Πανηγυρίζει η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος στο Λιβάδι Ελασσόνας

 Ένα ακόμη ιστορικό μοναστήρι της επαρχίας Ελασσόνας έχει την «τιμητική» του και γιορτάζει. Πρόκειται για την Ι. Μονή Αγίας Τριάδος Λιβαδίου, «ησυχαστήριο ψυχής και πνεύματος», που βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του Τίταρου όρους, απέναντι από τον Όλυμπο και κάτω από το Λιβάδι Ελασσόνας, σε υψόμετρο 1000 περίπου μέτρων.

Λίγα στοιχεία για την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Λιβαδίου:

Είναι από τις παλαιές Ιερές Μονές της Μητροπόλεως Ελασσώνος. Δεν είναι γνωστή η ακριβής χρονολογία ίδρυσης της. Πιθανόν να κτίσθηκε κατά τον 17ο αιώνα, μία εποχή άνθησης και ακμής του μοναχικού βίου στον Θεσσαλικό χώρο και ιδιαίτερα την επαρχία Ελασσόνας. Μετά την κατάργηση της Επισκοπής Πέτρας, το 1896, όπου και ανήκε, προσαρτήθηκε στην Ι. Μητρόπολη Ελασσώνος. Οι βάσιμες ιστορικές μαρτυρίες και πληροφορίες, για την ύπαρξη και λειτουργία της Ιεράς Μονής, είναι ελάχιστες και ξεκινούν από τις αρχές του 18ου αιώνος. Σε μηναίο του 1740, μαρτυρούνται ως αδελφοί της Μονής οι Παρθένιος, ιερομόναχος και Βενιαμίν ιεροδιάκονος, που διακονούν τον επίσκοπο Πέτρας, ο οποίος έχει την έδρα του στο Λιβάδι. Το 1905 αναφέρεται ηγούμενος με το όνομα Διονύσιος. Το έτος 1942 πυρπολείται από τους Ιταλούς, σε αντίποινα για την υπόνοια υπόθαλψης ανταρτών. Από τότε αρχίζει η παρακμή της και η Ι. Μονή μένει χωρίς αδελφότητα.

Η αρχική μορφή του μοναστηριακού συγκροτήματος έχει αλλοιωθεί από τις πολλαπλές καταστροφικές επιθέσεις και επεμβάσεις, που κατά καιρούς έγιναν.

Το κτιριακό συγκρότημα της Ιεράς Μονής σήμερα, μετά την εγκατάσταση γυναικείας αδελφότητος, την ανακαίνιση και ευπρεπισμό όλων των χώρων, παρουσιάζει ενδιαφέρον και ελκύει προσκυνητές και επισκέπτες από διάφορα μέρη της ευρύτερης περιοχής της επαρχίας Ελασσόνας, του νομού Λάρισας, όμορων νομών και όχι μόνο. Η κύρια είσοδος της Μονής βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της. Ο σημερινός ναός, τα κελιά των μοναχών, οι χώροι υποδοχής και τα υπόλοιπα κτίσματα σχηματίζουν ένα Π, στο εσωτερικό του οποίου περικλείεται ο αύλειος χώρος με τη «φιάλη» του αγιασμού.

Το Καθολικό της Ιεράς Μονής, καταστράφηκε και δεν υπάρχουν ούτε θεμέλια. Ως Ναός χρησιμοποιήθηκε η Τράπεζα, κτίσμα του 18ου αιώνος, η οποία το 2005, ανακαινίσθηκε και προστέθηκε ένας χώρος έμπροσθεν, που καλύπτει τις ανάγκες της Μονής. Εσωτερικά του Ναού σώζεται το παλαιό περίτεχνο, επιχρυσωμένο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Την χρονολογία κατασκευής του μας την μαρτυρεί η επιγραφή που βρίσκεται πάνω σ’ αυτό, “ΕΛΑΒΑΝ ΤΕΛΟΣ ΤΑ ΔΕΣΠΟΤΙΚΑ ΚΑΙ Ο ΤΕΜΠΛΟΣ ΕΠΙ ΕΤΟΥΣ 1750. ΔΕΗΣΙΣ ΚΥΡΙΕ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΙΜΟΥ ΛΑΖΟΥ”. Το Καθολικό της Μονής, όπως και τα υπόλοιπα κτίσματα, ανακαινίσθηκαν τα τελευταία χρόνια.

Ανατολικά της Ιεράς Μονής υπάρχει ο κοιμητηριακός Ναός του Αγίου Χαραλάμπους, κτίσμα του 1760, ο οποίος με την ανακαίνιση που έγινε το 2006 σώθηκε από βέβαια καταστροφή. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο του κοιμητηριακού παρεκκλησίου χρονολογείται στο β’ μισό του 18ου αιώνος. Κάτω από το ιερό του αγίου Χαραλάμπους υπάρχει το οστεοφυλάκιο της Ιεράς Μονής, με τα οστά των μοναχών της Μονής, των επισκόπων Πέτρας και ιερέων του Λιβαδίου.

Το όνομα της Ιεράς Μονής συνδέεται με την Επανάσταση του Ολύμπου το 1878, καθώς θεωρείται ο τόπος αφετηρίας της Επαναστάσεως. Υπήρξε ορμητήριο και καταφυγή πολλών αρματολών και κλεφτών του Ολύμπου.

Από τα μοναδικά κειμήλια της Ιεράς Μονής, που σώζονται σήμερα, είναι ένα απότμημα από την κάρα του αγίου Προκοπίου, λείψανα Αγίων, ιερά σκεύη και οι εικόνες του τέμπλου του Καθολικού της Ιεράς Μονής, φιλοτεχνημένες το 1750. Η ιστορική Μονή πανηγυρίζει την Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος και του Αγίου Προκοπίου.

Γ.Μ - Α.Ν. 

πηγή

🍂 οι γλώσσες και ο Λόγος ~

 

ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ, σύμφωνα με τη βιβλική διήγηση, το Άγιο Πνεύμα κατήλθε στους Αποστόλους με τη μορφή πυρίνων γλωσσών, επειδή (σύμφωνα με την ερμηνεία των πατέρων) με τον λόγο εφεξής οι απόστολοι θα διέδιδαν το Ευαγγέλιο σε όλη την οικουμένη.

ΟΜΩΣ ο μέγας και, συνάμα, ποιητικότατος Γρηγόριος ο Θεολόγος προσθέτει: το Πνεύμα είχε τη μορφή γλωσσών, για να φανεί η συγγένειά του με τον Λόγο (τον Χριστό), δηλαδή το ομοούσιο. Τη συγγένεια αυτή ονομάζει με τη θαυμάσια λέξη «οἰκείωση».

[...]

❝ἐν γλώσσαις δε (ἐφάνη τὸ Πνεῦμα),

διὰ τὴν πρὸς τὸν Λόγον οἰκείωσιν❞

(Λόγος ΜΑ, Εἰς τὴν Πεντηκοστήν, PG 36, 429 κε).

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΧΑΡΙΤΩΝ: Γιατί το ΙΣΡΑΗΛ βρίσκεται στο επίκεντροΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ;

Ο Αγιορείτης μοναχός Γέροντας Χαρίτων ιερομόναχος φιλοξενείται στην Ελεύθερη Πένα και αναλύει τη θρησκευτική διάσταση των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Ποια είναι η σχέση του σύγχρονου κράτους του Ισραήλ με το βιβλικό Ισραήλ; Πώς προσεγγίζει η Ορθόδοξη Παράδοση τα γεγονότα που συνδέονται με τον πόλεμο Ισραήλ - Ιράν; Μια συζήτηση που εξετάζει ιστορικά, θεολογικά και πνευματικά ζητήματα που απασχολούν πολλούς πιστούς.

Η Γλώσσα του Αγίου Πνεύματος.

 

Μια Γαλλίδα ιστορικός η Marie Madeleine Le Beller, άθεη και μηδενίστρια επισκέφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 τον Γέροντα Πορφύριο στο Ησυχαστήριο του στο Μήλεσι Αττικής. Δεν προσδοκούσε να μάθει κάτι σπουδαίο μια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου από έναν Απόφοιτο Β΄ Δημοτικού, αλλά χάριν της επιμονής των φίλων της δέχτηκε να πάει.

Ο Γέροντας ζήτησε να συνομιλήσουν οι δυο τους χωρίς την παρουσία άλλων ή διερμηνέα, κάτι που προκάλεσε την απορία των φίλων της οι οποίοι ήξεραν ότι η Γαλλίδα δεν μιλούσε Ελληνικά, αλλά ούτε και ο Γέροντας Γαλλικά.

Η θεολογική και υπαρξιακή συζήτηση έγινε τελικά με τους δυο τους μόνο, για αρκετή ώρα. Άνοιξε η πόρτα και βγαίνει η Άθεη Γαλλίδα με λυγμούς και δάκρυα μετανοίας.

Όταν την ρώτησαν οι φίλοι της πώς συνεννοήθηκε με τον Γέροντα απάντησε ''Μα μιλάει άπταιστα Γαλλικά''.

Το ίδιο συνέβηκε και με Γερμανίδα Γιατρό, με Σέρβο, με Ρουμάνο, με Ιρλανδό.

Όταν πνευματικά του παιδιά τον ρώτησαν πώς γνωρίζει ξένες γλώσσες ενώ δεν τις διδάχτηκε ποτέ, απάντησε ''Εγώ στα Ελληνικά τους μιλώ και το Άγιο Πνεύμα τα διερμηνεύει στο νου και στην καρδιά τους ''

Αυτή είναι η Καινή (νέα) Γλώσσα του Αγίου Πνεύματος που υποσχέθηκε ο Χριστός στους Μαθητές Του, η Γλώσσα του Παραδείσου η οποία συγχύστηκε λόγω της υπερηφανείας στον Πύργο της Βαβέλ και από την Ημέρα της Πεντηκοστής επανήλθε δια του Αγίου Πνεύματος μέσω της Εκκλησίας σε Αγίους όλων των εποχών.

Και με τον Άγιο Παΐσιο έχουμε πολλές τέτοιες μαρτυρίες.

Μια χαρακτηριστική η οποία έγινε μπροστά και σε άλλους, ήταν με μια παρέα αλλοδαπών, έναν Άγγλο, έναν Ιταλό και έναν Γάλλο οι οποίοι δεν γνώριζαν καθόλου Ελληνικά.

Προσφέρθηκε κάποιος επισκέπτης-προσκυνητής να μεταφράζει, αλλά ο Γέροντας του είπε ότι δεν χρειάζεται. Τους πήρε και τους τρεις σε μια γωνιά της αυλής του κι άρχισε να συνομιλεί μαζί τους. Μίλησαν αρκετή ώρα.

Αυτός μιλούσε μαζί τους στα Ελληνικά, εκείνοι όμως καταλάβαιναν ο καθένας στη γλώσσα του!!!

Το Άγιο Πνεύμα, το Ουράνιο Πυρ με το οποίο Άπαξ άναψε η Φωτιά του Θυσιαστηρίου την Ημέρα της Πεντηκοστής είναι πάντα μέσα στην Εκκλησία και καίει είκοσι αιώνες τώρα.

Ποτέ δεν έσβησε από ανθρώπινες αδυναμίες και λάθη ''Και εγώ ερωτήσω (παρακαλέσω) τον Πατέρα και άλλον Παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ΄ημών εις τον αιώνα''.

Κάθε άλλη ''νέα φωτιά πνεύματος'' η οποία διαφημίζεται στις μέρες μας με χαρακτηριστική Έπαρση και Αλαζονεία ως αυθεντική, γνήσια και μοναδική πάνω στη γη από αιρετικούς, είναι ξένη ''Αλλότριο Πυρ και όχι Θείο''.

Στις φωτογραφίες είναι η ... άθεη Γαλλίδα ιστορικός, η Μοναχή Μαγδαληνή στην έρημο του Σινά, όπου ασκήτεψε μόνη της 18 χρόνια μέσα σε πάρα πολύ δύσκολες συνθήκες, έχοντας απαρνηθεί πλούτη, καριέρα, δόξες και άχρηστες φιλοσοφίες ζωής.

Εκοιμήθη εκεί εν Κυρίω την 12 Δεκ 2013.

 

Απολαύστε εδώ την εμπειρια μια Ρουμάνας Μοναχής που την γνώρισε προσωπικά

  

Παρουσιάζεται ο Θεάρεστος βίος της μακαριστής Γερόντισσας Μαρίας Μαγδαληνής (Le Beller) ερημίτισσας του Σινά (μέρος 1ο) Από τις διηγήσεις της Γερόντισσας Δωροθέας, Ρουμάνας μοναχής που διακόνησε την Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή στο Σινά για μεγάλο χρονικό διάστημα στο ασκητήριό της στην έρημο.

~ Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, Κατήχηση 16η: Περί του Αγίου Πνεύματος.

 

Όπως ακριβώς, όταν κάποιος βρίσκεται προηγουμένως στο σκοτάδι, ξαφνικά, μόλις δει τον ήλιο, φωτίζονται τα σωματικά του μάτια και βλέπει εκείνα που πριν δεν τα έβλεπε καθαρά....

έτσι και αυτός που αξιώνεται να λάβει το Άγιο Πνεύμα, φωτίζεται στην ψυχή και βλέπει πράγματα που ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα, τα οποία δεν τα είχε γνωρίσει πριν...

Από την Πόλη στην… Αγία κολυμβήθρα

 Ο Τούρκος που αλλαξοπίστησε και βρήκε την αλήθεια στην Ορθοδοξία!

Την αντίστροφη πορεία Πίστης ακολούθησε ο Alper Tolga Eker, από αυτήν που συνήθως υποβάλλονταν με τη βία εκατομμύρια Χριστιανοί της Ανατολίας

Γράφει ο Σωτήρης Σκουλούδης

Φωτογραφίες: Χάρης Γκίκας

Το να συναντήσει κανείς στην Αθήνα έναν Τούρκο επιστήμονα, γεννημένο και μεγαλωμένο στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, που όχι μόνο μετανάστευσε μόνιμα στην Ελλάδα αλλά άφησε πίσω του το Ισλάμ και βαπτίστηκε χριστιανός ορθόδοξος, δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Είναι ακόμη πιο σπάνιο όταν αυτή η απόφαση δεν έχει καμία σχέση με «χαρτιά», άδειες παραμονής ή πρακτικά οφέλη, αλλά είναι προϊόν μακράς εσωτερικής αναζήτησης, επίμονης αμφισβήτησης και προσωπικού κόστους.

Το Newsbomb γνώρισε τον Alper Tolga Eker, έναν 36χρονο βιοχημικό από την Κωνσταντινούπολη με μεταπτυχιακές σπουδές στη Σμύρνη και σχεδόν μια δεκαετία ζωής στην Ελλάδα, όχι σε κάποιο αυστηρά εκκλησιαστικό περιβάλλον αλλά σε ένα τραπέζι φαγητού, με τη σύζυγό του δίπλα του, την Anna Eker, μια ψυχολόγο από την Ουκρανία. Ο ίδιος εργάζεται πια στη χώρα μας σε υπεύθυνη θέση μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας.

Στη μακρά μας συζήτηση, μας εξήγησε πώς ένας άνθρωπος που μεγάλωσε ως σουνίτης μουσουλμάνος πέρασε από τη ρήξη με το θρησκευτικό περιβάλλον των παιδικών του χρόνων, στη μελέτη πολλών θρησκειών, και τελικά βρήκε την αλήθεια στην Ορθοδοξία. Σημειώνεται ότι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Alper αναμένει την τελική έγκριση για την απόδοση της ελληνικής υπηκοότητας.

Διαβάστε τη συνέντευξη:

Newsbomb: Πού γεννήθηκες και πώς ήταν τα πρώτα σου χρόνια στην Τουρκία; Γιατί αποφάσισες να φύγεις;

Alper Tolga Eker: Γεννήθηκα το 1990 στην Κωνσταντινούπολη, στην ασιατική πλευρά. Μεγάλωσα σε μια τυπική τουρκική οικογένεια, σουνίτες μουσουλμάνοι, ούτε φανατικοί ούτε αδιάφοροι για τη θρησκεία. Αργότερα βρέθηκα στη Σμύρνη για σπουδές, όπου σπούδασα βιοχημεία και έκανα μεταπτυχιακό στη διατροφική επιστήμη και μηχανική, στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου (σ.σ. της Τουρκίας). Δούλευα ως βοηθός διδασκαλίας, έκανα έρευνα, είχα μια πορεία που έδειχνε ότι θα συνέχιζα κανονικά τη ζωή μου στην Τουρκία, ακαδημαϊκά και επαγγελματικά.

Η απόφαση να φύγω δεν ήρθε από περιέργεια ή από κάποιο όνειρο για το εξωτερικό. Ήρθε από φόβο και από εξάντληση. Εκείνα τα χρόνια, το 2016 και το 2017, η τρομοκρατία στην Τουρκία είχε γίνει μέρος της καθημερινότητας. Επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη, στην Άγκυρα, στη Σμύρνη. Ζούσες με την αίσθηση ότι δεν ξέρεις πότε και πού θα γίνει το επόμενο χτύπημα.

Δύο εβδομάδες πριν φύγω, έγινε μια τρομοκρατική επίθεση στη Σμύρνη, δίπλα στο σπίτι μου, σε απόσταση περίπου 200 μέτρων. Εκεί σκοτώθηκε ένας γνωστός μου, αστυνομικός, προσπαθώντας να υπερασπιστεί το δικαστικό μέγαρο. Όταν έγινε αυτό, είπα μέσα μου: «Αρκεί. Αυτό μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε, οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή. Πρέπει να φύγω». Εκείνη ήταν η στιγμή που πήρα οριστικά την απόφαση.

Επέλεξα την Ελλάδα και για έναν πολύ πρακτικό λόγο και για έναν βαθύτερο. Ο πρακτικός λόγος ήταν ότι είχα έναν φίλο, επίσης Alper, που είχε παντρευτεί γυναίκα από τη Μυτιλήνη και είχε ήδη εγκατασταθεί στην Αθήνα. Τον ρώτησα αν υπάρχει δουλειά, αν μπορεί κανείς να σταθεί στα πόδια του εδώ, και μου είπε να του στείλω το βιογραφικό μου. Δούλευα ήδη στην Turkish Airlines, είχα εμπειρία σε call center, και τρεις μήνες αργότερα ήμουν στην Αθήνα.

Ο βαθύτερος λόγος ήταν ότι η Ελλάδα, παρά τις δυσκολίες της εποχής, μου ήταν οικεία. Ήρθα στα χρόνια του capital control και θυμάμαι ότι για να μαζέψω το ενοίκιό μου έπρεπε να πάω τέσσερις φορές σε ΑΤΜ. Κι όμως, δεν ένιωσα ξένος. Υπάρχει μια τουρκική έκφραση που λέει «μοιραστήκαμε το ίδιο πιάτο για 400 χρόνια». Αυτό ακριβώς ένιωσα. Ο ίδιος ουρανός, η ίδια θάλασσα, το ίδιο φως, παρόμοιοι άνθρωποι, κοινές συνήθειες.

Από πού ερχόταν αυτή η αίσθηση οικειότητας με την Ελλάδα;

Δεν ήρθε ξαφνικά όταν πάτησα το πόδι μου εδώ. Είχε χτιστεί από πολύ νωρίς. Όταν ζούσα στη Σμύρνη, είχαμε ένα εξοχικό απέναντι από τη Σάμο. Τα βράδια βλέπαμε τα φώτα από το νησί, τα αυτοκίνητα στην παραλία, και στο ραδιόφωνο πιάνει συχνά σταθμούς από τη Σάμο. Σχεδόν όλα όσα ακούγαμε ήταν ελληνικά. Μεγάλωσα με αυτά τα ακούσματα.

Ακόμη πιο σημαντικές ήταν οι ιστορίες της γιαγιάς μου. Ήταν από την Καισάρεια και είχε μεγαλώσει σε περιοχή όπου ζούσαν μαζί Έλληνες, Αρμένιοι και Τούρκοι. Μας μιλούσε για εκείνον τον κόσμο σαν για κάτι φυσικό, όχι σαν ένα εχθρικό περιβάλλον. Μου έλεγε ιστορίες για την ανταλλαγή πληθυσμών, ακόμη και για μωρά που δόθηκαν σε άλλες οικογένειες για να σωθούν. Μου έλεγε ότι η θεία της είχε πάρει δύο δίδυμα μωρά από οικογένεια που έφευγε και είχε υποσχεθεί να τα προσέχει ώσπου να γυρίσουν να τα πάρουν. Δεν γύρισαν ποτέ. Τα παιδιά έμειναν εκεί, μεγάλωσαν, άλλαξαν όνομα. Αυτές οι ιστορίες σε σημαδεύουν.

Γι’ αυτό λέω ότι εγώ δεν μεγάλωσα με την ιδέα ότι οι Έλληνες είναι εχθροί. Στην οικογενειακή μας μνήμη υπήρχε τραύμα, αλλά υπήρχε και συνύπαρξη. Όταν ήρθα στην Ελλάδα, ένα από τα πράγματα που με ξάφνιασαν ήταν ότι εδώ συνάντησα πολύ πιο έντονα αυτή την καχυποψία και αυτή την ιστορική εχθρότητα απέναντι στον «Τούρκο». Για μένα αυτό ήταν ένα πολιτισμικό σοκ.

Μέχρι και ποντιακούς χορούς έμαθες, σωστά;

Ναι, και αυτό είναι άλλο ένα παράδειγμα του πόσο πιο σύνθετα είναι τα πράγματα από τα στερεότυπα. Στην Τουρκία είχα μάθει να χορεύω ποντιακά. Ήμουν σε πανεπιστημιακή χορευτική ομάδα και χορεύαμε ποντιακούς χορούς με αυθεντικές φορεσιές που είχαν φέρει από την Κωνσταντινούπολη. Μας έλεγαν καθαρά ότι πρόκειται για ποντιακή, ελληνική, ορθόδοξη παράδοση. Δεν υπήρχε καμία αίσθηση ότι «αγγίζουμε κάτι εχθρικό». Υπήρχε σεβασμός. Κάτι συνέβη ιστορικά, ναι, αλλά δεν υπήρχε μίσος. Αυτό το κουβαλούσα μέσα μου πριν ακόμη μετακομίσω εδώ.

Πότε άρχισες να αμφισβητείς σοβαρά το Ισλάμ;

Πάρα πολύ νωρίς, περίπου στα έξι μου χρόνια. Στην Τουρκία, πολλά παιδιά τα στέλνουν το καλοκαίρι στο τζαμί για να μάθουν να διαβάζουν το Κοράνι στα αραβικά και να γνωρίσουν τις βασικές πρακτικές. Εγώ είχα ένα Κοράνι που είχε και τουρκική μετάφραση. Διάβαζα, όσο μπορούσε φυσικά να καταλάβει ένα παιδί, και άρχιζα να ρωτάω πράγματα που δεν μου έβγαζαν νόημα.

Ο χότζας δεν το πήρε καλά. Στην ισλαμική διδασκαλία, όπως την έζησα εγώ τότε, μπορείς να αναλύσεις το Κοράνι αλλά δεν μπορείς να το αμφισβητήσεις, επειδή θεωρείται ο λόγος του Θεού. Εγώ όμως από παιδί ήμουν άνθρωπος που ρωτά. Θέλω να καταλάβω γιατί κάτι είναι σωστό ή λάθος. Εκεί είχα την πρώτη μεγάλη σύγκρουση. Εξαιτίας των ερωτήσεών μου ουσιαστικά με έδιωξαν από εκείνον τον κύκλο.

Από τότε άρχισα να απομακρύνομαι εσωτερικά. Δεν έγινε από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά ήταν η αρχή. Όσο μεγάλωνα και διάβαζα περισσότερο, τόσο περισσότερο έβλεπα πράγματα που δεν μπορούσα να δεχτώ ως αιώνια αλήθεια.

Τι ήταν αυτό που δεν μπορούσες να δεχτείς;

Πρώτα απ’ όλα, ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για παράδειγμα, τα κείμενα για την κληρονομιά και το πώς μοιράζεται η περιουσία μετά τον θάνατο ίσως είχαν νόημα σε κοινωνίες του 6ου ή του 7ου αιώνα, αλλά σήμερα, που αναγνωρίζουμε ίσα δικαιώματα σε άνδρες και γυναίκες, δεν μπορώ να τα δεχτώ αδιαπραγμάτευτα.

Το ίδιο ισχύει για τις αναφορές σε σκλάβους, για την ιδέα ότι αν δεν μπορείς να πάρεις ελεύθερη γυναίκα μπορείς να πάρεις σκλάβα. Και πολλά ακόμη. Με βάση όσα γνωρίζουμε σήμερα για τη βιολογία και τη φύση του ανθρώπου, αυτά για μένα δεν στέκουν. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ένας δίκαιος Θεός θα έφτιαχνε ανθρώπους με έναν συγκεκριμένο τρόπο μόνο και μόνο για να τους καταδικάσει.

Υπήρχαν και ζητήματα πρακτικής που δεν μου έβγαζαν νόημα. Για παράδειγμα, η ιδέα ότι αν ανήκεις σε μια συγκεκριμένη τάση του Ισλάμ και αγγίξεις μια γυναίκα πρέπει να πλυθείς ξανά για να είσαι έτοιμος για προσευχή. Για μένα όλα αυτά έμοιαζαν περισσότερο με ιστορικά και πολιτισμικά κατάλοιπα παρά με ζωντανή αλήθεια.

Πότε άρχισε η συστηματική αναζήτησή σου σε άλλες θρησκείες;

Γύρω στα είκοσί μου. Τότε είχα φτάσει στο σημείο να λέω ότι μάλλον είμαι αγνωστικιστής. Δεν ήξερα αν υπάρχει Θεός ή όχι, αλλά ήξερα ότι αν υπάρχει, δεν μπορεί να μου ζητά να σταματήσω να σκέφτομαι. Έτσι άρχισα να διαβάζω συστηματικά. Όχι μόνο τις αβρααμικές θρησκείες, αλλά και Βουδισμό, Ινδουισμό, Σιντοϊσμό, σαμανισμό, σκανδιναβικές παγανιστικές θρησκείες, ακόμη και την αρχαία ελληνική θρησκεία.

Με ενδιέφερε όχι μόνο το τι διδάσκει κάθε θρησκεία, αλλά και πώς διαμορφώθηκε ιστορικά. Για παράδειγμα, η ιστορία του Νώε υπάρχει σε πολύ παλιότερες παραδόσεις, στους Ασσυρίους, στους Χετταίους, ακόμη και στην ελληνική μυθολογία με τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα. Άρα ο άνθρωπος ανακυκλώνει διαρκώς ορισμένα μεγάλα υπαρξιακά μοτίβα. Ήθελα να δω πού υπάρχει αλήθεια και πού μόνο επανάληψη συμβόλων.

Το έψαξες μόνο θεωρητικά ή αναζήτησες και τους λατρευτικούς χώρους;

Μπήκα και στην πράξη. Πήγα σε προτεσταντικές εκκλησίες στη Σμύρνη, σε αγγλικανικό ναό όπου τελούνταν προτεσταντικές ακολουθίες, σε αφρικανικές εκκλησίες με γκόσπελ, τραγούδι και έντονη συμμετοχή, και πήγα και σε συναγωγή για να μιλήσω με ραβίνο.

Στον προτεσταντισμό βρήκα ανθρώπους ανοιχτούς, πρόθυμους να απαντήσουν, πρόθυμους να ερευνήσουν μαζί μου. Αυτό το εκτίμησα πολύ. Είναι ένας χώρος που, τουλάχιστον όπως τον γνώρισα εγώ, δεν φοβάται τη λογική. Όμως η λατρεία δεν με γέμιζε. Τα τραγούδια, οι κιθάρες, η ατμόσφαιρα ήταν ίσως ζεστή, αλλά δεν μου έδινε αυτή τη βαθιά πνευματική πληρότητα που αναζητούσα.

Στη συναγωγή ένιωσα κάτι διαφορετικό: ότι πρόκειται για μια θρησκεία πολύ δεμένη με κοινότητα και καταγωγή. Τη σεβάστηκα, αλλά δεν ένιωσα ότι εκεί βρίσκεται αυτό που έψαχνα. Δεν έψαχνα απλώς μια λογική θρησκεία. Έψαχνα μια αλήθεια που να μιλά και στην ψυχή και στη λογική.

Πώς μπήκε ο χριστιανισμός στη ζωή σου;

Μπήκε σταδιακά. Στη Σμύρνη είχα φίλους που είχαν ήδη ασπαστεί τον χριστιανισμό, κυρίως προτεσταντικές κοινότητες. Μια φίλη μου, που είχε κι εκείνη μεταστραφεί από το Ισλάμ στον προτεσταντισμό, συζητούσε πολύ μαζί μου. Αν δεν ήξερε κάτι, το έψαχνε και επέστρεφε με απάντηση. Αυτό από μόνο του ήταν σημαντικό, γιατί για πρώτη φορά ένιωθα ότι κάποιος δεν με θεωρεί απειλή επειδή ρωτάω.

Με την Ορθοδοξία η επαφή ήταν πιο δύσκολη στην αρχή. Αν ψάξεις στο διαδίκτυο, ειδικά αν δεν ξέρεις ελληνικά, βρίσκεις πολύ περισσότερα πράγματα για καθολικούς και προτεστάντες παρά για ορθοδόξους. Προσπάθησα να μάθω τις διαφορές, ταξίδεψα ακόμη και στη Ρώμη, πήγα στο Βατικανό, έμεινα για ώρα στην ουρά, και μετά βρέθηκα σε μια άλλη εκκλησία, του Αγίου Βαλεντίνου. Εκεί ρώτησα έναν καθολικό ιερέα ποια είναι η διαφορά μεταξύ καθολικών και ορθοδόξων. Η απάντησή του ήταν ουσιαστικά να με διώξει. Μου είπε να φύγω, ότι κάνει κάτι άλλο. Για μένα αυτό ήταν πολύ ισχυρή εμπειρία. Όταν αναζητάς ειλικρινά και ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι υπηρετεί τον Θεό σου κλείνει την πόρτα έτσι, το θυμάσαι. Ήταν το αντίθετο από αυτό που θα περίμενα από χριστιανική συμπεριφορά.

Άρα η ουσιαστική επαφή με την Ορθοδοξία έγινε στην Ελλάδα;

Ναι, εδώ έγινε η πραγματική επαφή. Στην Αθήνα γνώρισα ανθρώπους που είχαν έρθει κι αυτοί από την Τουρκία και είχαν βαπτιστεί χριστιανοί. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό, γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι κάποια απολύτως μοναδική περίπτωση. Υπάρχουν κι άλλοι που έχουν περάσει την ίδια διαδρομή ή βρίσκονται καθ’ οδόν.

Ταυτόχρονα, γνώρισα και την Άννα, που αργότερα έγινε γυναίκα μου. Για εκείνη ήταν πολύ σημαντικό ο άνθρωπος που θα είχε δίπλα της να μοιράζεται την ίδια πίστη. Όταν πρωτογνωριστήκαμε, με είχε ρωτήσει αν υπάρχουν χριστιανοί στη χώρα μου. Της έδειξα τον σταυρό που ήδη φορούσα. Δεν είχα ακόμη βαπτιστεί ορθόδοξος, αλλά ήδη έψαχνα πολύ σοβαρά αυτή την πορεία.

Ήταν εύκολο να σε δεχτεί η ελληνική Εκκλησία;

Όχι, και αυτό είναι κάτι που πρέπει να λέγεται ειλικρινά. Το πιο δύσκολο δεν ήταν οι θεολογικές απορίες. Ήταν η καχυποψία. Πολλοί ιερείς, όταν έβλεπαν έναν Τούρκο να ζητά κατήχηση και βάπτιση, υποψιάζονταν ότι το κάνει για πρακτικό λόγο, για κάποιο πιστοποιητικό, για άδεια παραμονής, για ιθαγένεια, για «χαρτιά».

Το καταλαβαίνω ως έναν βαθμό, γιατί ξέρω ότι δεν έχουν όλοι καθαρές προθέσεις. Όμως για κάποιον που το ζητά υπαρξιακά, είναι πολύ επώδυνο. Μου συνέβη να μιλήσω με ιερείς, να μου πουν «διάβασε αυτό για κατήχηση και έλα ξανά», και όταν επανήλθα να έχουν απλώς εξαφανιστεί. Να μη σηκώνουν τηλέφωνα, να μην απαντούν. Αυτό σε πληγώνει.

Σε μεγάλο βαθμό είναι και κοινωνικό φαινόμενο. Στην Ελλάδα, αν δεν είσαι ήδη μέσα σε μια παρέα, είναι δύσκολο να μπεις. Το ίδιο συμβαίνει και με την ενορία. Αν δεν έχεις μια γέφυρα, κάποιον να σε συστήσει, μένεις απέξω.

Τότε όμως άλλαξαν όλα. Η Άννα ήταν τελικά ο άνθρωπος που με έφερε στον σωστό ιερέα. Στον Άγιο Δημήτριο στου Ψυρρή γνώρισα τον πάτερ Νικόλαο και από την πρώτη στιγμή είδα έναν άνθρωπο καθαρό, ισορροπημένο, χωρίς φόβο αλλά και χωρίς επιπολαιότητα.

Δεν μου είπε «έλα αύριο να βαπτιστείς». Μου είπε να κάνουμε κατήχηση, να μιλήσουμε, να διαβάσουμε, να καταλάβω βαθιά τι ζητώ. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μένα. Δεν ήθελα μια τυπική τελετή. Ήθελα να ξέρω πού μπαίνω και γιατί.

Πηγαίναμε σχεδόν κάθε Σάββατο, επί έξι ή επτά μήνες, ίσως και περισσότερο. Μαζί με την Άννα. Εκείνη δεν ήταν απλώς συνοδός μου. Ήθελε κι εκείνη να μάθει περισσότερο, γιατί είχε το δικό της υπόβαθρο και τις δικές της απορίες. Μιλούσαμε για τη Γραφή, για το Σύμβολο της Πίστεως, για τις Οικουμενικές Συνόδους, για τις διαφορές με καθολικούς και προτεστάντες, για το τι σημαίνει Εκκλησία και τι είναι τα μυστήρια.

Τι ήταν αυτό που σε έπεισε λοιπόν βαθύτερα για να ασπαστείς την Ορθοδοξία;

Το πρώτο ήταν ότι μπορούσα να κάνω ερωτήσεις χωρίς να αντιμετωπίζομαι σαν πρόβλημα. Στο Ισλάμ, τουλάχιστον όπως το έζησα εγώ, η ερώτηση είχε όριο: μέχρι εκεί που δεν θίγει το δόγμα. Στην Ορθοδοξία κατάλαβα ότι υπάρχει δόγμα, αλλά υπάρχει και βαθιά θεολογία, ιστορία, σκέψη. Δεν μου ζήτησαν να κλείσω τα μάτια μου. Μου ζήτησαν να ψάξω πιο βαθιά.

Το δεύτερο ήταν ότι βρήκα απαντήσεις που συνέδεαν τη λογική με το μυστήριο. Για παράδειγμα, είχα απορίες για τη φράση «αν σε χτυπήσουν στο ένα μάγουλο, γύρισε και το άλλο». Ρωτούσα: σημαίνει αυτό ότι δεν πρέπει να αμύνεσαι ποτέ; Ο πάτερ Νικόλαος μου εξήγησε ότι άλλο η εκδικητικότητα και άλλο η μαρτυρία της πίστης, κι ότι η Εκκλησία δεν καταργεί την ευθύνη του ανθρώπου να προστατεύει τον εαυτό του και τον άλλον από το κακό. Αυτές οι εξηγήσεις για μένα είχαν βάθος.

Το ίδιο και με πρακτικά ζητήματα της Παλαιάς Διαθήκης, όπως οι διατροφικές απαγορεύσεις. Συζητήσαμε γιατί υπήρχαν ιστορικά, σε ποιο υγειονομικό και κοινωνικό πλαίσιο γεννήθηκαν, και πώς ο χριστιανισμός δεν έμεινε κλειδωμένος εκεί αλλά άνοιξε σε όλη την ανθρωπότητα. Ή ακόμη και το θέμα της Αγίας Τριάδας, που για πολλούς ανθρώπους φαίνεται ακατανόητο: όταν μου εξηγήθηκε σωστά, δεν μου φάνηκε παράλογο αλλά βαθύ.

Το τρίτο ήταν η ίδια η λατρευτική εμπειρία. Στον προτεσταντισμό βρήκα λογική και διάθεση για διάλογο. Στην Ορθοδοξία βρήκα και κάτι άλλο: μυστήριο, σιωπή, ιερότητα, αίσθηση ότι δεν βρίσκομαι απλώς σε μια συνάθροιση αλλά μπροστά σε κάτι που με υπερβαίνει. Εκεί ένιωσα πραγματική πνευματική πληρότητα.

Πώς βίωσες το βάπτισμά σου;

Το βίωσα με πολλή συγκίνηση αλλά και με επίγνωση. Δεν ήταν μια ρομαντική στιγμή που ήρθε ξαφνικά. Ήταν το αποτέλεσμα πολλών χρόνων εσωτερικής σύγκρουσης, μελέτης, δοκιμής και αναμονής. Όταν βαπτίστηκα, δεν ένιωσα ότι αλλάζω απλώς θρησκεία. Ένιωσα ότι αλλάζω σχέση με την αλήθεια.

Ο πάτερ Νικόλαος στάθηκε δίπλα μου σαν αληθινός πνευματικός πατέρας. Δεν έκανε τίποτα επιδεικτικό. Ήταν απλός, ουσιαστικός, παρών. Η Άννα ήταν επίσης εκεί, όχι μόνο ως σύζυγος αλλά ως άνθρωπος που περπάτησε μαζί μου αυτή τη διαδρομή. Μετά το βάπτισμα ένιωσα μια ηρεμία που δεν είχα ξανανιώσει. Όχι επειδή λύθηκαν ξαφνικά όλα τα προβλήματα της ζωής μου, αλλά επειδή ήξερα πλέον ότι δεν ψάχνω άλλο στο σκοτάδι.

Πώς αντιμετώπισε η οικογένειά σου πίσω στην Τουρκία αυτή την επιλογή;

Η σχέση μου με την οικογένειά μου διαταράχθηκε βαθιά. Με τους γονείς μου δεν μιλάω εδώ και χρόνια· ουσιαστικά κρατώ επαφή μόνο με την αδερφή μου. Ο πατέρας μου είναι άνθρωπος πολύ σκληρός ιδεολογικά, εθνικιστής, και δεν μπορούσε να αποδεχθεί ούτε ότι έφυγα από την Τουρκία ούτε, πολύ περισσότερο, ότι βαπτίστηκα ορθόδοξος στην Ελλάδα.

Για την οικογένειά μου, στην αρχή, όλο αυτό έμοιαζε προσωρινό. Πίστευαν ότι θα γυρίσω σε τρεις μήνες. Τελικά έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια. Έχω άλλη ζωή, άλλη οικογένεια, άλλη πνευματική ταυτότητα. Αυτά δεν γίνονται χωρίς κόστος.

Σήμερα υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα;

Ναι, και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν είμαι μόνος. Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι από την Τουρκία που έχουν βαπτιστεί χριστιανοί, είτε ορθόδοξοι είτε σε άλλες χριστιανικές κοινότητες, και άλλοι που βρίσκονται σε πορεία αναζήτησης.

Μάλιστα, μέσα από τη δική μας διαδρομή, μαζί με την Άννα, έχουμε βοηθήσει κι άλλους Τούρκους να έρθουν σε επαφή με την Εκκλησία. Υπάρχουν ήδη άνθρωποι που έχουν ολοκληρώσει κατήχηση και περιμένουν το βάπτισμά τους, και άλλοι που βρίσκονται στη διαδικασία. Αυτό δείχνει ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο παράδοξο, αλλά για ένα υπαρκτό, έστω μικρό, ρεύμα αναζήτησης.

Έχουμε ακούσει ότι υπάρχουν ακόμη και κρυπτοχριστιανοί στην Τουρκία…

Ναι, και αυτό είναι ένα πολύ ευαίσθητο αλλά πραγματικό κομμάτι της ιστορίας. Από την οθωμανική περίοδο και μετά υπήρξαν άνθρωποι και οικογένειες που δήλωσαν επίσημα μουσουλμάνοι για να επιβιώσουν, αλλά διατήρησαν χριστιανικές ρίζες, μνήμες ή και πρακτικές. Στην Τουρκία υπάρχουν ακόμη γενεαλογικά ίχνη που οδηγούν σε τέτοιες ιστορίες.

Μπορείς να δεις σε αρχεία και οικογενειακά μητρώα γραμμές που μαρτυρούν μεταστροφές, αλλαγές ονομάτων, παλιές ταυτότητες που χάθηκαν προς τα έξω αλλά όχι εντελώς προς τα μέσα. Υπάρχουν επίσης τουρκόφωνες ορθόδοξες εκκλησιαστικές παραδόσεις, με λειτουργικά ίχνη που δείχνουν πόσο μπλεγμένες υπήρξαν οι ταυτότητες στη Μικρά Ασία. Αυτά τα πράγματα δεν είναι θεωρίες συνωμοσίας. Είναι κομμάτια μιας ιστορίας που για δεκαετίες έμεινε στο ημίφως.

Έκανα και ο ίδιος τεστ DNA και βγήκε ότι έχω περίπου 25% ελληνική καταγωγή. Δεν λέω ότι ένα τεστ DNA καθορίζει την πίστη ή την ταυτότητα ενός ανθρώπου. Όμως δείχνει κάτι που πολλοί αρνούνται να δουν: ότι οι λαοί της περιοχής είναι πολύ πιο ανακατεμένοι ιστορικά απ’ όσο θέλουν να παραδεχτούν. Οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί πριν από χίλια χρόνια, σε μεγάλο βαθμό, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ζουν εκεί και σήμερα, έστω με άλλα ονόματα, άλλες γλώσσες και άλλες δηλωμένες θρησκείες.

Πώς βλέπεις σήμερα τη σχέση Ελλάδας και Τουρκίας;

Πιστεύω ότι οι απλοί άνθρωποι είναι πολύ πιο κοντά απ’ όσο δείχνει η πολιτική. Ο Γιώργος και ο Αχμέτ δεν έχουν κάτι να χωρίσουν από μόνοι τους. Τα μεγάλα προβλήματα τροφοδοτούνται συχνά από την πολιτική, την προπαγάνδα, τα συμφέροντα, τους εθνικισμούς. Όταν όμως οι άνθρωποι καθίσουν στο ίδιο τραπέζι, τρώνε σχεδόν τα ίδια πράγματα, γελάνε με παρόμοιο τρόπο, μοιράζονται οικογενειακές ιστορίες που μοιάζουν εκπληκτικά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν τραύματα ή πραγματικά ιστορικά εγκλήματα. Υπάρχουν, και είναι βαθιά. Αλλά αν με ρωτάς τι έχω δει εγώ ζώντας και στις δύο πλευρές, θα σου πω ότι η κοινωνική απόσταση είναι πολύ μικρότερη από την πολιτική απόσταση. Και ίσως η πίστη, όταν είναι αληθινή, να μπορεί να χτίσει γέφυρες εκεί που η ιστορία έχτισε τείχη.

Αν γυρνούσες πίσω και μιλούσες στον νεότερο εαυτό σου, τι θα του έλεγες;

Θα του έλεγα να μη φοβηθεί να ρωτήσει μέχρι τέλους. Να μη δεχθεί ποτέ μια πίστη που τρομάζει μπροστά στην ερώτηση. Αν η αλήθεια είναι αλήθεια, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από την έρευνα, την απορία, την πάλη.

Θα του έλεγα επίσης να έχει υπομονή, γιατί η αναζήτηση δεν είναι ευθεία γραμμή. Θα περάσεις από αμφιβολία, από θυμό, από απογοήτευση, από κλειστές πόρτες. Μπορεί να συναντήσεις ανθρώπους της θρησκείας που θα σε πληγώσουν. Μπορεί να χάσεις σχέσεις. Μπορεί να πληρώσεις κόστος. Αλλά αν επιμείνεις ειλικρινά, θα φτάσεις εκεί όπου η ψυχή και η λογική δεν θα πολεμούν πια μεταξύ τους.

Εγώ αυτό το βρήκα στην Ορθοδοξία. Δεν το κληρονόμησα, δεν μου το επέβαλε κανείς, δεν το επέλεξα για συμφέρον. Το βρήκα στο τέλος μιας δύσκολης πορείας. Γι’ αυτό και για μένα έχει αλήθεια.

πηγή 

Ο Ιάπωνας μοναχός π. Τιμόθεος της Ι.Μ. Ιβήρων και η φωτογραφική συλλογή του

 Από το Τόκιο και τις σπουδές στη μηχανική του Διαστήματος, στη Μονή Ιβήρων στο Άγιον Όρος. Ο π. Τιμόθεος, πρώην μηχανικός, αφιέρωσε τη ζωή του στην Ορθοδοξία και σήμερα είναι ο φύλακας της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας Πορταΐτισσας, συνδυάζοντας τη μοναστική ζωή με την αγάπη του για τη φωτογραφία. Για δέκα χρόνια έζησε στο Τόκιο ως προτεστάντης, μελετώντας αδιάκοπα τη Βίβλο και κείμενα γύρω από τον Χριστιανισμό. Η ανάγκη του για εσωτερική ειρήνη και πνευματική σιωπή, τον οδήγησαν στη μελέτη της Ορθοδοξίας. Aκολούθησε μοναχική πορεία, αρχικά στην Καλιφόρνια, μετά στην Αλάσκα, στη συνέχεια έζησε τρία χρόνια μαζί με τον γέροντα Εφραίμ στην Αριζόνα και αργότερα στην Κορέα Όταν η κοινότητα εκεί άρχισε να συρρικνώνεται, ο επίσκοπός του τον προέτρεψε να μεταβεί στο Άγιον Όρος. 

 

Η Μονή Ιβήρων τον κέρδισε αμέσως – κυρίως χάρη στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας. Σήμερα, ο π. Τιμόθεος έχει αναλάβει τη φύλαξη του παρεκκλησίου με την ιερή εικόνα. Υποδέχεται προσκυνητές, τους ξεναγεί και τους μιλά για την Παναγία. 

Η μεγάλη του αγάπη είναι η φωτογραφία. Απαθανατίζει τις λειτουργίες, το μοναστήρι, τους μοναχούς, αλλά και την άγρια φύση του Αγίου Όρους. 

Στόχος του είναι να δημιουργήσει πλήρες φωτογραφικό αρχείο για τη Μονή Ιβήρων, αποτυπώνοντας «την ομορφιά της δημιουργίας του Θεού». Πρόσφατα, ταξίδεψε στο Τόκιο για να μιλήσει στο Πανεπιστήμιο Kanagawa έπειτα από πρόσκληση του Ιάπωνα βυζαντινολόγου Χιροφούμι Σουγκαβάρα. Η διάλεξή του είχε θέμα «Άγιον Όρος: Ορθόδοξη Εκκλησία και Μοναχισμός»

Οὐνία καὶ Βατικανὸν ὀπίσω ἀπὸ τὸ Μαϊντάν

 

Τοῦ  Ρουσλάν Καλιντσούκ, Ὀρθοδόξου ἱεραποστόλου καὶ κατηχητοῦ*.

  Γειά σας, σεβαστοὶ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, φίλοι, συνάδελφοι! Σήμερα θὰ ἤθελα νὰ μοιραστῶ μαζί σας τὶς σκέψεις μου γύρω ἀπὸ ἕνα πολὺ εὐαίσθητο θέμα – τὸν διωγμὸ τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὸ πλαίσιο τῆς διαμόρφωσης μίας νέας γεωπολιτικῆς πραγματικότητας.

  Ἡ Οὐκρανικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (UOC) εἶναι αὐτόνομη Ἐκκλησία μὲ δικαιώματα εὐρείας αὐτοδιοίκησης, ἡ ὁποία ὑπάγεται στὴ δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας. Ἱδρύθηκε τὸ 1990, μὲ τὴν ἀπόσπαση τῶν ἐπαρχιῶν ποὺ βρίσκονταν στὸ ἔδαφος τῆς Οὐκρανικῆς ΣΣΔ. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία παρέμεινε σχεδὸν ὁ μοναδικὸς θεσμὸς ποὺ ἕνωνε τὸν πληθυσμὸ τῶν διαφόρων δημοκρατιῶν τῆς πρώην ΕΣΣΔ. Ἤδη καὶ μόνο αὐτὸ τὸ γεγονὸς σήμαινε ὅτι, γιὰ τὶς δυνάμεις τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ ὑλοποιήσουν στὴν Οὐκρανία ἕνα ἀντιρωσικό, ἐθνικιστικὸ σχέδιο, ἡ UOC θὰ γινόταν ἐμπόδιο ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀπομακρυνθεῖ. Αὐτὸ προκύπτει τόσο ἀπὸ τὴ λογική τοῦ ἴδιου τοῦ σχεδίου ὅσο καὶ ἀπὸ τὰ συμφέροντα τῶν ἐξωτερικῶν παραγόντων, πρωτίστως τοῦ Βατικανοῦ, τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Μεγάλης Βρετανίας, οἱ ὁποῖοι, γιὰ τὴν ὑλοποίηση τῶν στόχων ποὺ εἶχαν τεθεῖ, κινητοποίησαν τόσο θρησκευτικὲς ὅσο καὶ πολιτικὲς δομές.

  Γιὰ κανένα σήμερα δὲν ἀποτελεῖ μυστικὸ ὁ ρόλος τῆς Οὐκρανικῆς Ἑλληνοκαθολικῆς Ἐκκλησίας (UGCC), ποὺ ὑπάγεται στὸ Βατικανό, στὴν ὀργάνωση τοῦ Μαϊντάν. Ἕνας ἀπὸ τοὺς οὐνίτες ἱεράρχες, ὁ Μπόρις Γκούντζιακ, καλοῦσε ἀνοικτὰ τὸν κόσμο νὰ βγεῖ στὸ Μαϊντάν καὶ νὰ «δεχθεῖ τὸ πνεῦμα τοῦ Μαϊντάν». Ὁ Λιουμπομὶρ Γκουζάρ, πρώην ἐπικεφαλῆς τῆς Οὐκρανικῆς Ἑλληνοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, ἔλεγε ἀπὸ τὴν ἐξέδρα τοῦ Μαϊντάν ὅτι «ὁ λαὸς ἔχει δικαίωμα στὴν ἐξέγερση», ἐνῶ ὁ Σβιατοσλὰβ Σεβτσούκ, ὁ σημερινὸς οὐνίτης προκαθήμενος, καυχιόταν ὅτι ἕως καὶ οἱ μισοὶ ἄνθρωποι στὸ Μαϊντάν ἦσαν ἐνορίτες τῆς Οὐκρανικῆς Ἑλληνοκαθολικῆς Ἐκκλησίας.

Ἂν καὶ οἱ οὐνίτες χρησιμοποιοῦν ἀνοικτὰ χειραγωγικὲς τεχνικὲς ἐργασίας πάνω στὴ μαζικὴ συνείδηση, προωθώντας θέσεις σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες ἡ Οὐκρανικὴ Ἑλληνοκαθολικὴ Ἐκκλησία ἔχει ὀρθόδοξη δογματική – πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἀπροκάλυπτο ψεῦδος, ἀφοῦ στὴν Ὀρθοδοξία εἶναι ξένα τὰ καθολικὰ δόγματα περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ πάπα, περὶ τοῦ filioque, περὶ τῆς ἀσπίλου συλλήψεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου –, ὅτι ἡ Οὐκρανικὴ Ἑλληνοκαθολικὴ Ἐκκλησία εἶναι κληρονόμος τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ Κιέβου, ὅτι ὁ ἰσαπόστολος πρίγκιπας Βλαδίμηρος, ἀποδεχόμενος τὴν Ὀρθοδοξία, ἔκανε εὐρωπαϊκὴ ἐπιλογή, ἡ ρητορικὴ τῶν οὐνιτῶν ἀπέναντι στὴν UOC εἶναι ἀπίστευτα ἐχθρική. Ἰδού, γιὰ παράδειγμα, ἡ δήλωση ἑνὸς ἀπὸ τοὺς ἐφημερίους τῆς Οὐκρανικῆς Ἑλληνοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Νικολάι Μεντίνσκι: «Ὅταν πράκτορες τῆς FSB χρησιμοποιοῦν εἰκόνες, ράσα καὶ σταυροὺς ὡς στοιχεῖα τῆς ἐγκληματικῆς τους δραστηριότητας πρὸς ὑποστήριξη τῆς μοσχοβίτικης σωβινιστικῆς αὐτοκρατορίας, συγγνώμη, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι πνευματικότητα, δὲν εἶναι Ἐκκλησία καὶ δὲν εἶναι παρεκκλήσι». Δὲν ὑστερεῖ οὔτε ὁ Σβιατοσλὰβ Σεβτσούκ: «Κατὰ τὴ γνώμη μου, σήμερα αὐτὲς οἱ νομοθετικὲς πρωτοβουλίες – πρόκειται γιὰ τὸν νόμο περὶ ἀπαγόρευσης τῆς UOC, σημ. συγγρ. – ὑλοποιοῦνται κατόπιν αἰτήματος τῆς οὐκρανικῆς κοινωνίας. Καὶ πιστεύω ὅτι ἕνα τέτοιο αἴτημα εἶναι νόμιμο».

Μία τέτοια ρητορικὴ τῶν οὐνιτῶν εἶναι «νομοτελειακή»: τὸ Βατικανὸ προσπαθεῖ νὰ ὑλοποιήσει στὴν Εὐρώπη τὸ σχέδιο μίας νέας Αὐστροουγγαρίας, στὴν ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνταχθεῖ, κατὰ προτίμηση, ὁλόκληρη ἡ Οὐκρανία. Ἡ ὑλοποίηση ἑνὸς τέτοιου σχεδίου ὑπὸ τὶς συνθῆκες ὕπαρξης σημαντικοῦ μέρους ρωσόφωνου καὶ ὀρθόδοξου πληθυσμοῦ εἶναι ἀδύνατη. Γι’ αὐτὸ τὸ Βατικανὸ ἔπρεπε νὰ φέρει στὴν ἐξουσία ἀνθρώπους πιστοὺς σὲ αὐτό, καθαρίζοντας τὸ πολιτικὸ πεδίο ἀπὸ δυνάμεις ποὺ ἐκπροσωποῦσαν μία ἐναλλακτικὴ πορεία, καὶ νὰ καταστρέψει τὸν τελευταῖο δεσμὸ ποὺ συνέδεε τοὺς λαοὺς τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Οὐκρανίας – τὴν UOC. Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι σὲ μεγάλο βαθμὸ τὸ πέτυχαν: μετὰ τὸ Μαϊντάν, στὴν ἐξουσία στὴν Οὐκρανία ἦλθαν ἄνθρωποι συνδεδεμένοι μὲ τὸ Οὐκρανικὸ Καθολικὸ Πανεπιστήμιο (UCU) ἢ μὲ ἄλλες δομὲς τῆς Οὐκρανικῆς Ἑλληνοκαθολικῆς Ἐκκλησίας – ἡ Οὐλιάνα Σουπρούν, ἡ Ναταλία Γιαρέσκο, ὁ Ἀντρέι Γιούρας. Σὲ οὐνιτικοὺς ναοὺς κοινωνοῦσε καὶ ὁ πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν οἱ φορεῖς τοῦ σκληρότατου ἀγώνα κατὰ τῆς UOC.

Ὅμως τὸ ζήτημα δὲν περιορίστηκε μόνο στοὺς οὐνίτες, ἀφοῦ ὁ καθολικισμὸς εἶναι ξένος γιὰ τὴν πλειονότητα τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Οὐκρανίας. Γι’ αὐτὸ ἀποφασίστηκε νὰ χρησιμοποιηθεῖ ἡ τεχνολογία τῆς ὑποκατάστασης: τὸ 2018, ὡς ἀποτέλεσμα ἐντελῶς ἐγκληματικῶν, ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, δημιουργήθηκε ἡ λεγόμενη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας (OCU) – μία σχισματική, σεκταριστική, ἐθνικιστικὴ ὀργάνωση.

Στὴ δημιουργία ὅμως αὐτῆς τῆς δομῆς ἐνεργὸ ρόλο δὲν ἔπαιξαν μόνο ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Οὐκρανὸς πρόεδρος Ποροσένκο, ἀλλὰ καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ. Τὴ διαδικασία δημιουργίας τῆς OCU καὶ τὴ νομιμοποίηση αὐτῆς τῆς δομῆς στὸ ἐπίπεδο τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τὴν προώθησε προσωπικὰ ὁ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ Μάικ Πομπέο. Ἔτσι, ὁ πρώην πρόεδρος τῆς Συρίας Μπασὰρ ἀλ Ἄσαντ δήλωνε ὅτι ὁ Πομπέο ἀπειλοῦσε τὸν Πατριάρχη Ἀντιοχείας Ἰωάννη Ι΄, ὑποσχόμενος νὰ τοῦ δημιουργήσει προβλήματα στὴ Μητρόπολη τοῦ Λιβάνου, ἐὰν ὁ Πατριάρχης δὲν ἀναγνώριζε τὴν «OCU». Παρομοίως, ὁ μακαριστὸς Πατριάρχης Σερβίας Εἰρηναῖος ἔλεγε ὅτι ὁ Πομπέο τὸν ἐκβίαζε, λέγοντάς του πὼς ὁ ἐπικεφαλῆς τοῦ Φαναρίου θὰ ἔδινε τόμο στοὺς Μαυροβούνιους σχισματικούς, ἐὰν ἡ Σερβικὴ Ἐκκλησία δὲν ὑποστήριζε τὴν ἀναγνώριση τῆς «OCU». Τὸ πρᾶγμα ἔφθασε ἀκόμη καὶ στὴν ἄμεση χρηματοδότηση τῆς δομῆς τῶν Οὐκρανῶν σχισματικῶν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ. Ἔτσι, τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2020, στὸν ἱστότοπο τῆς «OCU» ἐμφανίστηκε ἀνακοίνωση: «Στὸ πλαίσιο τῆς συνάντησης τοῦ Προκαθημένου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, τῆς Αὐτοῦ Μακαριότητος Μητροπολίτη Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας Ἐπιφανίου, μὲ τὸν ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ Μάικλ Ρ. Πομπέο, συνεχίστηκε ἡ συζήτηση γιὰ τὸ μητροπολιτικὸ ταμεῖο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Ὁ Μάικλ Πομπέο ἀνέθεσε στὴν ὁμάδα του νὰ σχηματίσει ὁμάδα ἐργασίας, στὴν ὁποία θὰ πρέπει νὰ συμμετέχουν ἐκπρόσωποι τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν καὶ τῆς πρεσβείας τῶν ΗΠΑ στὴν Οὐκρανία. Μὲ τὴν ὑποστήριξη τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, τὸ ταμεῖο σχεδιάζει νὰ ὑλοποιήσει μία σειρὰ κοινωνικῶν προγραμμάτων, ἰδίως ἐκείνων ποὺ ἀποσκοποῦν στὴν ἐπανένταξη τοῦ Ντονμπάς».

Ὡς ἀποτέλεσμα τῶν κοινῶν ἐνεργειῶν τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ καὶ τῶν οὐκρανικῶν ἀρχῶν, καταλήφθηκαν παράνομα, μὲ βάναυσο ξυλοδαρμὸ ἱερέων καὶ πιστῶν, περίπου 2.000 ναοὶ τῆς κανονικῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας· ψηφίστηκαν ἀπολύτως ἀντισυνταγματικοί, διακριτικοὶ νόμοι γιὰ τὴ βίαιη μετονομασία τῆς UOC σὲ Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Οὐκρανία (ROC in Ukraine), καθὼς καὶ νόμοι ποὺ δίνουν στοὺς κρατικοὺς ὑπαλλήλους τὸ δικαίωμα νὰ ἀφαιροῦν τὴ νομικὴ καταχώρηση ἀπὸ τὶς ἐνορίες τῆς UOC. Οἱ οὐκρανικὲς ἀρχὲς προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο νὰ δυσφημήσουν τὴν UOC, νὰ τὴν περιθωριοποιήσουν καὶ νὰ τὴν καταστήσουν ἀπόβλητη. Μεταξὺ ἄλλων, πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπὸ κατευθύνεται καὶ ἡ μεταφορὰ τῆς ἐπίσημης ἀργίας ἀπὸ τὶς 7 Ἰανουαρίου στὶς 25 Δεκεμβρίου. Αὐτὴ ἡ μεταρρύθμιση ἐξηγεῖται μὲ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι δῆθεν τὰ Χριστούγεννα πρέπει νὰ ἑορτάζονται μαζὶ μὲ «ὅλο τὸν πολιτισμένο κόσμο» καὶ ὄχι μαζὶ μὲ τη Ρωσία. Εἶναι προφανὲς ὅτι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὑποβάλλεται στὴν κοινωνία ἡ ἰδέα ὅτι ὅσοι ἑορτάζουν τὰ Χριστούγεννα καὶ τὸ Πάσχα σύμφωνα μὲ τὸ ἰουλιανὸ ἡμερολόγιο, δηλαδὴ οἱ πιστοὶ τῆς UOC, εἶναι πράκτορες τῆς Μόσχας. Ὁ ἑορτασμός τῶν Χριστουγέννων γίνεται ἕνα εἶδος δείκτη νομιμοφροσύνης, παρόμοια μὲ τὸ πῶς, κατὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οἱ Ἑβραῖοι στὰ ἐδάφη ποὺ εἶχαν καταληφθεῖ ἀπὸ τοὺς ναζὶ ἦσαν ὑποχρεωμένοι νὰ φοροῦν τὸ ἄστρο τοῦ Δαβὶδ στὰ ροῦχα τους: ἂν ἑορτάζεις τὰ Χριστούγεννα στὶς 25, εἶσαι δικός μας· ἂν τὰ ἑορτάζεις στὶς 7, εἶσαι ἐχθρός.

Ἰδιαίτερα θὰ ἤθελα νὰ ὑπογραμμίσω τὸν ρόλο τῶν οὐνιτικῶν καὶ σχισματικῶν δομῶν στὴν προώθηση καὶ δικαιολόγηση, πρῶτα τοῦ ἐμφυλίου πολέμου στὴν Οὐκρανία καὶ ἔπειτα τοῦ πολέμου μὲ τὴ Ρωσία. Κατὰ τὴ διάρκεια ἑνὸς ἀπὸ τὰ κηρύγματά του τὸ 2015, ὁ μακαριστὸς πλέον Φιλάρετος (Ντενισένκο) δήλωσε ὅτι τὸ Ντονμπάς πρέπει νὰ πληρώσει μὲ αἷμα· ὁ Σβιατοσλὰβ Σεβτσοὺκ ἐπαναλαμβάνει ἀκατάπαυστα ὅτι ἀπὸ τὸν πόλεμο κουράζονται μόνο οἱ «δειλοί»· ὁ «μητροπολίτης» Λούτσκ καὶ Βολινίας Μιχαὴλ (Ζινκέβιτς) λέει ὅτι, ἂν σκοτώσεις ἕνα «Μοσχοβίτη», δὲν χρειάζεται νὰ ἐξομολογηθεῖς· ὁ «μητροπολίτης» Τσερκάσι τῆς OCU Ἰβάν Γιακιμένκο ἐξέφραζε τὴν ὑποστήριξή του στοὺς κυνηγοὺς ἀνθρώπων τῶν TCK – τῶν ἐδαφικῶν κέντρων στρατολόγησης –, ἐπειδὴ πρέπει νὰ πολεμᾶ κανείς· καὶ μαζί του συντάχθηκε καὶ ὁ «ἱερέας» Γιαροσλὰβ Γιασίνετς, καλώντας σὲ προσευχὴ ὥστε τὰ TCK νὰ συλλάβουν ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερους λιποτάκτες.

Ἑπομένως, ὅλα τὰ παραπάνω ἐπιτρέπουν νὰ συνα­χθεῖ τὸ συμπέρασμα ὅτι οἱ οὐνιτικὲς καὶ σχισματικὲς δομές, δημιουργημένες καὶ ὑποστηριζόμενες ἀπὸ τοὺς γεωπολιτικοὺς ἐχθρούς τῆς Ρωσίας, ἔγιναν ἰδεολογικὴ καὶ ὀργανωτικὴ μηχανὴ γιὰ τὴν ἐκκαθάριση τοῦ ρωσικοῦ καὶ ὀρθόδοξου πληθυσμοῦ τῆς Οὐκρανίας, καθὼς καὶ γιὰ ἕνα πόλεμο ποὺ ἔχει ὡς στόχο τὴν ἀποδυνάμωση καὶ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ἐξουσίας στὴ Ρωσία. Ἡ δράση αὐτῶν τῶν δομῶν εἶναι προφανῶς προσανατολισμένη στὴν ὑποκατάσταση τῆς θρησκευτικῆς καί, κατὰ συνέπεια, τῆς πολιτιστικῆς ταυτότητας, μὲ σκοπὸ τή δημιουργία καὶ τὴν ἐνίσχυση ἑνὸς λαοῦ καὶ ἑνὸς κράτους ἐχθρικὰ διακειμένων πρὸς τη Ρωσία.

Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν προσοχή σας!

* Ἡ Ὁμιλία τὴν ὁποίαν ἐξεφώνησεν ὁ  Ρουσλάν Καλιντσούκ, Ὀρθόδοξος ἱεραπόστολος καὶ κατηχητής, εἰς τὸ Διεθνὲς Συνέδριον «Προστασία τῶν Θρησκευτικῶν Δικαιωμάτων καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Κληρονομιᾶς», τὴν ὁποίαν ὠργάνωσε τὸ Κέντρον Γεωστρατηγικῶν Μελετῶν τὴν 30ὴν Ἀπριλίου εἰς Βελιγράδιον.

Δειτε επισης : Το Φανάρι υπό την πλήρη εποπτεία της Αμερικανικής Διπλωματίας

Εν αναμονή της χάριτος του Αγίου Πνεύματος

 

Ομιλεί ο Γέροντας Ζαχαρίας του έσσεξ

Η ομιλία αναφέρεται στην περίοδο του Πεντηκοσταρίου. Γίνεται μικρή αναφορά σε κάθε εορτή των μεθεόρτων του Πάσχα, της Μεσοπεντηκοστής, της Αναλήψεως, με κορύφωση την Κυριακή της Πεντηκοστής. Έγινε στην Ιερά Μονή Μαχαιρά στην Κύπρο , στις 5 Ιουνίου 2022, Κυριακή των 318 Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.

ΤΑΔΕ ΛΕΓΕΙ ΚΥΡΙΟΣ...

Θα ράνω πάνω σας Νερό Καθαρό και θα καθαρισθήτε από όλες τις ακαθαρσίες σας και από όλα τα είδωλα σας θα απαλλαγείτε και θα σας καθαρίσω και θα σας δώσω καρδιά καινούρια και Πνεύμα νέο θα σας δώσω και θα αφαιρέσω από μέσα σας την καρδιά σας την ΛΙΘΙΝΗ ΚΑΙ θα σας δώσω καρδιά ΣΑΡΚΙΝΗ και το Πνεύμα το δικό μου θα σας δώσω να είναι Εντός σας!

Ιεζεκιήλ 36, 25-26

Και μετά από αυτά θα χύσω το Πνεύμα μου πάνω σε κάθε άνθρωπο!Και θα προφητέψουν οι γιοί σας και οι κόρες σας και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία από εσάς θα δούν όνειρα και οι νεότεροι ανάμεσα σας θα δούν οράματα!Και μάλιστα πάνω στους δούλους και τις δούλες μου θα χύσω από το Πνεύμα μου και θα προφητέψουν! Και θα δώσω σημεία απάνω, στον ουρανό! Και σημεία κάτω πάνω στην γη! Αίμα και φωτιά και ατμίδα καπνού!Ο ήλιος θα μεταστραφεί σε σκοτάδι, και η σελήνη σε αίμα, πριν ακόμα έρθει η Ημέρα Κυρίου, η μεγάλη και η επίσημη!Και θα ισχύει αυτό: Όποιος επικαλεστεί το όνομα Κυρίου, ΘΑ ΣΩΘΕΙ!

Ιωήλ

~Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑΣ~

 

Γράφει  ο   Στυλ. Καβάζης

 

Η περίφημη Κερκόπορτα όσο βαθιά κι αν ρίζωσε στο λαϊκό θυμικό ανάγεται περισσότερο στη σφαίρα του θρύλου παρά σε ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός.

Δεν έπεσε η Πόλη από μια μικρή ξεχασμένη πύλη.

Δεν γκρεμίστηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μέσα σε μια στιγμή αφηρημάδας. Οι περισσότερες πρωτογενείς πηγές της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης δεν την αναφέρουν καν εάν εξαιρέσουμε τον Δούκα που στην ουσία δεν ήταν παρών και οι πηγές του προέρχονται από 3-4 μήνες μετά την άλωση.Παρολαύτα ο μύθος επιβίωσε, γιατί οι άνθρωποι πάντοτε αναζητούν μια απλή εξήγηση για τις μεγάλες συμφορές.

Είναι πιο εύκολο να πιστέψεις πως μια αυτοκρατορία χάθηκε από μια ανοιχτή πόρτα, παρά να αποδεχθείς πως κατέρρευσε από τις πληγές που κουβαλούσε επί αιώνες μέσα της.

Γιατί η πραγματική Κερκόπορτα ίσως δεν ήταν ποτέ πέτρινη.

Ήταν πολιτική.

Ήταν οικονομική.

Ήταν ηθική.

Η Πόλη δεν ηττήθηκε πρώτα από τα κανόνια του Μωάμεθ Β΄.Ηττήθηκε όταν η απληστία άρχισε να υπερισχύει της δικαιοσύνης.Όταν η γη συγκεντρωνόταν στα χέρια λίγων ισχυρών και οι μικροκαλλιεργητές λύγιζαν κάτω από το βάρος των φόρων.Όταν οι «προνοιάριοι» και οι οικονομικές ελίτ πλούτιζαν, ενώ το κράτος αποδυναμωνόταν.Όταν οι άρχοντες και οι φατρίες φρόντιζαν περισσότερο τα θησαυροφυλάκιά τους παρά την άμυνα της αυτοκρατορίας.

Τα τείχη της Κωνσταντινούπολης έμοιαζαν ακόμη απόρθητα.Όμως πίσω από τα μάρμαρα και τις σημαίες, το σώμα της αυτοκρατορίας είχε κουραστεί.Η οικονομία είχε εξαντληθεί.

Ο στρατός είχε αποδεκατιστεί.

Η κοινωνική συνοχή είχε ραγίσει και η ενότητα είχε διαρραγεί μέσα σε εμφύλιες διαμάχες, δογματισμούς και συμφέροντα.

Η περίφημη βοήθεια από τη Δύση δεν ήρθε ποτέ όπως την περίμεναν,η Πόλη είχε ήδη μείνει μόνη πολύ πριν φανεί ο οθωμανικός στόλος στον ορίζοντα.Ο μετέπειτα Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος περιέγραψε με πικρία αυτή τη βαθιά παρακμή τη φιλαργυρία, την αδικία, τη διαφθορά, την ηθική κατάπτωση μιας κοινωνίας που έχανε σταδιακά τον προσανατολισμό της και ίσως εκεί να βρίσκεται η ουσία της τραγωδίας όχι σε μια πόρτα που άνοιξε ξαφνικά, αλλά σε μια αυτοκρατορία που είχε αφήσει επί χρόνια ανοιχτές τις πύλες της εσωτερικής αποσύνθεσης.

Γι’ αυτό και ο μύθος της Κερκόπορτας άντεξε μέσα στους αιώνες.

Γιατί οι μύθοι παρηγορούν.

Η αλήθεια όμως είναι πολύ πιο βαριά

οι μεγάλες αυτοκρατορίες σπάνια πέφτουν από ένα μόνο χτύπημα,καταρρέουν αργά, αθόρυβα και επώδυνα, όταν χάνουν το μέτρο, τη δικαιοσύνη, την ενότητα και την ψυχή τους.

Ακριβώς γι’ αυτό έχω την αίσθηση ότι η Άλωση εξακολουθεί να συγκλονίζει μέχρι σήμερα.

Όχι μόνο ως ιστορικό γεγονός, αλλά ως διαχρονική υπενθύμιση πως κανένας λαός δεν κινδυνεύει μονάχα από τους εξωτερικούς εχθρούς.Ο μεγαλύτερος κίνδυνος γεννιέται όταν η σήψη αρχίζει από μέσα αθόρυβα, ύπουλα, σχεδόν αόρατα μέχρι τη στιγμή που ακόμη και τα ισχυρότερα τείχη δεν αρκούν για να σώσουν μια ολόκληρη εποχή.

Η πύλη Χαρισίου από όπου ξεκίνησε την θριαμβευτική του είσοδο ο Μωάμεθ ο Β'

!!!

 

π. ΑΡΣΕΝΙΟΣ: «Θέλουν ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ χωρίς ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

Ο πάτερ Αρσένιος Βλιαγκόφτης σε μία αποκαλυπτική συνέντευξη στην Ελεύθερη Πένα μιλά για την κρίση στην ηγεσία της Εκκλησίας, την αλλοίωση αξιών, τον οικουμενισμό, την εκκοσμίκευση και τον ψηφιακό ολοκληρωτισμό που – όπως αναφέρει – προωθείται παγκοσμίως. Αναλύει τη στάση της διοίκησης της Εκκλησίας απέναντι σε κρίσιμα ζητήματα, τον ρόλο της πολιτικής εξουσίας, τις νέες ψηφιακές ταυτότητες, τον προσωπικό αριθμό και τη σύγχρονη κοινωνία ελέγχου. Μία συζήτηση με έντονους προβληματισμούς για την Ορθοδοξία, την ελευθερία και το μέλλον της κοινωνίας.

Πεντηκοστή

 

Μακαριστός Ἰωάννης  Φουντούλης

“Πεντηκοστήν ἑορτάζομεν
καί Πνεύματος ἐπιδημίαν
καί προθεσμίαν ἐπαγγελίας
καί ἐλπίδος συμπλήρωσιν·
καί τό μυστήριον ὅσον;
῾Ως μέγα τε καί σεβάσμιον.
Διό βοῶμέν σοι·
Δημιουργέ τοῦ παντός,
Κύριε, δόξα σοι”.

Αὐτόν τόν θαυμάσιο ὕμνο θέτει ἡ ᾿Εκκλησία μας σάν προπύλαιο στήν ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς. Καί σ᾿ αὐτόν ἀνακεφαλαιώνει τό “μέγα καί σεβάσμιον” μυστήριον, τό ὁποῖον πανηγυρίζει: Τήν συμπλήρωσι τῆς ἐλπίδος, τήν προθεσμία τῆς ἐπαγγελίας, τήν ἐπιδημία τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου. Γιατί πράγματι τό ἑορταζόμενο γεγονός, ἡ ἐπιφοίτησις τοῦ ἁγίου Πνεύματος στούς ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ τό τέλος καί τό ἐπιστέγασμα ὅλου τοῦ ἔργου τῆς σωτηρίας. ῞Ολο τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἔλευσις, ἡ διδασκαλία, τό πάθος, ἡ ἀνάστασις, ἡ ἀνάληψις ἀπέβλεπαν σ᾿ αὐτό· στήν ἔλευση τοῦ ἁγίου Πνεύματος στόν κόσμο, στήν νέα δημιουργία. ᾿Ακριβῶς γιά τό λόγο αὐτό στό τροπάριο πού ἀκούσαμε καί σέ ὅλη τήν ὑμνογραφία τῆς Πεντηκοστῆς ἀνυμνεῖται ὁ δημιουργός τοῦ παντός, ὁ Πατήρ, πού διά τοῦ Λόγου, τοῦ Υἱοῦ τῆς ἀγάπης Του, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι δημιουργεῖ τόν κόσμο, ἀναδημιουργεῖ, ξανακτίζει τήν κτίσι καί τήν μεταβάλλει σέ νέα, τήν ἀνακαινίζει.

῎Ετσι ἡ ἡμέρα αὐτή συνδέει τήν ἀνάμνησι τῆς γενεθλίου ἡμέρας τοῦ νέου κόσμου μέ τήν ἀνάμνησι τῆς γενεθλίου ἡμέρας τοῦ παλαιοῦ. Τίς δύο γεννήσεις, τήν φυσική καί τήν ὑπερφυσική. Στήν πρώτη μᾶς μεταφέρουν οἱ πρώτες γραμμές τῆς Βίβλου: “῾Η δέ γῆ ἦν ἀόρατος καί ἀκατασκεύαστος καί σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου καί πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος. Καί εἶπεν ὁ Θεός· Γενηθήτω φῶς. Καί ἐγένετο φῶς. Καί εἶδεν ὁ Θεός τό φῶς ὅτι καλόν” (Γεν. 1,2—4). Στήν δευτέρα συμβαίνει τό ἴδιο. ᾿Επάνω στήν ἄμορφο ὕλη τῶν ἐθνῶν καί τό σκότος τῆς πλάνης ἐκχύνεται ἡ βιαία πνοή τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ. ῾Ο λόγος Του ἀνακαινίζει τήν παλαιωθεῖσα κτίσι. “Πάρθοι καί Μῆδοι καί ᾿Ελαμῖται καί οἱ κατοικοῦντες τήν Μεσοποταμίαν, ᾿Ιουδαίαν τε καί Καππαδοκίαν, Πόντον καί τήν ᾿Ασίαν, Φρυγίαν τε καί Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καί τά μέρη τῆς Λυβίης τῆς κατά Κυρήνην…. Ρωμαῖοι, ᾿Ιουδαῖοι τε καί προσήλυτοι, Κρῆτες καί ῎Αραβες” (Πράξ. 2,9—11) εἶναι ἡ νέα ἄβυσσος, τό γέννημα τῆς διασπορᾶς, τῆς κατατμήσεως καί τῆς ἀποσυνθέσεως τοῦ κόσμου. ᾿Επάνω ἀπό αὐτούς τώρα ἐπιφέρεται τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καί ὁ Λόγος Του καλεῖ ὅλους εἰς συμφωνίαν, εἰς ἑνότητα Πνεύματος ἁγίου, εἰς τό φῶς. “῾Ο εἰπών ἐκ σκότους φῶς λάμψαι” (Β.´ Κορ. 4,6) τούς καλεῖ νά ἐπιστρέψουν “ἀπό σκότους εἰς φῶς” (Πράξ. 26,18), νά γίνουν “φῶς ἐν Κυρίῳ” (Ἐφεσ. 5,8). Καί ἡ ἀναχώνευσις γίνεται μέ τάς πυριμόρφους γλώσσας τοῦ ἁγίου Πνεύματος, πού διεμερίσθησαν στούς ἀποστόλους. “Καί ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεί πυρός” (Πράξ. 2,3). ῾Η γλῶσσα, τό σύμβολο, τό ἀποτέλεσμα καί τό αἴτιο τοῦ χωρισμοῦ, γίνεται τώρα σύμβολο ἑνότητος, τῆς ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἑνότητος τοῦ νέου λαοῦ τοῦ Θεοῦ. ῾Ο ἐγκαινισμός τοῦ Πνεύματος συμβολίζεται μέ τήν καινουργία τῶν γλωσσῶν. Διά τοῦ Χριστοῦ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι λαλεῖται τώρα τό μυστήριο τῆς αἰωνίου σωτηρίας. Αὐτό ἀκριβῶς ὑπογραμμίζει τό δεύτερο στιχηρό τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς Πεντηκοστῆς τοῦ α´ ἤχου:

“Γλώσσαις ἀλλογενῶν
ἐκαινούργησας, Χριστέ, τούς σούς μαθητάς,
ἵνα δι᾿αὐτῶν σε κηρύξωσι
τόν ἀθάνατον Λόγον καί Θεόν,
τόν παρέχοντα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τό μέγα ἔλεος”.

῾Ο λαός λοιπόν τοῦ Θεοῦ, ἡ ᾿Εκκλησία ἑορτάζει κατά τήν Πεντηκοστή τήν γέννησί της. Τήν γενέθλιο ἡμέρα της, ἀλλά καί αὐτό τό μυστήριο τῆς ἰδίας τῆς ζωῆς της. Γιατί ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ δέν ἔζησε τό μυστήριο τῆς Πεντηκοστῆς σέ μία στιγμή χρόνου κατά τό μακάριο ἐκεῖνο ἔτος καί τήν ἱστορική ἐκείνη ἡμέρα, πού “ἐπλήσθησαν” οἱ μαθηταί “Πνεύματος ἁγίου”. ᾿Αλλά τό ζῇ καθημερινῶς, διαρκῶς, σέ κάθε στιγμή χρόνου, ἀπό τήν ἡμέρα ἐκείνη τήν γενέθλιο μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Γιατί τό Πνεῦμα τό ἅγιον ἦλθε τότε καί ἔκτοτε μένει καί θά μένῃ εἰς τόν αἰῶνα στόν κόσμο γιά νά συγκροτῇ τήν ᾿Εκκλησία. Πνεῦμα καί ᾿Εκκλησία εἶναι ἀδιασπάστως ἡνωμένα. Τό ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ἡ ψυχή, ἡ ζωή, ἡ ὕπαρξις τῆς ᾿Εκκλησίας, τῆς ἐν ἁγίῳ Πνεύματι καινῆς ζωῆς. Σ᾿ αὐτό ὀφείλεται ἡ ἑνότης, ἡ ἁγιότης, ἡ καθολικότης τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Από αὐτό πηγάζουν τά χαρίσματα, οἱ θεσμοί, ἡ πίστις καί ἡ θεολογία τῆς ᾿Εκκλησίας. Τήν βιαία Του πνοή καί τήν πυρίμορφο δρόσο Του αἰσθάνεται σέ κάθε βῆμα, σέ κάθε ἐκδήλωσι, σέ κάθε κίνησί της. ᾿Από αὐτό πηγάζουν οἱ ὑπερφυσικές ἐνέργειες τῶν μυστηρίων, πού ζωογονοῦν, πού τροφοδοτοῦν καί ἁγιάζουν τό σῶμά της. Αὐτό θεολογεῖ καί ὁ ποιητής τοῦ τρίτου στιχηροῦ τοῦ ἑσπερινοῦ:

“Πάντα χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό ἅγιον·
βρύει προφητείας,
ἱερέας τελειοῖ,
ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξεν,
ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν,
ὅλων συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς ᾿Εκκλησίας.
῾Ομοούσιε καί ὁμόθρονε
τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ,
Παράκλητε, δόξα σοι”.

Στήν ἱστορική λοιπόν Πεντηκοστή, ἀλλά καί στήν διαρκῆ Πεντηκοστή, στήν ὁποία ζῇ ἡ ᾿Εκκλησία, θά μᾶς μεταφέρῃ κατά τήν ἐπέτειο τοῦ γεγονότος αὐτοῦ. Θά μᾶς καλέσῃ νά κλίνωμε τά γόνατα στάς αὐλάς τοῦ Κυρίου καί νά προσκυνήσωμε τήν ἀήττητο δύναμί Του, νά δοξολογήσωμε τήν ἁγία Τριάδα, πού φωτίζει καί ἁγιάζει τίς ψυχές μας. Καί στήν στάση αὐτή τῆς ταπεινώσεως, τῆς κλίσεως τῶν γονάτων καί τοῦ αὐχένος, νά ὑποδεχθοῦμε τήν χάρι τοῦ Παρακλήτου. Νά ἀνανεώσωμε καί νά ἀναρριπίσωμε τήν φλόγα τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Νά συνειδητοποιήσωμε τήν θέσι μας καί τήν ὑπόστασί μας σάν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας, σάν ναῶν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ναῶν καί σκευῶν καθαρῶν, δοχείων τοῦ Παρακλήτου, τῶν ὁποίων κάθε σκέψις θά ὑπαγορεύεται ἀπό τό Πνεῦμα τῆς σοφίας, κάθε ἐνέργεια ἀπό τό Πνεῦμα τῆς συνέσεως, τό ἀγαθόν, τό εὐθές, τό νοερόν, τό ἡγεμονεῦον, τό καθαῖρον τά πταίσματα. Τό Πνεῦμα τό ἅγιον, τό Κύριον καί ζωοποιόν, τό θεῖον πού θεοποιεῖ τούς ἀνθρώπους, πού διά τῆς χάριτός Του μᾶς μεταβάλλει σέ “Θεούς κατά μέθεξιν”.

Αὐτό τό ὑπερφυές γεγονός τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Παρακλήτου περιγράφουν τά τρία θαυμάσια τροπάρια τῶν αἴνων καί τοῦ ἑσπερινοῦ τοῦ δ´ ἤχου. Αὐτό τό Πνεῦμα ἐγκωμιάζουν καί αὐτοῦ τήν χάρι ἐπικαλοῦνται μαζί μέ τό δοξαστικό τοῦ πλ. β´ ἤχου.

“Παράδοξα σήμερον
εἶδον τά ἔθνη πάντα ἐν πόλει Δαυίδ,
ὅτε τό Πνεῦμα κατῆλθε τό ἅγιον
ἐν πυρίναις γλώσσαις,
καθώς ὁ θεηγόρος Λουκᾶς ἀπεφθέγξατο.
Φησί γάρ· Συνηγμένων τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ,
ἐγένετο ἤχος, καθάπερ φερομένης βιαίας πνοῆς,
καί ἐπλήρωσε τόν οἶκον, οὗ ἦσαν καθήμενοι·
καί πάντες ἤρξαντο φθέγγεσθαι
ξένοις ρήμασι, ξένοις δόγμασι,
ξένοις διδάγμασι τῆς ἁγίας Τριάδος”.

“Τό Πνεῦμα τό ἅγιον,
ἦν μέν ἀεί καί ἔστι καί ἔσται
οὔτε ἀρξάμενον οὔτε παυσόμενον,
ἀλλ᾿ ἀεί Πατρί καί Υἱῷ συντεταγμένον
καί συναριθμούμενον.
Ζωή καί ζωοποιοῦν·
φῶς καί φωτός χορηγόν·
αὐτάγαθον καί πηγή ἀγαθότητος·
δι᾿ οὗ Πατήρ γνωρίζεται
καί Υἱός δοξάζεται
καί παρά πάντων γινώσκεται,
μία δύναμις, μία σύνταξις,
μία προσκύνησις τῆς ἁγίας Τριάδος”.

“Τό Πνεῦμα τό ἅγιον,
φῶς καί ζωή καί ζῶσα πηγή νοερά,
Πνεῦμα σοφίας, Πνεῦμα συνέσεως·
ἀγαθόν, εὐθές, νοερόν,
ἡγεμονεῦον, καθαῖρον τά πταίσματα.
Θεός καί θεοποιοῦν·
πῦρ ἐκ πυρός προϊόν·
λαλοῦν, ἐνεργοῦν,
διαιροῦν τά χαρίσματα·
δι᾿ οὗ προφῆται ἅπαντες
καί Θεοῦ ἀπόστολοι
μετά μαρτύρων ἐστέφθησαν.
Ξένον ἄκουσμα, ξένον θέαμα,
πῦρ διαιρούμενον εἰς νομάς χαρισμάτων”.
“Βασιλεῦ οὐράνιε,
Παράκλητε, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας,
ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν,
ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καί ζωῆς χορηγός·
ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν
καί καθάρισον ἡμᾶς ἀπό πάσης κηλῖδος
καί σῶσον, ἀγαθέ, τάς ψυχάς ἡμῶν”.