Κάνεις λάθος φίλε μου, όταν λες: Δεν υπάρχει Θεός! Ορθότερο θα ήταν αν έλεγες: Εγώ δεν έχω Θεό!

 

Μην μιλάς σαν τον άρρωστο που λέει,

ότι δεν υπάρχει πουθενά υγεία.

Μην μιλάς σαν τον ζητιάνο που λέει,

ότι δεν υπάρχει χρυσάφι στη γη.

Μα χρυσάφι υπάρχει, εκείνος δεν έχει χρυσάφι.

Οι άθεοι μοιάζουν με τον παλιάνθρωπο που λέει: ''Δεν υπάρχει καλοσύνη στον κόσμο'',

ενώ έπρεπε να λέει:

''Εγώ δεν έχω ίχνος καλοσύνης μέσα μου''.

Κάνουν λάθος οι άθεοι, όταν διακηρύττουν,

ότι δεν υπάρχει Θεός!

Γιατί όταν κάτι δεν το έχεις εσύ

και δεν το γνωρίζεις, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πουθενά και ότι δεν το έχει κανείς!

Ποιός σου έδωσε το δικαίωμα να μιλάς

εκ μέρους όλου του κόσμου;

Ποιός σου έδωσε την άδεια, να διακηρύττεις,

ότι την δική σου αρρώστια, την έχουν όλοι;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

(1881- 1956)

Η πολιτιστική κληρονομιά δεν ζει μόνο σε μουσεία..

  

Σε μια όχθη στο Ιράν, δύο άνθρωποι σκύβουν πάνω από ένα χαλί και το πλένουν με κινήσεις που μοιάζουν περισσότερο με τελετουργία παρά με εργασία. Στη χώρα όπου η υφαντική θεωρείται μορφή πολιτιστικής μνήμης, το χαλί δεν είναι αντικείμενο αλλά φορέας ιστοριών. Μοτίβα που περνούν από γενιά σε γενιά, χρώματα που συνδέονται με τόπους, φυλές, εποχές. Το πλύσιμό του γίνεται πάντα με σεβασμό, σαν να καθαρίζεται όχι μόνο το ύφασμα αλλά και ο χρόνος που έχει απορροφήσει. Η εικόνα αυτή μάς θυμίζει ότι η πολιτιστική κληρονομιά δεν ζει μόνο σε μουσεία, ζει στις χειρονομίες φροντίδας, στις καθημερινές πράξεις που διατηρούν ζωντανές τις παραδόσεις. Τέτοιες στιγμές μάς δείχνουν πως η υλικότητα ενός πολιτισμού βρίσκεται συχνά εκεί όπου η τέχνη συναντά την ανθρώπινη επιμέλεια.

!!!!

 

 

Πήραν το «κόκκινο»

και το έβαλαν κορωνα στο κεφάλι τους

κι εμεις για μια φωτιά

στην καρδιά του κόσμου

 

 Λουδοβίκος των Ανωγείων

Φαίνεται πως ήρθε ο καιρός να γεννηθεί το μεγάλο Κουρδιστάν !

Αγίου ΙΩ του Δαμασκηνού για τον Παράδεισο και τα ξύλα (δένδρα) του Παραδείσου

 

Επειδή επρόκειτο ο Θεός να πλάσει τον άνθρωπο από ορατή και αόρατη φύση, σύμφωνα με τη δική του εικόνα και ομοιότητα, σαν κάποιο βασιλιά και άρχοντα όλης της γης και των αγαθών της, γι’ αυτό το λόγο προετοιμάζει γι’ αυτόν κάτι σαν παλάτι, μέσα στο οποίο αν κατοικεί θα έχει μακάρια και τρισευτυχισμένη ζωή. Αυτός ο τόπος είναι ο θείος Παράδεισος, τον οποίο ο Θεός έχει φυτέψει με τα χέρια του, ταμείο κάθε χαράς και ευχαριστήσεως.

Διότι η λέξη Εδέμ σημαίνει απόλαυση. Ήταν στην ανατολή και βρισκόταν πιο ψηλά απ’ όλη τη γη, αλλά είχε εύκρατο κλίμα και ακτινοβολούσε από λεπτό και πολύ καθαρό αέρα· ήταν κατάφυτος από αειθαλή φυτά, γεμάτος από ευωδία και φως, και ξεπερνά στη φαντασία κάθε εποχή του έτους και κάθε ομορφιά. Είναι πράγματι θείος τόπος και άξια κατοικία του ανθρώπου που πλάσθηκε κατ’ εικόνα Θεού. Μέσα σ’ αυτόν δεν σύχναζε κανένα από τα άλογα ζώα, αλλά μόνο ο άνθρωπος, το πλαστούργημα του Θεού.

Στο μέσον του Παραδείσου ο Θεός φύτευσε το δένδρο της ζωής και το δένδρο της γνώσεως. Το δένδρο της γνώσεως δόθηκε ως αφορμή, δοκιμασία και άσκηση της υπακοής ή της παρακοής του ανθρώπου. Γι’ αυτό και ονομάστηκε «ξύλο της γνώσεως του καλού και του κακού». Έδινε σε όσους το δοκίμαζαν τη δύναμη να γνωρίσουν τη φύση τους. Αυτό όμως ήταν καλό για τους τέλειους, αλλά κακό για τους ατελείς και για όσους είναι επιρρεπείς στις επιθυμίες, όπως ακριβώς η στερεά τροφή κάνει κακό στα βρέφη που τρέφονται ακόμη με γάλα.

Ο Θεός που μας έπλασε δεν ήθελε να μεριμνούμε και να ασχολούμαστε με πολλά, ούτε να φροντίζουμε υπερβολικά για τη ζωή μας. Εδώ όμως την έπαθε ο Αδάμ· διότι, μόλις γεύθηκε τον καρπό του δένδρου, αισθάνθηκε τη γύμνια του και φρόντισε να βάλει ένδυμα, παίρνοντας φύλλα συκιάς για να καλυφθεί. Πριν από τη γεύση, ο Αδάμ και η Εύα ήταν γυμνοί αλλά δεν ντρέπονταν. Τόσο πολύ ήθελε ο Θεός να είμαστε απαθείς, γιατί η γυμνότητα είναι χαρακτηριστικό της τέλειας απάθειας.

Ήθελε ακόμη να είμαστε αμέριμνοι, έχοντας ένα έργο, το αγγελικό: να δοξολογούμε ακατάπαυστα τον Πλάστη μας, να εντρυφούμε στη θεωρία Του και να εμπιστευόμαστε σ’ Αυτόν τη φροντίδα του εαυτού μας. Αυτό μας το δίδαξε και με τον προφήτη Δαβίδ: «Άφησε τη μέριμνά σου στον Κύριο και Αυτός θα σε αναθρέψει». Και στα ιερά Ευαγγέλια δίδασκε τους μαθητές Του: «Μη φροντίσετε για την ψυχή σας τι θα φάει, και για το σώμα τι θα φορέσει». Και συνεχίζει: «Ζητάτε τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαίωση που Αυτός προσφέρει, και τα υπόλοιπα θα έρθουν στη ζωή σας».

Και προς τη Μάρθα λέει: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και ασχολείσαι με πολλά, αλλά ένα είναι αναγκαίο· η Μαρία έκανε την καλή επιλογή, την οποία δεν θα χάσει ποτέ». Με αυτό εννοούσε ότι καθόταν στα πόδια Του και άκουγε τα λόγια Του.

Το δένδρο της ζωής ήταν δένδρο που είχε ζωοπάροχη ενέργεια και ήταν φαγώσιμο μόνο από όσους ήταν άξιοι της ζωής και δεν υπόκεινταν στον θάνατο.

Ορισμένοι θεωρούσαν τον Παράδεισο αισθητό, ενώ άλλοι νοητό. Εγώ όμως έχω τη γνώμη ότι, όπως ο άνθρωπος πλάστηκε και αισθητός και νοητός, έτσι και το ιερότατο τέμενός του δημιουργήθηκε ταυτόχρονα αισθητό και νοητό, με διπλή όψη. Ο άνθρωπος κατοικούσε με το σώμα στον θεϊκό και πανέμορφο τόπο, ενώ με την ψυχή ζούσε σε ακόμη ανώτερο και ασύγκριτα ωραιότερο τόπο, έχοντας ως ένοικο της κατοικίας του τον Θεό.

Ήταν ντυμένος με τη Χάρη Του και απολάμβανε τον μοναδικό γλυκύτατο καρπό, τη θεωρία του προσώπου του Θεού, η οποία τον έτρεφε σαν άλλον άγγελο. Γι’ αυτό και ονομάστηκε πανάξια «δένδρο της ζωής», διότι η γλυκύτητα της κοινωνίας με τον Θεό μεταδίδει σε όσους μετέχουν σ’ αυτήν ζωή που δεν διακόπτεται από τον θάνατο.

Ο Θεός το ονόμασε «κάθε δένδρο» και είπε: «Από κάθε δένδρο που βρίσκεται στον Παράδεισο θα τρώτε». Διότι ο Ίδιος είναι το παν και με τη δύναμή Του δημιούργησε τα πάντα.

Το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού είναι η διάκριση κάθε είδους παρατηρήσεως, δηλαδή η τέλεια γνώση της φύσεως. Αυτή είναι καλή για τους τέλειους και για όσους ζουν τη θεωρία του Θεού, διότι τους κάνει να γνωρίζουν την παντοδυναμία του Δημιουργού και δεν φοβούνται την πτώση. Δεν είναι όμως καλή για τους νέους και για όσους είναι επιρρεπείς στις επιθυμίες, γιατί η φροντίδα για το σώμα τους αποσπά την προσοχή τους και δεν έχουν ακόμη σταθεροποιηθεί στο αγαθό.

Θεωρώ λοιπόν ότι ο θείος Παράδεισος έχει δύο έννοιες. Οι θεοφόροι Πατέρες μας παρέδωσαν την αλήθεια είτε δίδαξαν τη μία είτε την άλλη έννοια. Μπορούμε ακόμη να ερμηνεύσουμε ότι η έκφραση «παν ξύλον» σημαίνει την τέλεια γνώση που προέρχεται από τα δημιουργήματα της θείας δυνάμεως, όπως λέει ο θείος Απόστολος: «Ο αόρατος κόσμος γίνεται αντιληπτός από τα κτιστά δημιουργήματα».

Από όλες τις έννοιες και τις παρατηρήσεις, πιο σπουδαία είναι αυτή που αναφέρεται σε εμάς, στη δική μας σύσταση, όπως λέει ο προφήτης Δαβίδ: «Από τη γνώση του εαυτού μου θαυμάζω τη σοφία σου», δηλαδή από την παρατήρηση της φύσεώς μου. Αυτή όμως η γνώση ήταν επικίνδυνη για τον Αδάμ, που ήταν ακόμη άπειρος.

Μπορούμε επίσης να θεωρήσουμε ως δένδρο της ζωής τη βαθύτερη γνώση του Θεού που προέρχεται από τα κτιστά και οδηγεί στον Πλάστη και Δημιουργό των πάντων. Γι’ αυτό ονομάστηκε «παν ξύλον», δηλαδή πληρότητα και ενότητα που μας παρέχει τη μοναδική μετοχή στο αγαθό.

Το «δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού» μπορεί να νοηθεί ως η αισθητή και ηδονική τροφή, η οποία φαίνεται γλυκιά αλλά στην πραγματικότητα οδηγεί σε κακά. Διότι ο Θεός είπε: «Από κάθε δένδρο του Παραδείσου μπορείς να φας». Είναι σαν να λέει: «Με όλα τα κτιστά οδηγήσου σε μένα τον Πλάστη και δοκίμασε τον μοναδικό καρπό, εμένα, την αληθινή ζωή».

Όλα ας σου προσφέρουν ως καρπό τη ζωή και την κοινωνία μαζί μου να την κάνεις ουσία της υπάρξεώς σου· διότι έτσι θα γίνεις αθάνατος.

«Δεν θα φάτε όμως από το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού· την ημέρα που θα φάτε από αυτό, θα πεθάνετε». Διότι η αισθητή τροφή από τη φύση της είναι αναπλήρωση αυτών που αποβάλλονται και τελικά χάνεται· γι’ αυτό είναι αδύνατον να παραμένει άφθαρτος εκείνος που τρέφεται μόνο με την αισθητή τροφή.

[Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, κεφ. 25 «Περί Παραδείσου»]

Ο προδομένος Ελληνισμός της Κύπρου και ο κλασσικός δημοσιοκάρφος της Αθήνας,,,

-"Είμαι Έλληνας και δεν φοβάμαι, γιατί οι Έλληνες δεν φοβούνται τίποτα" !

-" Είστε ελληνικής καταγωγής ή Έλληνας Κύπριος";

 

 

Η αγάπη προς τους φίλους είναι ακριβή

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς 

Η αγάπη προς τους φίλους είναι ακριβή. Εγώ μιλώ για την αληθινή, θεία αγάπη. Βοήθησε το φίλο σου για το καλό -και ζήτησε τη βοήθειά του για το καλό- μόνον αυτό μπορεί να από ονομαστεί πραγματική φιλική αγάπη. Επιθυμώ το φίλο όχι για να κολακεύει τις αδυναμίες μου και να σκεπάζει και να δικαιολογεί τα λάθη μου αλλά, αντίθετα, να με διορθώνει στο κακό και να με υποστηρίζει στο καλό. Τέτοια φιλία είναι καθαρτήριο, στο οποίο ο άνθρωπος καθαρίζεται από τις άγριες και χαμηλές συνήθειες και διαθέσεις. Η φιλία είναι πιο απαραίτητη στην ψυχή παρά στο σώμα. Στη θλίψη η σκέψη του φίλου φέρνει ευχάριστη όψη στο πρόσωπο. Στο νεκρικό κρεβάτι η παρουσία του φίλου ομορφαίνει το πρόσωπο του θανάτου. Η φιλία είναι πάντοτε η ζωοδότρα πνοή του αγγέλου που μας παρακολουθεί στη ζωή, που μας σηκώνει όταν πέφτουμε και μας εμπνέει όταν αποδυναμωνόμαστε.

Ανάλογα με το είδος της αγάπης που προσφέρει ένας άνθρωπος στους φίλους του τέτοιους φίλους θα βρει. Ο καθένας έχει το φίλο που του αξίζει. Ανάλογα με την ποιότητα ή το μέγεθος της θυσίας βρίσκονται οι φίλοι. Θα πρέπει να απαρνηθώ οτιδήποτε ευτελές για να μπορέσω να έχω για φίλο εκείνον που το ύψος της ψυχής του μ΄ αρέσει. Και πρέπει να αποβάλω τον εγωισμό αγαπώντας έναν μη εγωιστή φίλο. Και πρέπει να αποβάλω τη θηριωδία αγαπώντας έναν ευγενή φίλο.

Η φιλία είναι σχολείο. Ό,τι είδους είναι η φιλία τέτοιου είδους είναι και το σχολείο. Κάποιον η φιλία τον ανεβάζει στον ουρανό και άλλον τον τραβά στην κόλαση. Φιλίες οι οποίες είναι συνωμοσία ενάντια στο καλό υπάρχουν αρκετές. Τέτοιες φιλίες υπάρχουν πολλές και στο περιβάλλον μας. Φίλοι μπορούν να γίνουν κι εκείνοι που ούτε γνωρίζονται ούτε σέβονται ούτε θυσιάζονται ο ένας για τον άλλον. Φίλοι μπορούν να γίνουν άνθρωποι διαφορετικής ψυχοσύνθεσης για το κέρδος. Φίλοι γίνονται άνθρωποι διαφορετικών αρχών όχι λόγω των αρχών αλλά για τον πλούτο.

Ο Μοναχός που μετρούσε τους κακούς λογισμούς του!

Ρύσαι ημάς από του πονηρού…

Στην εποχή του αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω ζούσε κοντά στη Βέροια ένας λόγιος χριστιανός, που έπεσε σε μια δαιμονική παγίδα.

Παρ’ όλο που συνήθιζε -όπως κάθε χριστιανός-να προσεύχεται με το «Πάτερ ημών» και να τελειώνει την προσευχή του με τα λόγια «ΡΥΣΑΙ ΗΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ», κάποια μέρα άνοιξε από περιέργεια ένα βιβλίο μαγείας που είχε πέσει στα χέρια του. Χωρίς, λοιπόν, να υπολογίζει τον κίνδυνο διάβασε λίγο, δοκιμαστικά, επικλήσεις του διαβόλου!Έτσι κάποια νύχτα, ενώ κοιμόταν, είδε στον ύπνο του ένα γιγαντιαίο αράπη, που του είπε:
-Ήρθα, επειδή με κάλεσες! Εμπρός, λοιπόν, αν θέλεις να σ’ εξυπηρετήσω, προσκύνησέ με!
Ο άνθρωπος έντρομος του αποκρίθηκε:
«Κύριον τον Θεόν μου προσκυνήσω και αυτώ μόνω λατρεύσω».
Τότε ο αράπης, γεμάτος θυμό, του έδωσε ένα φοβερό ράπισμα στο πρόσωπο και του είπε:
-Αφού δεν με προσκυνάς, τότε γιατί με προσκαλείς;
Ο χριστιανός ξύπνησε, ένιωσε ένα αφόρητο πόνο στο πρόσωπο και έβαλε τις φωνές και τα κλάματα. Κάποιοι που τον άκουσαν μαζεύτηκαν και είδαν τα μάγουλά του πρησμένα και κατάμαυρα. Παρουσίαζε πράγματι αποτρόπαιο και ελεεινό θέαμα. Σε λίγες μέρες η κατάσταση χειροτέρεψε. Πρήστηκε και μαύρισε όλο του το πρόσωπο τόσο πολύ, που έκλεισαν τελείως τα μάπα του.
Έστειλαν λοιπόν και κάλεσαν τον άγιο Διονύσιο από το Μοναστήρι του στον Όλυμπο. Ο άγιος έτρεξε αμέσως κοντά του και προσευχήθηκε πολύ γι’ αυτόν.
Έψαλε και την Παράκληση στην Παναγία και τον έχρισε με άγιο έλαιο. Τότε ο δαιμονόπληκτος θεραπεύτηκε τελείως! Και όλοι οι παριστάμενοι δόξασαν το Θεό και τίμησαν τον πιστό δούλο Του Διονύσιο.

"I'm converting to Orthodox Christianity"

«Ασπάζομαι την Ορθοδοξία»

   

  Σε αυτήν την επερχόμενη σειρά podcast, οι νεοφώτιστοι στην Ανατολική Ορθοδοξία μοιράζονται τις τρελές, και μερικές φορές δύσκολες να πιστέψουμε, πνευματικές εμπειρίες τους που οδήγησαν στις μεταστροφές τους, καθώς και το ποικίλο και ενδιαφέρον υπόβαθρο κάθε χαμένου προβάτου που ο Χριστός κάλεσε να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Για όσους δυσκολεύονται κάντε την ρύθμιση στο βίντεο με αυτόματη μετάφραση ,είναι συγκινητικός ο νεοφώτιστος Ματθαίος !

ΓΙΑΤΙ ΝΗΣΤΕΥΟΥΜΕ ΑΦΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΤΑ ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΑ ΔΕΝ ΜΟΛΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;

 

ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΥΝΑΪΤΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ 64η: Ἀφοῦ ὁ Χριστὸς λέγει, «Αὐτὰ ποὺ μπαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα δὲν κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτο», γιατὶ οἱ Πατέρες ὅρισαν νὰ μὴ τρῶμε κρέας τὶς ἡμέρες τῆς ἁγίας νηστείας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ Αὐτὸ ὁ Κύριος δὲν τὸ εἶπε γιὰ τὶς τροφές. Γιατὶ γνωρίζουμε, ὅτι τὸ πολὺ φαγητὸ καὶ τὸ πολὺ πιοτὸ κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτον, ξεσηκώνοντας ἐναντίον του τὰ σαρκικὰ πάθη γιὰ ἀσέλγεια. Διότι ἡ δύναμη τοῦ Σατανά, σύμφωνα μὲ τὸν Ἰώβ, βρίσκεται στὸ κέντρο τῆς κοιλίας. Ἀλλὰ ἐπειδὴ οἱ Φαρισαῖοι κατηγόρησαν τοὺς ἀποστόλους, ὅτι ἔτρωγαν μὲ ἄπλυτα χέρια, ἀπαντώντας ὁ Κύριος σ’ αὐτὲς τὶς κατηγορίες εἶπε· «Κάθε τί ποὺ μπαίνει ἀπὸ τὸ στόμα δὲν κάνει τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτον, δηλαδὴ ἡ ἀκαθαρσία τῶν χεριῶν, τὴν ὁποία σεῖς παρατηρεῖτε, ἀλλὰ τὰ ἁμαρτήματα ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἐκεῖνα τὸν κάνουν ἀκάθαρτον. Γι’ αὐτὸ προσθέτει· «Ἐνῶ τὸ νὰ τρώει μὲ λερωμένα χέρια, δὲν κάνει τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτον». Ὡστόσο, ἂν καὶ μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ τὰ τρῶμε ὅλα, ὅμως δὲν μᾶς συμφέρουν ὅλα, σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπόστολο· γιατὶ λέγει· «Ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται, ἀλλὰ δὲν μὲ συμφέρουν ὅλα», δηλαδὴ τὸ νὰ τρώγω καὶ νὰ πίνω. «Ἀλλὰ ἐγὼ δὲν θὰ ἀφήσω τίποτε νὰ μὲ κυριέψει». Δηλαδὴ δὲν πρέπει νὰ κυριευτῶ ἀπὸ τὶς τροφὲς καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τους. Γιατὶ πολλοί, μὴ προσέχοντάς το αὐτὸ καὶ ἀποβλέποντας σ’ ἐκεῖνο, ὅτι δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι ἐπιτρέπεται καὶ νὰ τρῶνε καὶ νὰ πίνουν καὶ νὰ γεμίζουν τὴν κοιλιά τους, ἀφοῦ ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε καὶ αὐτὰ ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴ γῆ καὶ ἀπὸ τὴ θάλασσα γιὰ νὰ τὰ ἀπολαμβάνουμε, ἀπὸ τὸν κορεσμὸ καὶ τὴν ἡδονὴ τῶν ὁποίων ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ βλαφτοῦμε ὄχι λίγο, λέγει γι’ αὐτά· «Οἱ τροφὲς εἶναι γιὰ τὴν κοιλιά, καὶ ἡ κοιλιὰ γιὰ τὶς τροφές. Ὁ Θεὸς ὅμως καὶ αὐτὴν καὶ ἐκεῖνες θὰ τὶς καταργήσει».

Κάθε νηστεία λοιπὸν καὶ κατάκλιση στὸ χῶμα καὶ σκληραγωγία ἀποτελοῦν δύο σκοποὺς τῆς εὐσέβειας. Ὁ ἕνας εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀπόλαυσαν τὶς εὐχαριστήσεις τοῦ κόσμου αὐτοῦ, νὰ ἀπολαύσουν ἀντὶ γι’ αὐτὲς τὰ μελλοντικὰ ἀγαθά. Καὶ ὁ ἄλλος, μὲ τὴν ταπείνωση αὐτὴ τοῦ σώματος νὰ ταπεινωθοῦν μαζὶ καὶ ἡ ψυχὴ καὶ ὁ λογισμός, καὶ ἀφοῦ ταπεινωθεῖ ἡ ψυχή, ὁ ἄνθρωπος παρακαλεῖ τὸν Θεὸ μὲ πολλὴ κατάνυξη καὶ δέχεται συγχώρηση. Ἐὰν ὅμως κάποιος, ἐνῶ ἀποφεύγει τὰ κρέατα, τρέφει καὶ λιπαίνει τὸ σῶμα του μὲ ἄλλα φαγητὰ καὶ ποτά, ἂν καὶ νηστεύει, δὲν ὠφελεῖται καθόλου.

Πρέπει ὅμως νὰ γνωρίζουμε, ὅτι δὲν πρέπει νὰ νηστεύουμε ὀκτὼ ἑβδομάδες κατὰ τὴν μεγάλη τεσσαρακοστή, ὅπως οἱ Ἀρειανοί, ποὺ ξεπερνοῦν τὸν ἀριθμὸ τῶν σαράντα ἡμερῶν ποὺ μᾶς δόθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο, μὲ τὸ νὰ προσθέτουν μιὰ ἐπὶ πλέον ἑβδομάδα, μὴ ἀκούοντας τὸν Μωυσῆ ποὺ λέγει· «Καὶ νὰ τηρήσεις τὰ λόγια ποὺ παραγγέλλω. Νὰ μὴ προσθέσεις οὔτε νὰ ἀφαιρέσεις κάτι ἀπὸ αὐτά», καὶ τὸν συγγραφέα τῶν Παροιμιῶν «Νὰ μὴ προσθέσεις στὰ λόγια του, γιὰ νὰ μὴ σὲ ἐλέγξει κάποτε, καὶ ἀποδειχτεῖς ψεύτης», καὶ τὸν Βαπτιστή· «Νὰ μὴ κάνετε τίποτε περισσότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔχετε διαταχθεῖ νὰ κάνετε», καὶ τὸν Ἀπόστολο· «Ἐὰν ἐγὼ ἢ ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σᾶς κηρύττει κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ σᾶς κηρύξαμε, νὰ εἶναι ἀφορισμένος». Αὐτὸ βέβαια ἔγινε καὶ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας. Ὁ Θεὸς εἶπε στὸν Ἀδάμ· «Αὐτὸ κάνε το, καὶ αὐτὸ νὰ μὴ τὸ κάνεις». Ἐκεῖνος ὅμως νομίζοντας τάχα ὅτι εὕρισκε κάτι περισσότερο, δὲν ἄκουσε, καὶ ἔχασε καὶ ἐκεῖνο ποὺ εἶχε. Δὲν πρέπει λοιπὸν νὰ κάνουμε κόπο περισσότερον ἀπὸ τὴν ἐντολή, ἀλλὰ νὰ συμμορφωνόμαστε μὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς παραδόθηκαν. Γιατί, ἂν πρέπει νὰ νηστεύουμε ὀκτὼ ἑβδομάδες, τότε δὲν πρέπει πιὰ νὰ ὀνομάζεται Τεσσαρακοστή, ἀλλὰ τεσσαρακοστή ἕβδομη. Ἡ Τεσσαρακοστὴ ὁλοκληρώνεται τὴν ἑορτὴ τῶν Βαΐων, ἐνῶ τὴ Μεγάλη ἑβδομάδα νηστεύουμε γιὰ τὸ πάθος τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Πάσχα, καὶ ὄχι γιὰ τὴν Τεσσαρακοστή. Εἶναι λοιπὸν αἱρετική, ὅπως εἰπώθηκε, αὐτὴ ἡ διδασκαλία καὶ ὄχι ὀρθόδοξη. Ὅπως καὶ ἄλλοι ἐπίσης ἀπὸ τοὺς Εὐσταθιανοὺς νηστεύουν τὴν Τεσσαρακοστὴ καὶ τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακή, σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τῶν λεγομένων Εὐσταθιανῶν καὶ Μαρκιωνιστῶν καὶ Λαμπετιανῶν καὶ Μασσαλιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἐμφανίστηκαν κάποτε στὴν Παφλαγονία. Γιατὶ τὸ Σάββατο καὶ ἡ Κυριακὴ εἶναι μέρες ἅγιες καὶ γιορταστικές, καὶ δὲν ἐπιτρέπεται κατ’ αὐτὲς νὰ νηστεύουμε. Γιατὶ τὸ Σάββατο εὐλογήθηκε ἐπειδὴ σταμάτησαν τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ἡ Κυριακὴ ἁγιάστηκε λόγω τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.

Ἀπὸ τὶς Ἀποστολικὲς Διαταγές. Νὰ τηρεῖτε τὶς μέρες τῶν ἑορτῶν τοῦ Κυρίου. Καὶ πρώτη τὴ γιορτὴ τῆς Γέννησης, μετὰ ἀπὸ τὴν τῶν Θεοφανείων, ἔπειτα τὴ νηστεία τῆς Τεσσαρακοστῆς, ἡ ὁποία ἀναφέρεται στὴν ἀνάμνηση τῆς ζωῆς καὶ τῆς νομοθεσίας τοῦ Κυρίου. Ἡ νηστεία αὐτὴ νὰ ἐφαρμόζεται πρὶν ἀπὸ τὸ Πάσχα, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴ Δευτέρα καὶ συμπληρούμενη τὴν Παρασκευή. Καὶ ἀφοῦ ὁλοκληρώσετε τὴ νηστεία αὐτή, νὰ ἀρχίζετε τὴν ἁγία ἑβδομάδα τοῦ Πάσχα, νηστεύοντας γιὰ τοὺς χαμένους Ἰουδαίους, γιατὶ ἔτσι μᾶς παράγγειλε ὁ Κύριος, νὰ νηστεύουμε αὐτὲς τὶς ἕξι μέρες ἐξαιτίας τῆς παρανομίας τῶν Ἰουδαίων, προτρέποντάς μας νὰ τοὺς πενθοῦμε γιὰ τὴν ἀπώλειά τους, γιατὶ καὶ ὁ ἴδιος δάκρυσε γι’ αὐτούς. Καὶ τὶς μέρες τοῦ Πάσχα νὰ νηστεύετε, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴ Δευτέρα μέχρι τὸ Σάββατο, ἕξι μέρες, τρώγοντας μόνο ψωμὶ καὶ χορταρικά καὶ πίνοντας νερό, γιατὶ εἶναι μέρες πένθους καὶ ὄχι γιορτῆς. Νὰ νηστεύετε καὶ τὸ Σάββατο αὐτό, ὄχι ἐπειδὴ νηστεύουμε τὸ Σάββατο, ποὺ εἶναι ἡ κατάπαυση τῆς δημιουργίας, ἀλλὰ γιατὶ μόνο τὸ Σάββατο ἐκεῖνο πρέπει νὰ νηστεύουμε, ἐπειδὴ τὸ Σάββατο αὐτὸ βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὴ γῆ ὁ Δημιουργός. Γιατὶ τὴν ἡμέρα αὐτῆς τῆς γιορτῆς τους τὸν συνέλαβαν, γιὰ νὰ ἐκπληρωθεῖ τό· «Ἔστησαν τὰ τρόπαιά τους, ἐνῶ γιορταζόταν ἡ γιορτή τους καὶ δὲν τὸ γνώριζαν».

Τὴ μεγάλη λοιπὸν Παρασκευὴ καὶ τὸ Σάββατο ὁλόκληρο νὰ νηστεύετε, χωρὶς νὰ τρώτε, ἂν εἶναι δυνατόν, τίποτε, μέχρι νὰ λαλήσουν οἱ πετεινοὶ τὴ νύχτα. Ἐὰν ὅμως κάποιος ἀδυνατεῖ νὰ νηστέψει καὶ τὶς δύο μέρες συνεχῶς, ἂς νηστεύει τὸ Σάββατο. Γιατὶ ὁ Κύριος γιὰ τὸ Σάββατο αὐτὸ λέγει· «Ὅταν θὰ ἀποχωρήσει ἀπ’ αὐτοὺς ὁ νυμφίος, τότε θὰ νηστέψουν τὶς μέρες ἐκεῖνες». Αὐτὲς λοιπὸν τὶς μέρες ἔφυγε ἀπὸ μᾶς ἀπὸ τοὺς παρανόμους Ἰουδαίους, καὶ καρφώθηκε στὸν σταυρό. Γι’ αὐτὸ σᾶς συμβουλεύουμε καὶ σᾶς παραγγέλλουμε αὐτὲς τὶς μέρες νὰ νηστεύετε, ὅπως νηστέψαμε καὶ ἐμεῖς. Τὶς ὑπόλοιπες μέρες πρὶν ἀπὸ τὴ Μεγάλη Παρασκευή, τὸ βράδυ ὁ καθένας νὰ τρώει, ἢ ὅπως ὁ καθένας μπορεῖ, νὰ νηστεύει ἀπὸ τὴ Μεγάλη Δευτέρα μέχρι τὸ λάλημα τοῦ πετεινοῦ τὴ νύχτα. Καὶ ὅταν ἀρχίζει νὰ ξημερώνει ἡ πρώτη μέρα τῶν Σαββάτων, ποὺ εἶναι ἡ Κυριακή, ἀποβραδὺς μέχρι τὸ λάλημα τοῦ πετεινοῦ νὰ ἀγρυπνεῖτε προσευχόμενοι καὶ διαβάζοντας τὸν νόμο καὶ τοὺς προφήτες καὶ τοὺς ψαλμούς, μέχρι τὸ λάλημα τῶν πετεινῶν, καὶ ἀφοῦ παύσει τὸ πένθος σας, παρακαλέστε τὸν Θεὸ νὰ ἐπιστρέψουν οἱ Ἰσραηλίτες, νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ συγχωρηθοῦν. Γιατὶ ὁ ἀλλόφυλος δικαστὴς νίβοντας τὰ χέρια του εἶπε· «Εἶμαι ἀθῶος ἀπὸ τὸ αἷμα αὐτοῦ τοῦ δικαίου· τὸ κρίμα στὸν λαιμό σας». Καὶ οἱ Ἰσραηλίτες φώναξαν «Τὸ κρίμα του ἐπάνω σὲ μᾶς καὶ στὰ παιδιά μας», καί· «Δὲν ἔχουμε βασιλιά, παρὰ μόνο τὸν Καίσαρα».

Μετὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου νὰ προσφέρετε τὴ θυσία σας, γιὰ τὴν ὁποία σᾶς παράγγειλε μέσω ἡμῶν λέγοντας· «Αὐτὸ νὰ κάνετε γιὰ νὰ μὲ θυμᾶστε». Ἀπὸ τότε νὰ σταματᾶτε τὴ νηστεία καὶ νὰ δοκιμάζετε χαρὰ καὶ νὰ πανηγυρίζετε, διότι ὁ ἐγγυητὴς τῆς ἀνάστασής μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκρούς. Καὶ αὐτὸ εἶναι γιὰ σᾶς συνήθεια αἰώνια, μέχρι τὴν συντέλεια τοῦ κόσμου, μέχρι νὰ ἔρθει ὁ Κύριος. Καὶ πάλι, ἀπὸ τὴν πρώτη Κυριακὴ μετρώντας σαράντα μέρες γιορτάστε τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία μὲ τὴν πρώτη Κυριακὴ γίνεται Πεντηκοστή, ἡ ὁποία νὰ εἶναι μεγάλη γιορτὴ γιὰ σᾶς. Γιατὶ τὴν τρίτη ὥρα τῆς ἡμέρας αὐτῆς μᾶς ἔστειλε ὁ Κύριος τὴ δωρεὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἀφοῦ γιορτάσετε τὴν Πεντηκοστὴ ἐπὶ μιὰ ἑβδομάδα, τὴν ἑπόμενη νὰ νηστεύετε. Γιατὶ εἶναι σωστὸ καὶ νὰ εὐφρανθεῖτε γιὰ τὴ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ νηστέψετε μετὰ τὴ χαλάρωση, καθόσον καὶ ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας νήστεψαν σαράντα ἡμέρες καὶ ὁ Δανιὴλ ἐπὶ τρεῖς ἑβδομάδες, ἂν καὶ ἤθελε πολύ, δὲν ἔφαγε ψωμί, καὶ οὔτε κρέας οὔτε κρασὶ ἔβαλε στὸ στόμα του.

Καὶ μετὰ τὴ νηστεία αὐτή, κάθε Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ σᾶς διατάζουμε νὰ νηστεύετε, καὶ αὐτὸ ποὺ σᾶς περισσεύει νὰ τὸ δίνετε στοὺς φτωχούς. Ὅμως κάθε Σάββατο, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Μεγάλο, καὶ κάθε Κυριακὴ νὰ συναθροίζεστε καὶ νὰ εὐφραίνεστε. Γιατὶ αὐτὸς ποὺ νηστεύει τὴν Κυριακὴ εἶναι ἔνοχος ἁμαρτίας, ἐπειδὴ εἶναι ἡμέρα ἀναστάσεως, ἢ ἐκεῖνος ποὺ εἶναι κατηφὴς τὴν Πεντηκοστὴ καὶ γενικὰ τὴν ἡμέρα τῆς γιορτῆς τοῦ Κυρίου. Γιατὶ πρέπει νὰ εὐφραίνεστε τὶς ἡμέρες αὐτὲς καὶ νὰ μὴ πενθεῖτε. Καὶ οἱ νηστεῖες σας νὰ μὴ συμπίπτουν μὲ ἐκεῖνες τῶν ὑποκριτῶν, οἱ ὁποῖοι νηστεύουν Δευτέρα, Πέμπτη καὶ Σάββατο. Ἐσεῖς ὅμως τὶς πέντε μέρες νὰ μὴ νηστεύετε, παρὰ μόνο τὴν Τετάρτη καὶ Παρασκευή, ἐπειδὴ τὴν Τετάρτη ἀποφασίστηκε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἡ καταδίκη τοῦ Κυρίου, καὶ τὴν Παρασκευὴ ἐπειδὴ τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἔπαθε. Τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακὴ ὅμως νὰ γιορτάζετε, διότι τὸ μὲν Σάββατο μᾶς θυμίζει τὴ Δημιουργία, ἐνῶ ἡ Κυριακὴ τὴν Ἀνάσταση. Ἕνα μόνο Σάββατο, ὅπως εἰπώθηκε, πρέπει νὰ φυλάγετε ὁλόκληρο τὸν χρόνο, ἐκεῖνο τῆς ταφῆς τοῦ Κυρίου, κατὰ τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ νηστεύετε καὶ νὰ μὴ γιορτάζετε.

Ἀπὸ τὴν Ἔξοδο. «Εἶπε ὁ Κύριος στὸν Μωυσῆ· μίλησε στοὺς Ἰσραηλίτες καὶ πές τους· Τρεῖς περιόδους τοῦ ἔτους θὰ μὲ γιορτάζετε· τὴ γιορτὴ τῶν Ἀζύμων τὸν πρῶτο μήνα, ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις τοῦ μηνός. Ἐπὶ ἑφτὰ ἡμέρες θὰ τρώτε ψωμὶ ἄζυμο καὶ πικρὰ χόρτα, γιὰ νὰ θυμᾶστε τὶς κακώσεις, γιατὶ τὴν ἡμέρα αὐτὴ φύγατε ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο». — «Καὶ μετρήστε ἀπὸ τὴν ἑβδόμη ἑβδομάδα ἑφτὰ ἑβδομάδες, ὁλόκληρες ἡμέρες πενήντα, καὶ ὀνομάστε τὴν ἡμέρα αὐτὴν ἐπίσημη ἁγία». Καὶ ἡ δεκάτη πέμπτη ἡμέρα τοῦ ἑβδόμου μήνα, τὴ μέση τοῦ χρόνου, ἡμέρα τοῦ ἐξιλασμοῦ καὶ γιορτὴ τῆς Σκηνοπηγίας, θὰ εἶναι ἐπίσημη ἡμέρα ἁγία γιὰ σᾶς, καὶ θὰ ταπεινώνετε τὰς ψυχὰς ὑμῶν· Κάθε ψυχὴ ποὺ δὲν θὰ ταπεινώνεται (μὲ τὴ νηστεία) θὰ θανατώνεται ἀπὸ τὸν λαό. Ἐπὶ ἑφτὰ ἡμέρες θὰ προσφέρετε ζῶα γιὰ θυσία, θὰ κατοικεῖτε σὲ σκηνές, γιὰ νὰ βλέπουν οἱ νεώτερες γενιές σας, ὅτι σὲ σκηνές ἐγκατέστησα τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἰσραήλ, ὅταν τοὺς ἔβγαλα ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο. Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ Θεὸς σας».

Ὅπως φαίνεται ἀπὸ αὐτά, καὶ ἀπὸ μᾶς δικαιολογημένα φυλάγονται οἱ τρεῖς Τεσσαρακοστές, τὶς ὁποῖες προεικόνιζαν οἱ γιορτὲς ἐκεῖνες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καὶ δὲν ἐπιδέχονται καμιὰ προσθήκη τριάντα ἡμερῶν.

Διάταξη τῶν ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου. Ἐμεῖς, ὁ Πέτρος καὶ ὁ Παῦλος, διατάσσουμε οἱ δοῦλοι νὰ ἐργάζονται πέντε μέρες τὴν ἑβδομάδα. Τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακὴ νὰ πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ διδάσκονται τὴν πίστη. Γιατί, ὅπως εἴπαμε, ὑπενθυμίζει τὴν κατάπαυση τῆς Δημιουργίας, ἐνῶ ἡ Κυριακὴ τὴν Ἀνάσταση. Τὴν Μεγάλη ἑβδομάδα ὅμως ὁλόκληρη καὶ τὴν ἑπόμενη νὰ ἀργοῦν, διότι ἡ Μεγάλη ἑβδομάδα εἶναι ἑβδομάδα τοῦ πάθους, ἐνῶ ἡ ἄλλη τῆς Ἀναστάσεως, καὶ πρέπει νὰ διδάσκονται ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔπαθε καὶ ἀναστήθηκε, καὶ ποιὸς αὐτὸς ποὺ συγχώρησε. Τρίτον νὰ ἀργοῦν τὴν Ἀνάληψη, ἐπειδὴ περατώνεται ἡ διὰ τοῦ Χριστοῦ οἰκονομία τοῦ Θεοῦ. Τὴν Πεντηκοστὴ νὰ ἀργοῦν λόγω τῆς παρουσίας τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Τὰ Χριστούγεννα νὰ ἀργοῦν, ἐπειδὴ τὴν ἡμέρα αὐτὴ γεννήθηκε ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν Παρθένο. Τὰ Θεοφάνεια νὰ ἀργοῦν, ἐπειδὴ τὴν ἡμέρα ἐκείνη φανερώθηκε ἡ θεότητα τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴ διαβεβαίωση τοῦ Πατέρα γι’ αὐτὸν κατὰ τὴ βάπτιση, καὶ τοῦ Παρακλήτου, ποὺ μὲ τὴ μορφὴ περιστεριοῦ φανέρωσε στοὺς παρόντες Ἐκεῖνον γιὰ τὸν ὁποῖο ἔγινε ἡ διαβεβαίωση. Τὶς μέρες τῶν ἁγίων Ἀποστόλων νὰ ἀργοῦν, γιατὶ ἔγιναν δάσκαλοί σας στὸν Χριστὸ καὶ σᾶς ἔκαναν ἀξίους τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

Προσευχὲς νὰ κάνετε τὰ χαράματα (Ὄρθρος), τὴν τρίτη, τὴν ἕκτη καὶ τὴν ἐνάτη ὥρα, τὸ βράδυ (Ἑσπερινός), καὶ τὴν ὥρα ποὺ λαλοῦν οἱ πετεινοὶ (Μεσονυκτικόν). Τὸν ὄρθρο γιὰ νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Κύριο ἐπειδὴ μᾶς φώτισε, κάνοντας τὴ νύχτα νὰ περάσει καὶ φέρνοντας τὴν ἡμέρα. Τὴν τρίτη ὥρα, ἐπειδὴ τὴν ὥρα αὐτὴ ὁ Πιλάτος ἔβγαλε τὴν ἀπόφασή του γιὰ τὸν Κύριο. Τὴν ἕκτη ὥρα, ἐπειδὴ τότε σταυρώθηκε. Τὴν ἐνάτη ὥρα, ἐπειδὴ κινήθηκαν τὰ πάντα, ὅταν σταυρωνόταν ὁ Κύριος τρέμοντας τὴν παράτολμη πράξη τῶν δυσσεβῶν Ἰουδαίων καὶ μὴ μπορώντας νὰ ὑποφέρουν τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ Κυρίου. Τὸ βράδυ εὐχαριστώντας τον ἐπειδὴ μᾶς ἔδωσε τὴ νύχτα γιὰ ἀνάπαυσή μας ἀπὸ τοὺς καθημερινοὺς κόπους. Τὴν ὥρα ποὺ φωνάζουν οἱ πετεινοί, ἐπειδὴ ἡ ὥρα ἐκείνη προαναγγέλλει τὸν ἐρχομὸ τῆς ἡμέρας, γιὰ νὰ κάνουμε τὰ ἔργα τοῦ φωτός. Καὶ ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ πηγαίνετε στὴν ἐκκλησία ἐξαιτίας τῶν ἀπίστων, ἡ σύναξη νὰ γίνεται στὰ σπίτια, γιὰ νὰ μὴ μπαίνει εὐσεβὴς σὲ σύναξη ἀσεβῶν. Γιατὶ δὲν ἁγιάζει ὁ τόπος τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος τὸν τόπο. Ἐὰν λοιπὸν κατέχουν τὸν τόπο ἀσεβεῖς νὰ τὸν ἀποφεύγετε, ἐπειδὴ ἔχει βεβηλωθεῖ ἀπὸ αὐτούς. Γιατὶ ὅπως οἱ ἀφοσιωμένοι ἱερεῖς τὸν ἁγιάζουν, ἔτσι οἱ μιαροὶ τὸν βεβηλώνουν.

Ἀπὸ τὴν ἕκτη Σύνοδο, κανόνας 89ος. Τὶς ἡμέρες τοῦ σωτηρίου πάθους οἱ πιστοὶ πρέπει νὰ τὶς τελοῦν μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία καὶ κατάνυξη καρδιᾶς τὰ μεσάνυχτα. Τὰ μεσάνυχτα μετὰ τὸ Μέγα Σάββατο νὰ σταματοῦν τὴ νηστεία, ἐπειδὴ ἀπὸ τοὺς ἁγίους εὐαγγελιστὲς Ματθαῖο καὶ Λουκᾶ, ὁ πρῶτος ἀναφέρει, «Ἀργὰ τὴ νύχτα τοῦ Σαββάτου», καὶ ὁ δεύτερος «Βαθειὰ χαράματα», δηλώνοντας τὴ μικρὴ διάρκεια τῆς νύχτας.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Λευϊτικό. «Μίλησε ὁ Κύριος στὸν Μωυσῆ καὶ εἶπε· «Τὴν δεκάτη τετάρτη τοῦ πρώτου μηνός, μεταξὺ τῶν δύο ἑσπερινῶν, νὰ γιορτάζετε τὸ Πάσχα πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου».

Τοῦ ἁγίου Βασιλείου, ἀπὸ τὰ Ἀσκητικά του. Πρόσεξε νὰ μὴ σὲ παραπλανήσει ὁ ἐχθρὸς μὲ τὴν ἁμαρτία τοῦ προπάτορα, καὶ σὲ βγάλει γρήγορα ἀπὸ τὸν παράδεισο τῆς ἀπόλαυσης. Γιατὶ αὐτὸς ποὺ ἀπέσπασε τὸν Ἀδὰμ ἀπὸ τὴ ζωὴ μὲ τὴν κλοπὴ τῆς τροφῆς, καὶ ἤλπιζε ὅτι θὰ ξεγελοῦσε καὶ τὸν Ἰησοῦ, πολὺ περισσότερο δὲν θὰ ντραπεῖ καὶ σὲ σένα νὰ προσφέρει τὸ πρῶτο αἴτιο τῶν κακῶν, γνωρίζοντας ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ ἰσχυρὸ δηλητήριο. Δηλαδή, μὲ τὴν λαιμαργία παρέδωσε τὸν Ἀδὰμ στὸν θάνατο, καὶ ἔφερε στὸν κόσμο τὴ καταστροφή. Καὶ ὁ Νῶε περιγελᾶται καὶ ὁ Χὰμ καταριέται. Ὁ Ἠσαῦ χάνει τὰ πρωτοτόκια καὶ γίνεται γαμπρὸς τῶν Χαναναίων. Ὁ Λὼτ παντρεύεται τὶς θυγατέρες του καὶ γίνεται γαμπρὸς καὶ πεθερὸς τοῦ ἑαυτοῦ του, ὁ πατέρας γίνεται ἄνδρας καὶ ὁ παπποὺς πατέρας, ἐξευτελίζοντας καὶ στὶς δύο περιπτώσεις τοὺς νόμους τῆς φύσεως. Ἡ λαιμαργία ἔκανε καὶ τὸν Ἰσραὴλ προσκυνητὴ τῶν εἰδώλων, καὶ συνετέλεσε στὸ νὰ σκορπιστοῦν τὰ κόκκαλά τους στὴν ἔρημο. Αὐτὴ καὶ κάποιον ἀπὸ τοὺς προφῆτες, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποσταλεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἐλέγξει ἕνα βασιλιά ποὺ εἶχε διαπράξει ἀνόσια πράξη, τὸν ἔκανε τροφὴ θηρίου. Καὶ αὐτός, τὸν ὁποῖο δὲν μπόρεσε ὁ βασιλιάς Ἱεροβοὰμ νὰ ἀντιμετωπίσει μὲ ὅλη τὴ δύναμή του, ὅταν κυριεύτηκε ἀπὸ τὴν ἀπάτη τῆς λαιμαργίας, ὑπέστη ἐλεεινὸν θάνατο.

Τοῦ Ἰδίου, ἀπὸ τὸν περὶ νηστείας λόγο του. Ἡ νηστεία νομοθετήθηκε στὸν παράδεισο. Τὴν πρώτη ἐντολὴ τὴν ἔλαβε ὁ Ἀδάμ· «Νὰ μὴ φάει ἀπὸ τὸ δένδρο τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ». Τὸ «Νὰ μὴ φάει», ἀποτελεῖ νομοθεσία τῆς νηστείας καὶ τῆς ἐγκράτειας. Ἂν νήστευε ἀπὸ τὸ δένδρο ἡ Εὔα, δὲν θὰ εἴχαμε ἀνάγκη τῆς νηστείας.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ — ΤΟΜΟΣ 13Γ– ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ -.entaksis

Ό μακαριστός Στέφανος Χριστοδούλου (1934-26.10.2020) από τήν Αμμουλιανή.

 

Διατηρούσε μαγαζί τροφίμων στή Δάφνη από τό 1953.

Έζησε 70 περίπου χρόνια στό Άγιο Όρος.

Καί ποιός δέν έχει αγοράσει κάτι από τό μαγαζί του!

Πάντα έδινε καί κάτι γιά ευλογία.

Τό όνομά του τό έλαβε από τόν π. Στέφανο Μοναχό τόν Σμυρναίο τής Αδελφότητας τών Δανιηλαίων στά Κατουνάκια, όταν ό πατέρας τού Ιωάννης έχτιζε τόν δρόμο καρούλια-κατουνάκια. 

 

Στή φωτογραφία ασπάζεται τήν δεξιά του Καθηγούμενου Αρχιμ. Ελισσαίου σέ πανήγυρι τής Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας.

Αιωνία του ή μνήμη.

 π.Νείλος Καυσοκαλυβίτης

[ από τις Ακολουθίες της ημέρας]

 

Επειδή δεν νήστεψαν σύμφωνα με την εντολή του Πλάστη,

οι Πρωτόπλαστοι, γευόμενοι τον καρπό του δέντρου της γνώσης,

θέρισαν τον θάνατο που γεννήθηκε από την παρακοή·

κι έτσι ξενιτεύτηκαν από το ξύλο της ζωής

και από τον Παράδεισο της τρυφής.

Γι’ αυτό, ας νηστέψουμε κι εμείς με πίστη —

όχι μόνο από φθαρτές τροφές,

μα κι από πάθη ολέθρια·

ώστε να τρυγήσουμε τη ζωή

που αναβλύζει από τον θείο Σταυρό,

και μαζί με τον ευγνώμονα Ληστή

να επιστρέψουμε στην αρχαία μας πατρίδα,

κομίζοντας από τον Χριστό, τον Θεό μας,

το μέγα Του έλεος.

*

Το πέλαγος της Νηστείας

αξίωσέ με, Χριστέ,

να το διαπλεύσω με γαλήνη·

κατασίγασε τα κύματα του νου μου,

που ταράζουν την καρδιά μου.

Και οδήγησέ με με ασφάλεια

στα λιμάνια της Αναστάσεως,

να αγκυροβολήσω στο φως της.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:Στους σύγχρονους πολέμους όπως και στους αρχαίους η ευσυνειδησία των λαών ή των ηγετών των λαών επιφέρουν τη νίκη.

 (

✞ 5 Μαρτίου 1956)

άκήρατος (1/15) ~ (15 Λέξεις από τον Κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου)

 

Αστακός η Κύπρος: Πολεμικά πλοία και μαχητικά αεροσκάφη της Ελλάς και συμμάχων σχηματίζουν ασπίδα γύρω από το νησί

 

Ένα από τα ισχυρότερα ναυτικά αποτρεπτικά πλέγματα που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια στην Ανατολική Μεσόγειο

Σε κατάσταση αυξημένης επιτήρησης και αποτροπής βρίσκεται η Ανατολική Μεσόγειος, με την Κύπρο να ενισχύεται τις τελευταίες ώρες από σημαντική παρουσία ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων συμμάχων χωρών. Πολεμικά πλοία με προηγμένα ραντάρ και αντιαεροπορικά συστήματα, καθώς και μαχητικά αεροσκάφη πολλαπλών ρόλων, έχουν αναπτυχθεί ή κατευθύνονται προς την περιοχή, δημιουργώντας ένα ισχυρό πλέγμα ασφάλειας γύρω από το νησί.

Η πρώτη άμεση αντίδραση ήρθε από την Ελλάδα. Μονάδες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού αναπτύχθηκαν στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου, με φρεγάτες που διαθέτουν προηγμένα συστήματα επιτήρησης και αντιαεροπορικής άμυνας. Τα πλοία αυτά είναι εξοπλισμένα με σύγχρονα ραντάρ πολλαπλών λειτουργιών και κατευθυνόμενους πυραύλους επιφανείας-αέρος, ικανούς να εντοπίζουν και να αντιμετωπίζουν εναέριες απειλές σε μεγάλες αποστάσεις.

Παράλληλα, μαχητικά αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας έχουν τεθεί σε επιχειρησιακή ετοιμότητα για αποστολές επιτήρησης και αναχαίτισης ενισχύοντας το πλέγμα αεράμυνας.

Την ίδια ώρα, ευρωπαϊκές χώρες έχουν κινητοποιήσει ναυτικές δυνάμεις με κατεύθυνση την περιοχή. 

Από την Ισπανία κατευθύνεται φρεγάτα εξοπλισμένη με το σύστημα μάχης Aegis, ένα από τα πλέον εξελιγμένα συστήματα ναυτικής αεράμυνας παγκοσμίως. Οι φρεγάτες αυτού του τύπου έχουν τη δυνατότητα ταυτόχρονης παρακολούθησης πολλαπλών στόχων και δημιουργίας ευρείας αντιαεροπορικής «ομπρέλας» προστασίας.

Σημαντική είναι και η γαλλική παρουσία. Στην Ανατολική Μεσόγειο κατευθύνεται η ναυτική δύναμη που συνοδεύει το αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle, το οποίο μεταφέρει μαχητικά Rafale Marine. Τα αεροσκάφη αυτά έχουν δυνατότητα εκτέλεσης αποστολών αεράμυνας, επιτήρησης και κρούσης σε μεγάλες αποστάσεις.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αποστέλλει αντιτορπιλικό τύπου Type-45, πλοίο εξειδικευμένο στην αντιαεροπορική άμυνα περιοχής. Τα πλοία αυτής της κατηγορίας διαθέτουν το σύστημα Sea Viper και ισχυρά ραντάρ που μπορούν να εντοπίζουν και να παρακολουθούν πυραύλους, drones και αεροσκάφη σε μεγάλες αποστάσεις.

Παράλληλα, αεροπορικές δυνάμεις συμμαχικών χωρών ενισχύουν την παρουσία τους σε βάσεις της περιοχής με μαχητικά αεροσκάφη που συμμετέχουν σε αποστολές επιτήρησης και εναέριας αστυνόμευσης.

Η συγκέντρωση ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων δημιουργεί ένα ευρύ πλέγμα επιτήρησης στον αέρα και στη θάλασσα, με προηγμένα ραντάρ, συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας και δυνατότητες αντιμετώπισης drones και πυραυλικών απειλών.

Διπλωματικές πηγές επισημαίνουν ότι η κινητοποίηση αυτή αποτελεί ένδειξη της στενής συνεργασίας της Κυπριακής Δημοκρατίας με ευρωπαϊκές χώρες και συμμάχους της περιοχής. Η παρουσία των δυνάμεων αυτών λειτουργεί αποτρεπτικά και ενισχύει το αίσθημα ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Την ίδια στιγμή, κυβερνητικές πηγές υπογραμμίζουν ότι η έγκαιρη κινητοποίηση της Ελλάδας και η ενεργοποίηση διπλωματικών διαύλων από τη Λευκωσία συνέβαλαν καθοριστικά στη γρήγορη ανταπόκριση των ευρωπαϊκών συμμάχων.

Με πολεμικά πλοία υψηλής τεχνολογίας και μαχητικά αεροσκάφη να επιχειρούν ή να κατευθύνονται προς την περιοχή, η Κύπρος βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο επίκεντρο ενός ισχυρού πλέγματος αποτροπής που ενισχύει τη σταθερότητα και την ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ναυτικές δυνάμεις στην περιοχή ή καθ’ οδόν

Ελλάδα

• Φρεγάτα HS Psara (F-454) – κλάση Hydra (MEKO 200HN)
• Φρεγάτα HS Kimon (F-601) – κλάση FDI HN (Belharra)

Γαλλία

• Charles de Gaulle (R91) – πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο
• Συνοδευτικές φρεγάτες της δύναμης κρούσης αεροπλανοφόρου (Carrier Strike Group)

Ιταλία

• ITS Carlo Margottini (F592) – φρεγάτα κλάσης FREMM Bergamini

Ισπανία

• SPS Cristóbal Colón (F-105) – φρεγάτα κλάσης Álvaro de Bazán (Aegis)

Ολλανδία

• HNLMS De Zeven Provinciën (F802) – φρεγάτα αντιαεροπορικής άμυνας κλάσης De Zeven Provinciën

Ηνωμένο Βασίλειο

• HMS Dragon (D35) – αντιτορπιλικό κλάσης Type-45 (Daring class)

Οι δυνάμεις αυτές συγκροτούν ένα από τα ισχυρότερα ναυτικά αποτρεπτικά πλέγματα που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια στην Ανατολική Μεσόγειο.

πηγή 

η λίστα

Κυκλοφόρησε η φήμη στο δάσος, ότι η αρκούδα έχει κάνει μία λίστα με τα ζώα που επιθυμεί να φάει.
Και φυσικά επικράτησε ένας πανικός στο δάσος.

Στη συνέλευση που κάνανε φοβισμένα τα ζώα, λέει ο λύκος:
- "Αφήστε, θα πάω να της μιλήσω. Μόνο έτσι θα μάθουμε σίγουρα τι σκοπεύει να κάνει η αρκούδα."
Όλα τα ζώα συμφώνησαν και ο λύκος ξεκινάει για το σπίτι της αρκούδας. Χτυπάει την πόρτα, του ανοίγει η αρκούδα.
- "Ω! Καλώς το λύκο. Τι κάνεις λύκε;"
- "Καλά είμαι, ευχαριστώ. Θα ήθελα να σου μιλήσω. Είναι εύκολο;"
- "Φυσικά λύκε. Πέσμου..."
- "Να, (διστακτικά), έχει βγει μια φήμη, ότι έχεις κάνει λίστα με τα ζώα που θα φας. Είναι αλήθεια;"
- "Ναι", λέει η αρκούδα.
- "Μήπως μπορείς να μου πεις αν είμαι μέσα;"
- "Μισό λεπτό να δω. Λάμδα, λάμδα, λυ, λυ, λύκος. Ναι, είσαι μέσα."
- "Δηλαδή τώρα πρέπει να με φας;"
- "Ναι λυπάμαι", λέει η αρκούδα και τον τρώει.
Πανικός επικρατεί στο δάσος όταν γίνετε γνωστό ότι η αρκούδα έφαγε το λύκο.
- "Μην ανησυχείτε θα πάω εγώ. Με την πονηριά μου, κάτι θα καταφέρω. Σίγουρα." Λέει η αλεπού.
Πάει στο σπίτι της αρκούδας, χτυπάει την πόρτα και της ανοίγει η αρκούδα.
- "Τι κάνεις αλεπού; Όλα καλά;"
- "Μια χαρά. Αρκούδα, άκουσα ότι έχεις κάνει μία λίστα με τα ζώα που θα φας. Αληθεύει;"
- "Ναι", απαντάει η αρκούδα.
- "Μπορείς να μου πεις αν είμαι μέσα;"
- "Ασφαλώς. Αλ, αλ, αλε, αλεπού. Είσαι."
-"Δηλαδή τώρα πρέπει να με φας ε;"
- "Ναι", απαντάει η αρκούδα και την τρώει.
Αφού λοιπόν η αρκούδα έχει φάει τα περισσότερα ζώα, αποφασίζει να πάει να δει την αρκούδα και ο λαγός. Φτάνει έξω από το σπίτι της αρκούδας, χτυπάει την πόρτα και του ανοίγει η αρκούδα..
-"Τι κάνεις λαγέ; Όλα καλά;", λέει η αρκούδα.
- "Καλά. Αλλά ακούγεται ότι έχεις φτιάξει μία λίστα με τα ζώα που θέλεις να φας. Είναι αλήθεια;"
- "Όντως", απαντάει η αρκούδα.
- "Και εγώ, είμαι μέσα;"
- "Μισό λεπτό να δω. λάμδα, λάμδα, λα, λα, λαγός. Ναι, είσαι μέσα."
- "Να σου ζητήσω μια χάρη βρε αρκούδα;"
- "Ότι θέλεις."
- "Μπορείς να με σβήσεις;"
-"Ασφαλώς", λέει η αρκούδα και τον σβήνει!

Εντυπωσιακή ανάλυση

Επιχειρήσεις Κούρδων μέσα στο Ιράν με αεροπορική κάλυψη ΗΠΑ, Ισραήλ – Ξυπνάει το φάντασμα διαμελισμού της Τουρκίας!

 

Τελικά τι είναι το ❝ λάθος❞ στη γλώσσα;

(Μήπως όχι αυτό που νομίζουμε;)

~ Μια μικρή γλωσσική-φιλοσοφική σημείωση ~

Η παραδοσιακή αντίληψη: το λάθος ως παράβαση

«Υπάρχουν κανόνες. Όποιος τους παραβιάζει κάνει λάθος. Η γλώσσα είναι σύστημα — η απόκλιση είναι αποτυχία».

Αυτή η λόγια, ακαδημαϊκή, σχολική, γραμματική προσέγγιση ήταν καθιερωμένη για αιώνες. Δεν είναι όμως κοινωνικά ουδέτερη: κρύβει ιδεολογία και εξουσία. Μετράει «σωστό» αυτό που μιλά η κυρίαρχη τάξη ή όσοι έχουν περισσότερη πρόσβαση στη μόρφωση.

 

 

____________

Η σύγχρονη γλωσσολογία: το λάθος ως δυναμική ~

«Τα «λάθη» δεν είναι τίποτε άλλο παρά φανερώσεις της δυναμικής του συστήματος που αλλάζει. Τα λάθη του χθες είναι η κανονική γλώσσα του σήμερα. Άρα: δεν υπάρχει λάθος — υπάρχει μόνο εξέλιξη».

Ο Wittgenstein έδειξε ότι το νόημα δεν κρύβεται σε εγγενείς γλωσσικούς κανόνες. Η γλώσσα είναι χρήση μέσα σε «γλωσσικά παιχνίδια» των εκάστοτε κοινοτήτων, στη ροή της καθημερινής επικοινωνίας. [ «Η σημασία μιας λέξης είναι η χρήση της στη γλώσσα.» — Wittgenstein, Φιλοσοφικές Έρευνες §43]

Αυτή η θέση είναι γλωσσολογικά σύγχρονη, ερμηνευτικά επαρκής ως προς την εξήγηση της φύσης του λάθους, και, κυρίως, κοινωνικά ουδέτερη. Αλλά και ατελής, αν εφαρμοστεί οριζόντια.

____________

Η σύνθεση: το λάθος ως επικοινωνιακό κόστος ~

Ναι, η γλώσσα είναι χρήση και τα «λάθη» μπορεί αύριο να γίνουν νόρμα. Αλλά μέχρι να καθιερωθεί η τελική νόρμα δημιουργούν θόρυβο στην επικοινωνία -δηλ. δίνουν σε άλλους ομιλητές την αίσθηση της απόκλισης από μια συμφωνημένη οδό (την τρέχουσα νόρμα).

Έτσι, προκαλείται θόρυβος στη ροή της κατανόησης -και μικρό ρήγμα στο κοινό γλωσσικό παιχνίδι που έλεγε ο Wittgenstein. Κατ΄επέκταση, ρήγμα στη συνοχή μιας γλωσσικής κοινότητας (ακόμα κι αν αυτή αποτελείται από δύο ανθρώπους).

Το πρόβλημα, σύμφωνα με μια τέτοια προσέγγιση, δεν είναι ηθικό ούτε κοινωνικό ούτε αισθητικό, αλλά καθαρά λειτουργικό-επικοινωνιακό.

Λάθος = αυτό που για ορισμένη χρονική περίοδο γίνεται αισθητό ως "απόκλιση" μέσα σε δεδομένη γλωσσική κοινότητα προκαλώντας επικοινωνιακό κόστος. Είναι η μεταβατική ζώνη ανάμεσα στη γλωσσική καινοτομία και στη γλωσσική κανονικότητα.

____________

Μια τέτοια σύνθεση οδηγεί σε μια ενδιαφέρουσα στάση απέναντι στο "λάθος" από τη μεριά του ειδικού (π.χ. λεξικογράφου, γραμματικού, καθηγητή κ.λπ.). Ο ειδικός:

◆ γλωσσολογικά: μελετά και παρατηρεί το λάθος ουδέτερα καταγράφοντας τη δυναμική του στο γλωσσικό σύστημα.

◆ παιδαγωγικά: το περιγράφει προς την κοινότητα, όχι ενοχοποιώντας τους ομιλητές, αλλά δίνοντας οδηγίες χρήσης για τη σαφήνεια της επικοινωνίας.

____________

Η γλώσσα αλλάζει εκεί ακριβώς όπου ακούμε τον θόρυβο.

Αλλά τον ίδιο τον θόρυβο -για ένα μεγάλο ή μικρό διάστημα χρόνου- δεν μπορούμε να προσποιηθούμε ότι τον αγνοούμε...

ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ_Ραγδαίες εξελίξεις στο Ιράν-Παγκόσμια αίσθηση από την κίνηση της Ελλάδας-Μαζί με Κύπρο στο επίκεντρο

 Σχόλιο, αναλύση και πληροφορίες για τις ραγδαίες εξελίξεις στο Ιράν, την παγκόσμια αίσθηση από την κίνηση της Ελλάδας να στείλει αεροναυτικές δυνάμεις στην Κύπρο, η Ανατολικής Μεσόγειος στο επίκεντρο των γεωπολιτικών διεργασιών.

❝ τὸ ἀπογεγαλακτισμένον ❞

 

❝ ύψωσα σε Σένα την ψυχή μου

όπως κοιτά τη μάνα του

το βρέφος που ζητάει γάλα ❞

 

____

κυριολεκτικά: «το βρέφος που έχει απογαλακτισθεί», αλλά με τη μετάφραση αποδώσαμε μια αντίστοιχη εικόνα λαχτάρας.

Ο στίχος έχει γίνει αντικείμενο ποικίλων ερμηνειών.

Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες

εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων

που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·

κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν

ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —

σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει.

— Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, 

ΜΑΣ ΤΡΩΕΙ Η ΜΙΖΕΡΙΑ...

«Πολλές φορές μας τρώει η μιζέρια κι η κλαψοφαγούρα. Δεν μας αρέσει το ένα, δεν βλέπομε το άλλο. Ας ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας κι ας δούμε την αγάπη του Θεού, την αγάπη της Παναγίας, την αγάπη των αγίων, την ανοχή τους, τη στοργή τους, την προσφορά τους. Κι ακόμα, τα δώρα του Θεού! Τη φύση, που μας χάρισε, τα υπόλοιπα, τον εαυτό μας, την ψυχή μας την αθάνατη, το σώμα μας, που είναι τόσο υπέροχο, ώστε ο προφητάναξ Δαβίδ εθαύμαζε με την κατασκευή και τις λειτουργίες του, και δεν ήξερε τι να κάνει από τη χαρά του και τον θαυμασμό του» (Γέρων Ανανίας Κουστένης, Από τις διδαχές του).

Ο πασίγνωστος σε όλους μακαριστός Γέρων π. Ανανίας Κουστένης, ο γλυκός και χαριτωμένος αυτός άνθρωπος, του οποίου οι ομιλίες – ραδιοφωνικές κυρίως αλλά και παντού όπου τον καλούσαν –, τα βιβλία και η όλη παρουσία ιδίως στην περιοχή των Εξαρχείων, ώστε «Γέροντας των Εξαρχείων» να χαρακτηρίζεται, θίγει με την παραπάνω διδαχή του καίριο θέμα της καθημερινότητας πολλών συνανθρώπων μας, ακόμη και των χριστιανών: τη μιζέρια ή την… «κλαψοφαγούρα» κατά τον μοναδικό τρόπο εκφοράς του λόγου του! Τι εννοεί; Ότι πολλές φορές την ημέρα – αν ήταν κάποιες στιγμές απλώς της ζωής μας δεν θα υπήρχε, νομίζουμε, τόσο πρόβλημα – όλα γύρω μας μάς φταίνε. Παντού διαπιστώνουμε το σκοτάδι, το αρνητικό, «βλέπουμε» τοίχους και «βουνά» που δεν μας αφήνουν να αναπνεύσουμε. Κι αυτό γιατί; Διότι, όπως αφήνει να καταλάβουμε ο σοφός Γέροντας, το πρόβλημα δεν είναι εξωτερικό, αλλά του εσωτερικού κόσμου μας. Με τον εαυτό μας δηλαδή δεν τα έχουμε βρει, εκεί υφίσταται η δυσαρμονία και η ακαταστασία λόγω της κυριαρχίας των παθών και του εγωισμού μας, οπότε κατά φυσικό τρόπο ό,τι ζούμε αυτό και… προβάλλουμε. Όταν ο απόστολος Παύλος, για παράδειγμα, σημειώνει ότι «πάντα καθαρά τοις καθαροίς», γι’ αυτούς δηλαδή που έχουν καθαρή καρδιά και συνείδηση όλα γύρω τους είναι καθαρά, αυτό ακριβώς δεν μαρτυρεί; Βρες τα με τον εαυτό σου και τότε θα διαπιστώσεις ότι όλα θα σου χαμογελούν! Με άλλα λόγια, η «μαυρίλα» της καρδιάς μας «κατασκευάζει» το μαύρο νέφος του όλου περίγυρού μας, είτε συνάνθρωποι είναι αυτοί είτε εργασία είτε κοινωνία μας είτε όλος ο κόσμος μας.

Κι όχι βεβαίως ότι δεν υφίσταται «μαυρίλα» έξω από εμάς – κάθε άλλο! «Ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται» κατά τη Γραφή, και «κοσμοκράτωρ του αιώνος τούτου» είναι ο Πονηρός διάβολος. Όμως μπορώ και βλέπω τη μαυρίλα αυτήν, διότι εγώ την έχω μέσα μου, οπότε τη «φουσκώνω», την απολυτοποιώ, τη θεωρώ ότι μόνη αυτή τελικώς υφίσταται. Κι από την άποψη αυτή βεβαίως διαπιστώνω με τη μεγαλύτερη καθαρότητα την ολιγοπιστία ή και την απιστία ακόμη της ζωής μου. Διότι ο κόσμος αυτός, κάθε τι που υφίσταται, μπορεί να έχει αλλοιωθεί και να αλλοιώνεται από τις παγίδες του Πονηρού και των οργάνων του, όμως εν τέλει ανήκει στον Θεό, γιατί είναι του Θεού! «Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής» διαλαλεί η Γραφή. Και: «πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης αυτού!» Λοιπόν, τι απαιτείται αν θέλω να είμαι πιστός; Να έχω τη διάκριση να ξεχωρίζω τα πράγματα. Βεβαίως υφίσταται το κακό, αλλά υφίσταται και το καλό. Και το καλό, κατά τον λόγο του Κυρίου, είναι το ισχυρότερο κι αυτό που στο τέλος θα υπερισχύσει. «Νίκα εν τω αγαθώ το κακόν» είναι το αξίωμα το οποίο εξαγγέλλεται αδιάκοπα από το Πνεύμα του Θεού.

Κι εδώ έχουμε ακριβώς και τη συμβολή του Γέροντος Ανανία, συμβολή που στην πραγματικότητα αποτελεί προέκταση και τονισμό της αλήθειας που βιώνεται στην Εκκλησία απαρχής και μέχρις εσχάτων! Με γνώση της παρουσίας και του κακού και των αρνητικών της ζωής, που είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας του ανθρώπου, να επιμένει κανείς στο αγαθό, το ωραίο, εκείνο που συνιστά το βάθος και την απόλυτη δύναμη, δηλαδή την παρουσία της χάρης του Θεού στον κόσμο και σε οτιδήποτε. «Ας ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας» λέει κι ας δούμε την αγάπη του Θεού και των αγίων Του, όπως και τα δώρα Του που πλημμυρίζουν και τη δική μας ύπαρξη και όλον τον κόσμο μας! Τι προϋποτίθεται όμως στο «άνοιγμα» αυτό και στην επιμονή αυτή; Η διαρκής μετάνοιά μας ως αέναη επιστροφή μας προς τον Θεό. Όταν η πρώτη έγνοια μου είναι να κρατώ ζωντανή τη σχέση μου με τον Χριστό και το σώμα Του την Εκκλησία, κατά την εντολή Του «ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού», τότε καθαρίζεται η καρδιά και όλος ο εσωτερικός μου κόσμος, με αποτέλεσμα να βρίσκει «έδαφος» να αναπαυτεί η χάρη και η δύναμή Του. «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται». Κι αυτή η όραση του Θεού «συνεπαίρνει» τόσο τον άνθρωπο, γιατί τον καθιστά ένα μ’ Εκείνον, ώστε δεν μπορεί να πάρει μακριά τα μάτια του από την ομορφιά του προσώπου Του – η «ηδονή αυτών που βλέπουν το άρρητο κάλλος του προσώπου του Θεού» (ακολουθία θεία μεταλήψεως), το κακό υφίσταται αλλά «υποσκελίζεται», υπερβαίνεται!

Αυτό δεν τόνιζαν και οι μεγάλοι σύγχρονοι όσιοι της εποχής μας, ιδίως οι Γέροντες Πορφύριος και Παΐσιος; Να επιμένουμε στο αγαθό, στο καλό, έστω κι αν παράπλευρα υπάρχει και το κακό. «Να γινόμαστε μέλισσες κι όχι μύγες!» (όσιος Παΐσιος) – έτσι ζει κανείς τη Βασιλεία του Θεού «ως εν ουρανώ και επί της γης». Κι ας ακούσουμε τον μακαριστό άγιο Γέροντα να τονίζει και πάλι, σε άλλη διδαχή του: «Πάντοτε, να το ξέρουμε αυτό, και ο χειρότερος άνθρωπος έχει κάτι καλό. Μπορείς να το βρεις αυτό; Βρες το και πάρτο. Ας’ τα τ’ άλλα. Τα άλλα τα ξέρει και μόνος του, τα βρίσκει και μόνος του, τα λένε όλοι, ε, και τον σκάνε από εκεί και πέρα. Άμα έχει κάτι καλό, βρες το και παρ’ το ή επικέντρωσε εκεί. Και τόνισέ του αυτό και πάλι αυτό. Να μεγαλώσει το καλό. Έτσι κάναν οι αρχαίοι Έλληνες. Επικέντρωναν στο καλό. Και τι κάνανε; Το μεγάλωναν. Δεν αναφερόντουσαν στο κακό. Κι αν υπήρχε ανάγκη να αναφερθούν, αναφερόντουσαν με θετικό τρόπο, με το λεγόμενο κατ’ ευφημισμόν σχήμα».