πιο όμορφη γυναίκα. Γι’ αυτό και η κανέλα είναι και γλυκειά και πικρή όπως όλες οι γυναίκες."

"Η κανέλα φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Τους κάνει και κοιτάζονται στα μάτια.

Άμα θέλεις να πεις «ναι» σ' έναν άνθρωπο, κανέλα να βάζεις."

Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Η Σαμαρείτιδα, όμοια με τις προηγούμενες γυναίκες,(ἡ Αιμορρούσα, ἡ Συροφοινίκισσα ἡ Συγκύπτουσα) σημαίνει τη φύση ή την ψυχή του καθενός, που χωρίς το προφητικό χάρισμα συμβίωσε, σαν με άνδρες, με όλους τους νόμους που δόθηκαν στη φύση μας, από τους οποίους οι πέντε είχαν προηγηθεί, ενώ ο έκτος, αν και ήταν παρών, αλλά όμως αυτός δεν ήταν άνδρας της φύσης ή της ψυχής, με το το να μή γεννά από αυτήν την δικαιοσύνη που σώζει στον αιώνα.

Έλαβε λοιπόν η φύση ως άνδρα τον

πρώτο, τον νόμο στον παράδεισο·

δεύτερο τον νόμο μετά τον παράδεισο·

τρίτο τον νόμο κατά τον κατακλυσμό του Νώε·

τέταρτο τον νόμο της περιτομής επί του Αβραάμ·

πέμπτο τον νόμο της προσφοράς του Ισαάκ.

Αυτούς όλους τους έλαβε η φύση και τους απέρριψε εξαιτίας της ακαρπίας της στα έργα της αρετής. Έκτο είχε τον νόμο μέσω του Μωϋσή που ήταν σαν να μην τον είχε ή επειδή δεν εκτελούσε τις πράξεις δικαιοσύνης που εκείνος όριζε ή επειδή επρόκειτο αυτή να μεταβεί σε άλλο νόμο ως άνδρα, δηλαδή το ευαγγέλιο, γιατί ο νόμος δεν είχε δοθεί στους ανθρώπους αιώνια, αλλά κατά οικονομία που παιδαγωγούσε προς το μεγαλύτερο και μυστικότερο. Μ'αυτή την έννοια νομίζω είπε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα «και νυν ον έχεις ουκ έστι σός». Γιατί γνώριζε ότι ο άνθρωπος θα μεταφερόταν στο Ευαγγέλιο. Γι'αυτό και γύρω στην έκτη ώρα( καταμεσήμερο), όταν κατ'έξοχή περιλάμπεται η ψυχή από παντού από τις ακτίνες της γνώσης εξαιτίας της παρουσίας σ'αυτήν του Λόγου, κι ενώ είχε φύγει η σκιά του νόμου, συνομιλούσε την ώρα αυτή μαζί της, και κοντά στο πηγάδι του Ιακώβ, στέκοντας δηλαδή κοντά στην πηγή μαζί με το Λόγο των θεωρημάτων της Γραφής. Αυτά ας λεχθούν πρός το παρόν και για το θέμα αυτό.

ήταν ένα αναρχικό παιδί ... (που έγινε πιο αναρχικό ...)

Ένα παιδί  αναρχικό είχε πάει στην Γερμανία. Εκεί το έκλεισαν σε αναμορφωτήριο,γιατί είχε μπλέξει με ναρκωτικά κ.λπ.

Δεν είχε βοηθηθεί από πουθενά.

Στο αναμορφωτήριο του έδωσε κάποιος ένα Ευαγγέλιο.

Το διάβασε και άλλαξε αμέσως.«Θα πάω στην Ελλάδα, είπε· εκεί είναι ή Ορθοδοξία».

Γύρισε στο χωριό του. Οι συγγενείς του βάλθηκαν να τον παντρέψουν.

Τον πάντρεψαν απέκτησε καί ένα παιδάκι.

Διάβαζε το Ευαγγέλιο, πήγαινε στην Εκκλησία, τηρούσε τις αργίες.

Οι άλλοι πού τον έβλεπαν να ζει έτσι έλεγαν: «Αυτός, για να διάβάζη Ευαγγέλιο,πάσχει, τρελλάθηκε»!

Μετά από λίγο τον εγκατέλειψε καί ή γυναίκα του· πήρε μαζί της καί το παιδάκι.

Όταν έφυγε ή γυναίκα του, εκείνος άφησε όλα όσα είχε στο χωριό, χωράφια, τρακτέρ κ.λπ. καί πήγε στις σπηλιές καί ασκήτευε.

Ένας Πνευματικός όμως τού είπε: «Πρέπει να βρεις την γυναίκα σου, να συνεννοηθείτε, καί ύστερα να αποφασίσεις τι θα κάνης».

Ξεκίνησε λοιπόν να πάει στην Θεσσαλονίκη, για να βρει την γυναίκα του.

Πίστευε ότι, αφού έτσι τού είπε ό Πνευματικός, θα τού την παρουσίαση ό Χριστός.

Στην Θεσσαλονίκη δεν την παρουσίασε την γυναίκα του ο Χριστός.

Έν τω μεταξύ, βρήκε κάτι Γερμανούς,τους κατήχησε· ό ένας βαπτίσθηκε.

Αυτοί τού έβαλαν τά ναύλα καί πήγε στην Αθήνα.

Ούτε εκεί τού την παρουσίασε.

Τού έβαλαν πάλι τά ναύλα καί πήγε στην Κρήτη. Έπιασε εκεί μιά δουλειά καί πήγε σε έναν Πνευματικό.

Εκείνος, όταν άκουσε το πρόβλημα του, τού είπε: «Μήπως ή γυναίκα σου καί το παιδάκι είναι έτσι καί έτσι; Εδώ κάπου δουλεύει μιά γυναίκα. Δεν έχει πολύ καιρό πού ήρθε».Καί τού περιέγραψε πώς ήταν αυτή ή γυναίκα. «Αυτή πρέπει να είναι», λέει. Την ειδοποίησε ό Πνευματικός. Εκείνη, μόλις τον είδε, τά έχασε.

«Με μάγια με βρήκες , του είπε. Μάγος είσαι». Καί τον άφησε και έφυγε, πριν προλάβει να της ΅ιλήσει. Την έχασε πάλι.

Έμαθε καί για μένα και ήρθε στο Καλύβι. Χτύπησε μια φορά καί περίμενε.

Τραβήχθηκε στην άκρη καί, ώσπου να ανοίξω, έκανε μετάνοιες.

Φορούσε κάτι παλιά ρούχα. Μού τά διηγήθηκε όλα.

Είχα μερικά ξερά σύκα καί τού έδωσα.

«Θέλεις σύκα;», τού λέω. «εν έχω δόντια», μού λέει. «Καί εγώ δεν έχω»,τού λέω.

«Έσύ πονάς; ΅ε ρωτάει. Έγώ πονώ. Μέσα από τον πόνο βγαίνει ή χαρά τού Χριστού», ΅ού λέει.

«Θέλεις καμμιά φανέλλα;», τον ρωτάω. «Έχω δυό, μού λέει. Αν ζεστάνει ό καιρός, θα την δώσω την μία».

«Κοίταξε, τού λέω, μέχρι να ξεκαθαρίσεις καί να συνεννοηθείς με την γυναίκα σου, να προσέξεις την υγεία σου, γιατί έχεις ευθύνη καί για το παιδάκι».

Τέτοια αυταπάρνηση! Τέτοια πίστη !

Δεν ήταν ούτε είκοσι επτά χρονών. Πού να είχε γνωρίσει αυτός την μοναχική ζωή!

Άγνοια τελεία είχε, άλλα είχε καλή διάθεση καί ό Θεός τον βοήθησε καί προχώρησε βαθιά ευαγγελικά.

άγιος  γέροντας Παΐσιος

Εμάς μας προβληματίζει πολύ ο αέρας που αναπνέουμε σε ένα τόπο….

« Γι αυτο σταματήσαμε την εργασία μας και είπαμε τι σημασία περισσότερο έχει τι δουλειά κάνεις ή τι είδους αέρα αναπνέεις..; Κι όταν λέμε αέρα δεν εννοούμε μόνο αέρα».

 

 

Από την σειρά «Εκείνος κι εκείνος» με πρωταγωνιστές τους Βασίλη Διαμαντόπουλο (Λουκάς) και Γιώργο Μιχαλακόπουλο (Σόλων).

Ισραηλινός, γιος Εβραίου Ραβίνου, χειροτονήθηκε Διάκονος στην Καλαμπάκα

 

Είναι ο Μοναχός Θεόκλητος, αδελφός της Ιεράς Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων

Τη χειροτονία τέλεσε σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων  Θεόκλητος, ο οποίος κατά την προσφώνησή του αποκάλυψε τη συγκλονιστική πορεία του νέου κληρικού. Πρόκειται για έναν νέο Ισραηλινής καταγωγής, γιο Ραβίνου – πατέρα 9 τέκνων, ο οποίος αναζητώντας την αλήθεια αναγνώρισε στο πρόσωπο του Χριστού τον Μεσσία.

Παρά τις δυσκολίες και τους διωγμούς, βαπτίστηκε Ορθόδοξος και βρήκε το πνευματικό του λιμάνι στα Μετέωρα.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος χαρακτήρισε τους μοναχούς των Μετεώρων ως πνευματικά «αλεξικέραυνα» που ελκύουν τη Χάρη του Θεού και προστατεύουν την κοινωνία.

Η λαμπρή ακολουθία ολοκληρώθηκε με την ιαχή «Άξιος» να δονεί τον Ναό από τους εκατοντάδες παρισταμένους, οι οποίοι έσπευσαν να λάβουν την ευχή του νέου Διακόνου.

 

Από τις πιο απλές ερωτήσεις… στις πιο αληθινές απαντήσεις

Γκέτο με χαμόγελο: Η πιο σκοτεινή πλευρά της δήλωσης Αυτιά.

 

Όχι, κ. Αυτιά: Τα παιδιά με αναπηρία δεν είναι για αποικίες απομόνωσης.

Ο ευρωβουλευτής Γιώργος Αυτιάς δεν έκανε απλώς μια ατυχή δήλωση. Κατέθεσε μια πρόταση που αποκαλύπτει έναν βαθιά προβληματικό τρόπο σκέψης για τον άνθρωπο με αναπηρία. Και όταν τέτοιες αντιλήψεις εκφέρονται δημόσια από πολιτικό πρόσωπο, δεν αρκεί μια «διόρθωση». Απαιτείται πολιτική και ηθική καταδίκη.

Τι ακριβώς πρότεινε; Πρότεινε τη δημιουργία «ευρωπαϊκών χωριών για παιδιά ΑμεΑ», όπου, όπως είπε, «ο γονέας δεν παραδίδει το παιδί στην πύλη του χωριού, αλλά θα μπορεί να ζει μαζί του ως εργαζόμενος, εθελοντής ή και φροντιστής».

Δηλαδή τι μας λέει; Ότι τα ανάπηρα παιδιά δεν πρέπει να ζουν μέσα στην κοινωνία, αλλά σε ειδικούς χώρους. Σε ξεχωριστές κοινότητες. Σε «χωριά». Μακριά από τον υπόλοιπο κοινωνικό ιστό.

Αυτό δεν είναι συμπερίληψη. Είναι διαχωρισμός. Είναι γκετοποίηση με «ανθρωπιστική» συσκευασία.

Η ίδια η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία μίλησε για «νέες Σπιναλόγκες» και κατήγγειλε ότι τέτοιες λογικές αντιστρατεύονται τη σύγχρονη δικαιωματική προσέγγιση και τη ζωή μέσα στην κοινότητα. (Ε.Σ.Α.μεΑ.)

Και έχουν δίκιο. Διότι πίσω από τη γλώσσα της «φροντίδας» κρύβεται μια παλιά και επικίνδυνη ιδέα: ότι κάποιοι άνθρωποι είναι «διαφορετικοί» σε τέτοιο βαθμό ώστε η κοινωνία να μην θέλει πραγματικά να συμβιώνει μαζί τους.

Ο ανάπηρος δεν παρουσιάζεται ως ισότιμο πρόσωπο. Παρουσιάζεται ως αντικείμενο προστασίας. Ως ύπαρξη που πρέπει να «τακτοποιηθεί» σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους, ώστε να μη διαταράσσεται η κανονικότητα των «υγιών».

Αυτό θυμίζει σκοτεινές εποχές της Ευρώπης.

Οι ναζί ξεκίνησαν ακριβώς έτσι: με τον διαχωρισμό των «κανονικών» από τους «ελαττωματικούς». Με τη θεωρία ότι κάποιοι άνθρωποι είναι βάρος για την κοινωνία. Ότι χρειάζονται ειδικούς χώρους. Ιδρύματα. Απομόνωση. Κοινωνική εξαφάνιση.

Η διαφορά είναι ότι το ναζιστικό καθεστώς ολοκλήρωσε αυτή τη λογική με την εξόντωση των αναπήρων μέσω του προγράμματος Aktion T4.

Φυσικά ο Αυτιάς δεν μιλά για εξόντωση. Αλλά η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται αλλού: στην ίδια την αντίληψη του διαχωρισμού. Στην ιδέα ότι ο ανάπηρος άνθρωπος δεν ανήκει φυσικά και οργανικά μέσα στην κοινότητα.

Και αυτό είναι ανατριχιαστικό. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν λέει: «θα σας φτιάξουμε ένα χωριό να μείνετε μόνοι σας».

Η αληθινή αγάπη λέει: «η κοινωνία αλλάζει ώστε να χωρά όλους».

Η αληθινή πολιτική για την αναπηρία δεν είναι η απομόνωση πίσω από “πρότυπες δομές”. Είναι: σχολεία προσβάσιμα, πόλεις ανθρώπινες, δουλειές ανοιχτές, υποστηριζόμενη διαβίωση μέσα στις γειτονιές, προσωπικοί βοηθοί, συμμετοχή, αξιοπρέπεια, κανονική ζωή.

Όχι «χωριά». Όχι ειδικές αποικίες ανθρώπων.

Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι μιάσματα. Δεν είναι πρόβλημα προς διαχείριση.

Δεν είναι ψυχές που πρέπει να κρυφτούν πίσω από “ευρωπαϊκά προγράμματα ευαισθησίας”.

Είναι πρόσωπα. Είναι πολίτες. Είναι μέλη της ίδιας κοινότητας.

Και μια κοινωνία κρίνεται από το αν αντέχει να ζει μαζί με τους πιο ευάλωτους — όχι από το πόσο επιδέξια τους απομακρύνει από το οπτικό της πεδίο.

Η πρόταση Αυτιά δεν είναι απλώς άστοχη. Είναι βαθιά αποκαλυπτική για έναν τεχνοκρατικό, ψυχρό και επικίνδυνο τρόπο σκέψης, όπου η «φροντίδα» γίνεται εργαλείο κοινωνικού διαχωρισμού.

Και γι’ αυτό πρέπει να απορριφθεί χωρίς κανέναν εξωραϊσμό.

 

 Γεωργιος Αποστολακης

Ὁμόφρονες καί συνοδοιπόροι στήν…«σωστή πλευρά τῆς Ἱστορίας».

 

    Γράφει ο   Νεκτάριος Δαπέργολας

Ἡ παρουσία τοῦ φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη προχτές μέσα στήν ἐλλαδίτικη (προφανῶς ἀρνούμαστε νά τήν ἀποκαλέσουμε ἑλληνική) Βουλή, ὅπως ἀναμενόταν, δέν μᾶς ἔκανε σέ τίποτε σοφότερους. Καί δυστυχῶς οὔτε κἄν ἐλπίζουμε νά θορύβησε κάποιους (ὄχι φυσικά ἐκ τῶν γνωστῶν βολεμένων ἤ ἀγαπουλίστικα δηλητηριασμένων χριστιανούληδων, ἀλλά κάποιους ἀπειροελάχιστους ἔστω ἐναπομείναντες ἀφελεῖς), ἄν καί ἀποτέλεσε ἄλλη μία συγκλονιστικά ἀπροκάλυπτη καί φανερή ἀπόδειξη γιά τό πόσο σφιχταγκαλιασμένο εἶναι τό ζοφερό Φανάρι (ὅπως ἀσφαλῶς καί ἡ ἡμετέρα ἐκκλησιαστική διοίκηση) μέ ὅλα ὅσα ὑποστασιάζουν – καί ὅλους ὅσους ὑπηρετοῦν ὡς πολιτικοοικονομικό κατεστημένο – τήν νεοταξική ἀτζέντα.

     Ἀγνοώντας ἐπιδεικτικά κάθε πραγματικό πρόβλημα τῆς πνευματικά καί κοινωνικά καταρρέουσας πατρίδας, ἀλλά καί γενικότερα τοῦ βυθιζόμενου στό νεοεποχίτικο χάος καί τόν ἐφιάλτη τῆς ψηφιακῆς ὑποδούλωσης πλανήτη, ὁ κ. Ἀρχοντώνης ἐκφώνησε μία παντελῶς ἀνούσια, ἀδιανόητα ἀνιαρή καί ἀπίστευτα νανουριστική ἐκθεσούλα ἰδεῶν μπροστά σέ ὅλο τόν ἀντίχριστο καί ἐκκλησιομάχο κυνοβουλευτικό συρφετό τῶν ἐκπροσώπων τῶν σοδομονόμων, τοῦ φασιστικοῦ ψηφιακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, τῆς ἀπόλυτης διαφθορᾶς, τοῦ πλήρους ξεπουλήματος. Ἕνα συρφετό, πού τόν τίμησε κιόλας μέ βραβεῖο – μᾶλλον γιά τά 35 χρόνια πού ὡς πατριάρχης ἐργάζεται νυχθημερόν γιά τήν διάλυση τῆς Ὀρθοδοξίας, τό ξεχαρβάλωμα τῶν δογμάτων τῆς πίστης μας, τήν ὑποταγή τῆς Ἐκκλησίας μέσα στόν ὀχετό τῆς οἰκουμενιστικῆς δυσωδίας, τήν προκλητική προώθηση, ὄχι μόνο σέ ἐκκλησιαστικό ἀλλά καί σέ γεωπολιτικό ἐπίπεδο, τῶν νεοταξικῶν συμφερόντων.

     Καί ὅλα αὐτά βέβαια ἀπολύτως ἀναμενόμενα, ἀπό τή στιγμή πού ἁπαξάπαντες οἱ συμμετέχοντες στήν προχτεσινή παρωδία τυγχάνουν πολλαπλῶς τεκμηριωμένα καθολικά ὁμόφρονες καί πολυαγαπημένοι συνοδοιπόροι στήν «σωστή πλευρά τῆς Ἱστορίας». Αὐτοί πηγαινοέρχονται, μεταξύ λεσχῶν, στοῶν καί κάθε λογῆς ἑτέρων ὑπογείων, ἀλληλοχαριεντίζονται, ἀλληλοβραβεύονται καί ἀλληλοεξυμνοῦνται. Αὐτό εἶναι τό παιχνίδι – καί ἔτσι παίζεται. Γιά τούς ὑπόλοιπους ὅμως, δυστυχῶς καί πάλι θά πῶ ὅτι δέν τρέφω τήν ἐλπίδα μήπως καί θορυβήθηκε κανείς. Γιατί πολύ φοβᾶμαι πώς μετά ἀπό τόσα χρόνια ἀλλεπάλληλων συντριπτικῶν τεκμηρίων, ὅσοι ἦταν νά ξυπνήσουν, ἤδη πρό πολλοῦ ξύπνησαν. Οἱ ὑπόλοιποι δυστυχῶς φαίνεται πώς – ὑπό τό κράτος τῆς ἀγαπολογικῆς πλάνης, τῆς ἄγνοιας, τῆς σύγχυσης, τῆς ἀδιαφορίας ἤ δέν ξέρω ποιᾶς ἄλλης ἀσύγγνωστης ἀφέλειας – μᾶλλον οὔτε τό θέλουν, οὔτε καί τό μποροῦνε πλέον…

 

σχολιο: Όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης μιλά για τον άνθρωπο, το πρόσωπο, την ειρήνη, τη δημιουργία και τους αδυνάμους, ο λόγος του δεν κρίνεται μόνο από τη θεολογική του ανύψωση, αλλά από τη διαδρομή του.

Αν περνά με άνεση από τη Βουλή, τα γραφεία, τις αίθουσες πρωτοκόλλου, τις χειραψίες, τις κλειστές λέσχες «κύρους», εκεί όπου η διπλωματία, η μασονία, η πολιτική και η κοινωνική αυτοεπιβεβαίωση συνομιλούν με άψογη ευγένεια, αλλά δεν περνά από έναν φυλακισμένο, έναν άρρωστο, έναν γονιό των Τεμπών, από τον διωκόμενο πατέρα Αντώνιο της Κιβωτού, από μια οικογένεια θύματος γυναικοκτονίας, από το σπίτι του Παύλου Φύσσα, από ένα σπίτι φτώχειας, από μια εγκατάσταση κτηνοτρόφου που θρηνεί για τα 500 νεκρά του πρόβατα, τότε το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη υψηλού λόγου. Το πρόβλημα είναι η απουσία καθόδου.

Γιατί ο άνθρωπος, όταν παραμένει έννοια, είναι θαυμάσια διαχειρίσιμος. Χωράει σε ομιλίες, δελτία Τύπου, επίσημες φωτογραφίες, φράσεις περί αξιοπρέπειας και ειρήνης, ακόμη και σε τελετές ανταλλαγής ακριβών και απολύτως άχρηστων εθιμοτυπικών δώρων, όπου οι θεσμοί επιβεβαιώνουν ο ένας την ευγένεια του άλλου, ενώ ο φτωχός επιβεβαιώνει μόνο την απουσία του. Τα δώρα αυτά είναι το υλικό ισοδύναμο των μεγάλων λέξεων όταν δεν γίνονται πράξη: λαμπρά, περιττά, τελετουργικά, φτιαγμένα για να κυκλοφορούν ανάμεσα σε εκείνους που ήδη έχουν αρκετά.

Η διπλωματία δεν είναι από μόνη της αμάρτημα. Αμάρτημα γίνεται όταν υποκαθιστά την ποιμαντική επίσκεψη και εμφανίζεται ως μαρτυρία. Όταν η Εκκλησία κινείται ευκολότερα ανάμεσα σε πρόσωπα εξουσίας παρά ανάμεσα σε πρόσωπα πόνου, τότε ο λόγος περί προσώπου αρχίζει να ακούγεται ως λεπτή μορφή θεσμικής αυτοαθώωσης. Ο άρρωστος μυρίζει νοσοκομείο, ο φυλακισμένος έχει όνομα και φάκελο, ο γονιός των Τεμπών δεν αφήνει τη δικαιοσύνη να γίνει ρητορικό στολίδι, η οικογένεια μιας δολοφονημένης γυναίκας δεν επιτρέπει στην ευαισθησία να παραμείνει κομψή.

Χριστός, όμως, δεν είναι ο υψηλός λόγος περί πάσχοντος σώματος.

Είναι η κάθοδος προς το πάσχον σώμα.

Δεν είναι η ευγενής αναφορά στον άνθρωπο, αλλά η έκθεση ενώπιον εκείνου που δεν προσφέρει κύρος, δεν ανταλλάσσει δώρα, δεν φωτογραφίζεται ωραία, δεν εξυπηρετεί καμία θεσμική σκηνοθεσία.

Ο άνθρωπος δεν λείπει από τις λέξεις.

Λείπει από το πρόγραμμα.

Και ίσως εκεί, ανάμεσα στο πρόγραμμα και στο Ευαγγέλιο, ανοίγεται ολόκληρη η αμηχανία μιας Εκκλησίας που μιλά για κάθοδο, αλλά κινείται με την άνεση της ανόδου.

Η πιο παράδοξη εικόνα της εποχής βρίσκεται ακριβώς εδώ: μια Εκκλησία που μιλά ακόμη τη γλώσσα της ασκήσεως, ενώ προετοιμάζει ταυτοχρόνως το μέλλον της μέσα από δραματουργίες επικοινωνίας, μηχανισμούς δημόσιας εικόνας και μια νέα γενιά εκκλησιαστικών προσώπων που εκπαιδεύονται ήδη ως κάτι ανάμεσα σε αρχιερείς, motivational speakers και christian life coaches του Instagram και του TikTok. Όχι πλέον ο ποιμένας που κατεβαίνει στη σιωπή του πόνου, αλλά ο διαχειριστής συναισθηματικής παρουσίας σε αλγόριθμους ορατότητας· όχι ο λόγος που τραυματίζει υπαρξιακά, αλλά ο λόγος που κυκλοφορεί εύπεπτα σε βίντεο λίγων δευτερολέπτων, έτοιμος να γίνει αναπαραγωγή, επιρροή, engagement.

Κι έτσι η θεολογία κινδυνεύει να μεταβληθεί όχι απλώς σε δημόσια διπλωματία, αλλά σε περιεχόμενο: μια ευγενής, φωτισμένη και απολύτως συμβατή πνευματικότητα για έναν κόσμο που δεν αντέχει πια ούτε τη σιωπή ούτε τη ρήξη

 Μάνος Λαμπράκης

Δεν είναι θεωρία είναι επανάληψη … και μετά κλαίμε για το αποτέλεσμα που εμείς ψηφίσαμε

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και η Πάτμος

 Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ο Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού, ήταν γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης και νεώτερος αδελφός του αποστόλου Ιακώβου. Γεννήθηκε στη Γαλιλαία και δεν μορφώθηκε καθώς από μικρός βοηθούσε τον πατέρα του που ήταν ψαράς. Στην αρχή έγινε μαθητής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και αμέσως μόλις γνώρισε τον Ιησού έγινε μαθητής του μαζί με τον αδερφό του τον Ιάκωβο. Η Εκκλησία μας του απένειμε την προσωνυμία του Θεολόγου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος είναι ο Ευαγγελιστής της αγάπης. Όχι μόνο γιατί αναφέρεται συνεχώς στα κείμενα του στη αγάπη, αλλά κυρίως γιατί την βίωνε και την εξέφραζε. Αγαπούσε πολύ τον Διδάσκαλό του. Τον ακολούθησε και στις πιο δύσκολες ώρες της επίγειας ζωής Του. Όταν οι άλλοι μαθητές ήταν κρυμμένοι «διά τον φόβον των Ιουδαίων», αυτός ήταν παρών στην σύλληψή Του, στην δίκη και στον Γολγοθά, όπου κάτω από τον Σταυρό στις κρίσιμες εκείνες στιγμές του εμπιστεύθηκε ο Χριστός την μητέρα Του. Και αυτός τίμησε την επιθυμία του Κυρίου και μέχρι την Κοίμηση της την φρόντιζε ως αληθινή του μητέρα. Μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τον Πέτρο αποτελούσαν την τριάδα τον μαθητών που είχε μαζί του ο Χριστός στην ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, στο όρος Θαβώρ, όπου «μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών», καθώς και στην Γεσθημανή, όπου προσευχήθηκε πριν από το πάθος Του. Η Ιερή μονή της Πάτμου Ιδρύθηκε από τον Όσιο Χριστόδουλο. Κατά την περίοδο της Αραβοκρατίας , η Πάτμος είναι σχεδόν έρημη. Ένας προικισμένος και και μορφωμένος μοναχός ο Χριστόδουλος ο Λατρινός, το 1088 ζητάει και του παραχωρείται όλο το νησί, από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ τον Κομνηνό, για να ιδρύσει μοναστήρι προς τιμή του Ευαγγελιστή.Ο Χριστόδουλος μένει στην Πάτμο μέχρι το 1118 μέχρι που επιδρομές Αράβων πειρατών τον αναγκάζουν να εγκαταλείψει το νησί. Το όραμα του όμως συνεχίζει να εμπνέει φωτισμένους μοναχούς που συνεχίζουν το έργο του στους επόμενους αιώνες.Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει μια καταπληκτική ανάπτυξη της Πάτμου χάρη στην ακτινοβολία του Μοναστηριού, που τις βάσεις του θεμελίωσε υποδειγματικά ο μετέπειτα όσιος της ορθοδοξίας, Χριστόδουλος. Η ίδρυση της μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, σήμανε την γένεση ενός πολιτιστικού - πνευματικού - θρησκευτικού κέντρου, που αποτελεί σημείο αναφοράς για όλο τον Χριστιανικό κόσμο.

8 Μαΐου 1980 - 8 Μαΐου 2026 • 46 έτη από την κοίμηση του Οσίου Φιλοθέου

 

Οι Μοναχές συγκλονισμένες από την κοίμηση του Πνευματικού Πατρός των και διδασκάλου σημειώνουν:

...Την 4ην πρωϊνήν (8ης Μαΐου 1980) ετελείωσαν την ανάγνωσιν αι αδελφαί εις τον Γέροντα. Έμειναν πλησίον του δύο όπως πάντα.

- Εγώ σήμερα, λέγει εις τας αδελφάς, θα φύγω.

- Πού το ξέρετε Άγιε Γέροντα; τον ερωτά η αδελφή.

- Το ξέρω, το καταλαβαίνω. Σήμερα θα φύγω.

Η ώρα ήτο 5η πρωϊνή. Αι αδελφαί ασήμανον το καμπανάκι της κέλλας του. Όλαι ευρέθησαν εις το κελλίον του. Ο Άγιος Πατήρ με τρεις αναπνοάς άφησεν την Αγίαν ψυχήν του να πετάξη εις τα Ουράνια σκηνώματα, τα τόσον αγαπητά και περιπόθητα και συγκατετάγη εις τον χορόν των Αγίων Πατέρων τους οποίους με όλας του τας δυνάμεις πνευματικάς και σωματικάς ετίμησεν με ολονυκτίους αγρυπνίας, μελέτην των Θείων έργων των και μίμησιν της αγωνιστικής ζωής των. Προσετέθη εις την χορείαν των Αγίων ένα ακόμα μυρίπνοον άνθος του Παραδείσου που με την αδαμάντινον θέλησίν του κατόρθωσεν να διατηρηθή ανέπαφον και ακηλίδωτον από την αμαρτίαν του ταλαιπώρου αιώνος μας.

 

 

Μια που σήμερα συμπληρώθηκαν αισίως 46 χρόνια από την εις Κύριον εκδημία του οσίου της Πάρου,π.Φιλοθέου (Ζερβάκου), δημοσιεύουμε αυτή την νεανική του φωτογραφία του έτους 1931.

Πίσω και αριστερά,είναι ο Ιερός Ναός της οσίας Θεοκτίστης της εν Πάρω,τον οποίο ανήγειρε ο ίδιος στην θέση Κουνάδος στην περιοχή των Καμαρών Πάρου.

Δεξιά πίσω φαίνεται η Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πάρου,η οποία είναι μετόχι της Μονής Λογγοβάρδας χωρίς μοναχούς.

Όλοι εμείς οι οποίοι είχαμε την εξαιρετική και ιδιαίτερη ευλογία να γνωρίσουμε τον άγιο Γέροντα,να εξομολογηθούμε στο πετραχήλι του,να ακούσουμε τις θεόπνευστες συμβουλές του,να τον ζήσουμε σαν στοργικό πατέρα,αισθανόμαστε σήμερα μια ιδιαίτερη χαρά.

Τον νιώθουμε ότι είναι κοντά μας,μας φροντίζει στοργικά και μας ευεργετεί ακόμα.Δεν ξεχνούμε τα πολύ ελπιδοφόρα λόγια του : «αν βρω παρρησία στον Θεό,δεν θα σας αφήσω».

Η παρηγοριά αυτή διώχνει από μέσα μας την αίσθηση της απουσίας του και μας γεμίζει από αισιοδοξία στις σκληρές μέρες που ζούμε.

 

Ἡ ἐπίσκεψις τοῦ ἁγίου Δεσπότη

 

«Μὴ οἱ ποιμένες βόσκουσιν ἑαυτούς;
οὐχὶ τὰ πρόβατα βόσκουσιν οἱ ποιμένες;»
(Ἰεζεκιήλ)

ΚΎΡ Ἀλέξανδρος  Παπαδιαμάντης 

Ἀφοῦ τὸ βαποράκι ἐστάθη ὡς μισὴν ὥραν εἰς τὸν μικρὸν ὅρμον, κατέναντι τῆς ἀγορᾶς, ἥτις ἐφαίνετο σχεδὸν γεμάτη ἀπὸ κόσμον, ἔστρεψε τὴν πρῷραν πρὸς ἀνατολάς καὶ ἀπέπλευσε. Συγχρόνως οἱ καμπάνες τῶν δυὸ ἐκκλησιῶν, αἵτινες διέπρεπον μὲ τοὺς ὑψηλοὺς πύργους καὶ τοὺς θόλους των, ἡ μία εἰς τὸ ὕψος τῆς παραθαλασσίας ὁδοῦ καὶ τῆς πλατείας, ἡ ἄλλη εἰς τὸ κέντρον τῆς ἐπάνω συνοικίας, ἐκινήθησαν γοργῶς, ἐκχέουσαι μεγάλην καὶ παρατεταμένην κωδωνοκρουσίαν.

Διατὶ αὐτά; Οἱ παπάδες ἤξευραν, ὅτι ὁ Δεσπότης ὁ νεοχειροτόνητος τῆς ἐπαρχίας ἦτο μέσα στὸ βαπόρι, ἀλλ᾿ ὁ πρῶτος μεταξὺ αὐτῶν, ὁ ἐπισκοπικὸς ἐπίτροπος, εἶχε πληροφορηθῆ ὅτι ἡ Σεβασμιότης του δὲν ἐπροτίθετο πρὸς τὸ παρὸν νὰ ἐξέλθῃ εἰς τὴν πολίχνην, ἀλλὰ θὰ μετέβαινε πρῶτον, χάριν τῆς ἰδίας εὐκολίας του, εἰς τὴν ἄλλην νῆσον, τὴν ἀνατολικήν, τὴν ἀπωτέραν εἰς τὸν δρόμον του, καὶ εἶτα θὰ ἐπέστρεφε νὰ ἐπισκεφθῆ καὶ τὸ ἐδῶ ποίμνιόν του. Οὐχ ἧττον ἐπῆραν μίαν βάρκαν καὶ ἀνῆλθον ὅλοι ὁμοῦ, οἱ ἑπτὰ παπάδες, εἰς τὸ βαπόρι, διὰ νὰ χαιρετίσουν ἁπλῶς τὸν ἐπίσκοπον εἰς τὴν διέλευσίν του.

Μόλις ἡ μαύρη τῶν ρασοφόρων πλειὰς ἀνῆλθεν εἰς τὸ πρυμναῖον «κάσαρο» (στεγασμένος χῶρος στήν πρύμνη) τοῦ ἀτμοπλοίου, ὅπου ἵστατο ἀγναντεύων τὴν μικρὰν πόλιν ὁ περιοδεύων ἱεράρχης, καὶ ὁ διάκος, ἀποτεινόμενος πρὸς τὸν πρῶτον βαίνοντα ἐκ τῶν ἱερέων, τὸν ὁποῖον ἐκατάλαβεν ὡς ἐπίτροπον τοῦ Δεσπότη, ἂν καὶ πρώτην φορὰν τὸν ἔβλεπε, τοῦ λέγει μὲ τόνον δεσποτικόν.

– Γιατί δὲν ἐσημάνατε τὶς καμπάνες;

Ὁ παπα-Γιαννάκης, 83 ἐτῶν ἄνθρωπος, ἂν καὶ κωφὸς ἦτο, ἐκατάλαβεν τί ἔλεγεν ὁ διάκος. Ἐπειδὴ ὁ Δεσπότης δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἐξέλθῃ, δὲν εἶχαν προβλέψει, ἢ τὸ ἐνόμισον περιττόν, νὰ κρούσουν τὶς καμπάνες. Τώρα, ὅμως, εἰς τὸ κέλευσμα τοῦ διάκου, ἐστράφη πρὸς τὴν λέμβον, ἐφώναξεν ἕνα νέον κρατοῦντα τὰς κώπας, καὶ τοῦ λέγει.

– Σταμάτη! Τρέχα γρήγορα, ἔξω! Τὶς καμπάνες! Βαρᾶτε τὶς καμπάνες!

Ὁ Σταμάτης, ἔφηβος ὡς 16 ἐτῶν, κυρίως βαρκάρης δὲν ἦτο, ἀλλ᾿ ὀρφανὸς μάγκας, τρέχων παιδιόθεν κατόπιν εἰς τὰ ράσα τῶν παπάδων. Ὅπως ὑπάρχουν ἐκκλησιαστικὰ δαιμόνια, οὕτω ὑπάρχουν καὶ ἀγυιόπαιδα ἐκκλησιαστικά. Πάραυτα ἐσιάρισεν, ἐκωπηλάτησε, καὶ μετὰ ἓν λεπτὸν ἔφθασεν εἰς τὴν προκυμαίαν. Θὰ ἠμποροῦσε νὰ φωνάξη ἀπὸ τὴν βάρκαν πρὸς τοὺς ἔξω, διὰ νὰ τρέξουν νὰ σημάνουν τὶς καμπάνες, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκαμε. Ἐπήδησε ἔξω, κι᾿ ἔτρεξε διὰ ν᾿ ἀπολαύση αὐτὸς πρῶτος τὴν ὑπερτάτην ἡδονὴν τῆς κωδωνοκρουσίας.

Καθὼς ἔτρεχεν, ἔκραξε τὸν ἄλλον ἀδελφόν του, τὸν Φώτην, καὶ τὸν ἔστειλεν εἰς τὴν ἐπάνω ἐνορίαν πρὸς τὸν αὐτὸν σκοπόν. Εἶτα ἀνῆλθεν ὑψηλὰ εἰς τὸ καμπαναριό, ἐκόλλησεν ὡς τελώνιον εἰς τὴν μεγάλην καμπάναν, ἥρπασε τὸ γλωσσίδι της, μὲ τὴν ἄλλην χεῖρα τὴν λαβὴν τοῦ ἐπικράνου τῆς ἄλλης, κι᾿ ἔρριψε τὸ σχοινίον τῆς τρίτης εἰς ἓν ἄλλο παιδίον παρὰ τὴν βάσιν τοῦ κωδωνοστασίου, τὸ ὁποῖον εἶχε κλειδώσει πεισμόνως ἔξω ἀπὸ τὸ πορτέλλο τοῦ καμπαναριοῦ.

Μετὰ μίαν στιγμὴν μανιώδης κωδωνοκρουσία ἤρχισε, καὶ ἄλλοι ἐναέριοι ἦχοι ἀπήντησαν ἀπὸ τὴν ἄλλην ἐκκλησίαν. Καὶ ὑπὸ τοὺς ἤχους αὐτοὺς τὸ ἀτμόποοιον ἀπέπλεε, καὶ οἱ παπάδες ἐπέστρεψαν εἰς τὴν ξηράν.

Μετὰ δυὸ ἑβδομάδας, ὅταν ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν γείτονα νῆσον ὁ Σεβασμιώτατος, ἐν μεγάλῃ κλαγγῇ κωδώνων, ὡς πρώτην φορὰν ἐρχόμενος, ἐπῆγε κατ᾿ εὐθεῖαν εἰς τὸν ναόν. Ἐκεῖ, εἰς τὸ τέλος τῆς δοξολογίας – καὶ αὐτὸ ὑπῆρξε μετὰ τὴν περὶ κωδωνοκρουσίας διαταγήν, τὴν διὰ τοῦ διάκου δοθεῖσαν, ἡ πρώτη χαρακτηριστικὴ πρᾶξις τῆς ποιμαντικῆς του – ἐπετίμησεν ἕνα τῶν ἱερέων, διότι ὡς ἐπαρχιώτης καὶ ἀσυνήθιστος ἀπὸ ἀρχιερατικὰς ἱεροπραξίας, εἶπε τὸ σύνηθες «Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν», καὶ δὲν εἶπε: «Δι᾿ εὐχῶν τοῦ ἁγίου Δεσπότου ἡμῶν». Ὁ δυστυχὴς ἱερεὺς πῶς νὰ τὸ ξεύρη, ἀφοῦ πουθενὰ δὲν τὸ εἶχεν εὕρει γραμμένον.

Τὴν Κυριακὴν ὅταν ἐλειτούργησεν ὁ ἐπίσκοπος, εἰς τὸ τέλος τῆς λειτουργίας ἔδωκε νέον δεῖγμα τῆς ποιμαντικῆς του. Εἰς τὸ «Πάντοτε, νῦν καὶ ἀεί», τὸν γεροντότερον, τὸν πλέον πεπειραμένον, ἀλλὰ καὶ ἐγγράμματον ἱερέα, τὸν ἔπιασεν ἀποτόμως ἀπὸ τὸν βραχίονα, βαστάζοντα τὸ Ἅγιον Ποτήριον, καὶ τὸν ἐβίασε νὰ σταθῇ ἐπὶ ἓν λεπτὸν εἰς τὰ βημόθυρα, διὰ νὰ εἴπῃ τὸ «Πάντοτε» – ὡς νὰ ἐπρόκειτο, κατόπιν τοῦ «Μετὰ φόβου Θεοῦ», νὰ γίνῃ καὶ Δευτέρα Μετάληψις. Καὶ ὅμως τὸ Εὐχολόγιον γράφει μόνον, ὅτι «βλέπει ὁ ἱερεὺς πρὸς τὸν λαόν», καὶ ὄχι ἵσταται εἰς τὴν Ἁγίαν Πύλην. Ὅ,τι δὲ περιττὸν γίνεται, μαρτυρεῖ μόνον τάσιν πρὸς τὸ πομπῶδες καὶ θεατρικὸν – ὅπως συνηθίζουν μάλιστα οἱ Ρῶσοι.

Μέγα εὐτύχημα ὑπῆρξε γιὰ τὸν ἄλλον γέροντα, τὸν ἐπίτροπόν του, εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ὁποίου κατέλυσεν ὁ ἱεράρχης, τὸ ὅτι ἦτο πολὺ κωφός. Ὁ Δεσπότης ἠδύνατο νὰ τὸν ἐπιτιμᾶ καὶ νὰ τὸν ὀνειδίζῃ μάλιστα, χωρὶς αὐτὸς ν᾿ ἀντιλαμβάνεται, μηδὲ νὰ πικραίνεται τίποτε. Ὅταν δὲν ἦτο παρὼν ὁ διάκος, διὰ νὰ τοῦ ἐξηγήση, αὐτὸς δὲν ἠδύνατο νὰ ἐννοῇ τίποτε ἀπὸ τοὺς θυμοὺς καὶ τὰς ἐξάψεις τοῦ Σεβασμιωτάτου.

Τέλος κατώρθωσε νὰ δώση λογαριασμὸν ὁ γέρων ἐπίτροπος εἰς μετρητά, δι᾿ ὅλας τὰς ἀδείας γάμου καὶ τὰ λοιπὰ «δικαιώματα» τῆς Ἐπισκοπῆς. Ἀλλὰ διὰ τὰ γαλόπουλα, τοὺς ἀστακοὺς καὶ τ᾿ αὐγοτάραχα, κανεὶς δὲν τοῦ ἐζήτησε λογαριασμὸν πόσα εἶχε ξοδεύσει. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ὁ Δεσπότης ἦτο ἐγκρατέστατος. Ἔπασχε ἀπὸ στομαχικὰ καὶ καρδιακὰ συμπτώματα – ἴσως ἀπὸ ψαμμίασιν ἢ καὶ διαβήτην. Ἀλλ᾿ ὁ διάκος εἶχε τὰ νιᾶτά του, τὴν ξανθὴν γενειάδα καὶ τὴν κόμην του. Θὰ ἦτο ὑπερβολὴ βεβαίως ἂν ἐλέγαμεν, ὅτι ὠμοίαζε μὲ τὸν ἀρχιποιητὴν ἐκεῖνον τῆς Παπικῆς αὐλῆς, τοῦ Λέοντος τοῦ Ι´, ὅστις εἶχε παραπονεθῆ ποτε, ὅτι ἔκαμνε στίχους διὰ χίλιους ποιητάς, καὶ εἰς τὸν ὁποῖον ὁ περιώνυμος Ποντίφιξ ἔδωκε τὴν ἀπάντησιν: Et pro mille allis archipoeta bibit. (μά καί ὁ ἀρχιποιητής πίνει γιά χίλιους)

Ὅπως καὶ ἂν ἔχῃ, εἶναι βέβαιον, ὅτι ἠγάπα πολὺ τὸ ἐντόπιον μοσχᾶτον εἰς δαμιτζάνες προσφερόμενον.

Τέλος ὁ Σεβασμιώτατος, ἀφοῦ ἔδωκε τὸ τελευταῖον καὶ κυριώτερον μάθημα ποιμαντικῆς εἰς τοὺς ἱερεῖς του – τοὺς ἐνουθέτησε νὰ εἶναι καθάριοι, νὰ μὴ καπνίζουν ναργιλὲ δημοσίᾳ καὶ νὰ μὴν κρατοῦν ποτὲ ράβδον – ἐν ἤχῳ κωδώνων καὶ πάλιν, προεπέμφθη, ἐπεβιβάσθη στὸ βαποράκι, κι᾿ ἐπῆγε νὰ ποιμάνῃ καὶ ἄλλα πρόβατα.

Οι Νεοφώτιστοι στην Τουρκία. Γιατί βαφτίζονται χριστιανοί

 Στο πρώτο μέρος της εκπομπής Πρίσμα της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης, ο Συμεών Σολταρίδης, Θρησκειολόγος, Συγγραφέας, Δημοσιογράφος και Πρόεδρος της ελληνικής ρωμαϊκής κοινότητας Μπαλίνου στην Κωνσταντινούπολη, μιλά για το φαινόμενο των μαζικών βαπτίσεων χριστιανών στην Τουρκία.

Η αποκάλυψη λέγει για τον Θεό «Ο Θεός αγάπη εστίν», «Ο Θεός φως εστί και σκοτία εν Αυτώ ουκ έστιν ουδεμία» (Α’ Ιωαν. δ’ 8, α’5) Πόσο δύσκολο είναι για εμάς τους ανθρώπους να το αντιληφθούμε!

 

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος

Δύσκολο γιατί η ατομική μας ζωή και η ζωή του κόσμου που μας περιβάλλει μάλλον αποδεικνύει το αντίθετο.

Πραγματικά ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, αν όλοι σχεδόν σαν φτάνουν στο τέλος της ζωής τους φωνάζουν με πίκρα καρδιάς μαζί με τον Ιώβ:

«Αι ημέραι μου παρήλθον εν βρόμω, ερράγη δε τα άρθρα της καρδίας μου, άδης μου ο οίκος…Πού ουν έτι εστίν η ελπίς;;», κι αυτό που μυστικά αλλά με δύναμη ζητούσε η καρδιά μου από τα νιάτα της «τις όψεται»;; (Ιώβ ιζ’ 11-15)

 

Ο ίδιος ο Χριστός μας διαβεβαιώνει πως ο Θεός προνοεί στοργικά για όλη την κτίση και ότι δεν λησμονεί ούτε ένα μικρό πουλάκι τ’ουρανού, ότι φροντίζει και για τον καλλωπισμό των αγριόκρινων, για τους ανθρώπους μάλιστα η πρόνοια Του είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη, σε βαθμό ώστε «ημών και αι τρίχες της κεφαλής πάσαι ηριθμημέναι εισί» (Ματθ. ι’30)

 

Πού είναι λοιπόν η πρόνοια που απλώνεται μέχρι και τα πιο ταπεινά πράγματα και που φροντίζει και για τα πιο ελάχιστα;

 

Όλοι πνιγόμαστε ασφυκτικά από το θέαμα του αχαλίνωτου οργίου του κακού στον κόσμο.

Μυριάδες ζωές, συχνά στην αρχή τους και πολλές φορές χωρίς να έχουν φτάσει στην αυτοσυνειδησία, αρπάζονται με απίστευτη σκληρότητα.

Γιατί λοιπόν μας δόθηκε αυτή η παράλογη ζωή;;

Και να, με δίψα ζητά η ψυχή να συναντήση τον Θεό για να Του πή:

Γιατί μου έδωσες τη ζωή;

Χόρτασα από βάσανα…

Με σκέπασε σκοτάδι…

Γιατί κρύβεσαι από μένα;

Ξέρω πως είσαι αγαθός αλλά πώς αδιαφορείς τόσο για την τραγωδία μου;

Δεν μπορώ να σε εννοήσω…

 

Έζησε στη γη ένας άνθρωπος, άνδρας με άσβεστη πνευματική δίψα, που λεγόταν Συμεών. Προσευχόταν για πολύ καιρό με ασταμάτητο θρήνο «ελέησον με».

Και δεν τον άκουγε ο Θεός.

 

Πέρασαν μήνες και μήνες με τέτοια προσευχή και οι δυνάμεις τής ψυχής του εξαντλήθηκαν.

Έφτασε στην απόγνωση και φώναξε «Είσαι αδυσώπητος».

 

Κι όταν μ’αυτές τις λέξεις ράγισε κάτι μέσα στην αποκαμωμένη από την απόγνωση ψυχή του είδε ξαφνικά τον ζώντα Χριστό.

Φωτιά γέμισε την καρδιά του κι όλο του το σώμα με τέτοια δύναμη που, αν κρατούσε ακόμα μια στιγμή η όραση, θα πέθαινε.

Ποτέ πια δεν μπορούσε να λησμονήση το ανείπωτα πράο, το απέραντα αγαπητικό, χαρούμενο και γεμάτο από υπερνοητή ειρήνη βλέμμα του Χριστού.

Και στα επόμενα χρόνια της μακράς ζωής του εμαρτυρούσε ακάματα πως «ο Θεός αγάπη εστίν», αγάπη άπειρη, που ξεπερνά κάθε νου.