!!!

«Οι Ξεχασμένοι της Ανατολής» ~Η άγνωστη τραγωδία των Ελλήνων αιχμαλώτων της Μικρασιατικής Καταστροφής~

 

 

Γράφει ο   Στυλ. Καβάζης

Η ιστορία ενός έθνους δεν είναι γραμμένη μόνο με θριάμβους, νίκες και στεφάνια δάφνης αλλά και με δάκρυα που δεν στέγνωσαν ποτέ, με ονόματα που δεν βρέθηκαν σε κανένα μνημείο και με πρόσωπα που χάθηκαν μέσα στην ομίχλη του χρόνου.

Ανάμεσα στις πιο τραγικές και λιγότερο γνωστές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας βρίσκεται η μοίρα των Ελλήνων στρατιωτών που βρέθηκαν αιχμάλωτοι μετά τη συντριβή του μικρασιατικού μετώπου το καλοκαίρι του 1922.

Η ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία, που ξεκίνησε με την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη τον Μάιο του 1919, είχε στηριχθεί στο όραμα της απελευθέρωσης των πανάρχαιων ελληνικών κοινοτήτων της Ιωνίας και στην ελπίδα ότι η «Μεγάλη Ιδέα» πλησίαζε στην ολοκλήρωσή της. Όμως η ιστορία των εθνών δεν ακολουθεί πάντοτε τα όνειρα των ανθρώπων.

Η τουρκική εθνική αντίσταση υπό τον Μουσταφά Κεμάλ ανέτρεψε την κατάσταση. Η μεγάλη τουρκική επίθεση του Αυγούστου του 1922 διέσπασε τις ελληνικές γραμμές και οδήγησε στην ταχύτατη κατάρρευση ενός μετώπου εκατοντάδων χιλιομέτρων. Στις φλόγες που τύλιξαν τη Σμύρνη και στον ξεριζωμό των χριστιανικών πληθυσμών, έκλεισε ένα κεφάλαιο περίπου τριών χιλιάδων ετών ελληνικής παρουσίας στη γη της Ιωνίας.

Μέσα στο χάος της υποχώρησης, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες αποκόπηκαν από τις μονάδες τους και πέρασαν στην αιχμαλωσία. Ανάμεσά τους βρίσκονταν απλοί στρατιώτες, ανθυπασπιστές, αξιωματικοί, αλλά ακόμη και ανώτατοι διοικητές σωμάτων στρατού και μεραρχιών.Για αυτούς δεν άρχισε η ειρήνη αλλά ένας άλλος πόλεμος χωρίς τέλος για τους περισσότερους,ο πόλεμος της επιβίωσης.

Δεμένοι σε φάλαγγες, κάτω από την προσταγή «Τσικάρ!» που σήμαινε να παραδώσουν ό,τι είχαν επάνω τους, οι αιχμάλωτοι ξεκίνησαν τις ατέλειωτες πορείες προς το εσωτερικό της Ανατολίας. Οι Τούρκοι τις αποκαλούσαν «Γεσίρ» οι πορείες των αιχμαλώτων.

Οι δρόμοι από τη Σμύρνη, τη Μαγνησία, το Αφιόν Καραχισάρ και τις γύρω περιοχές γέμισαν από ανθρώπινες σκιές. Άνδρες εξαντλημένοι από τις μάχες, πεινασμένοι και διψασμένοι, περπατούσαν για εβδομάδες ή και μήνες. Πολλοί δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Έπεσαν στις άκρες των δρόμων από την εξάντληση, τις αρρώστιες, τις κακουχίες ή τις βιαιότητες που συνόδευσαν την αιχμαλωσία.Όσοι επιβίωσαν οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα του Ουσάκ, της Προύσας, του Μπαλικεσίρ, του Κιρ Σεχίρ και της Καισάρειας. Εκεί η καθημερινότητα έγινε ένας αργός αγώνας απέναντι στην πείνα, τη δυσεντερία, τον εξανθηματικό τύφο, την έλλειψη ιατρικής φροντίδας και την ψυχική κατάρρευση.

Οι μαρτυρίες των ελάχιστων επιζώντων μιλούν για ανθρώπους που έχασαν όχι μόνο το βάρος του σώματός τους αλλά και την αίσθηση του χρόνου. Άνδρες που, όταν επέστρεψαν στην Ελλάδα, φοβούνταν ακόμη το βήμα του φρουρού, απαντούσαν μηχανικά «Εφέντημ» στους υπαλλήλους του λοιμοκαθαρτηρίου και έκρυβαν το ψωμί τους, όπως έκαναν στα στρατόπεδα από φόβο μήπως τους το αφαιρέσουν.

Το καλοκαίρι του 1923, ύστερα από τις συμφωνίες που ακολούθησαν τη Συνθήκη της Λωζάννης, ξεκίνησε ο επαναπατρισμός των επιζώντων αιχμαλώτων. Τα πλοία που έφταναν στον Πειραιά δεν έφερναν νικητές. Έφερναν σκιές ανθρώπων.Ξένοι παρατηρητές συγκλονίστηκαν από την εικόνα τους. Σώματα αποστεωμένα, πρόσωπα γερασμένα πριν την ώρα τους, βλέμματα που είχαν δει περισσότερα από όσα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος.

Δυστυχώς όμως, η τραγωδία δεν τελείωσε εκεί.

Χιλιάδες οικογένειες στην Ελλάδα δεν έλαβαν ποτέ την απάντηση που περίμεναν. Ένα όνομα σε έναν κατάλογο, μια επιστολή, έναν τάφο. Έμειναν με το βασανιστικό ερώτημα: «Τι απέγινε ο δικός μας άνθρωπος;»Γύρω από αυτούς τους αγνοουμένους γεννήθηκαν αργότερα μαρτυρίες και αφηγήσεις ότι κάποιοι Έλληνες αιχμάλωτοι ενδέχεται να παρέμειναν για πολλά χρόνια στην Τουρκία. Οι αφηγήσεις αυτές διατηρήθηκαν στη συλλογική μνήμη, όμως μέχρι σήμερα δεν έχουν επιβεβαιωθεί από επαρκή ιστορικά τεκμήρια. Η ίδια όμως η ύπαρξη τόσων οικογενειών χωρίς απαντήσεις αποτελεί ένα από τα πιο επώδυνα κεφάλαια της καταστροφής.

Και τότε σαν να μην φτάνουν όλα αυτά έρχεται η μεγάλη ειρωνεία της ιστορίας.

Μόλις δώδεκα χρόνια μετά την καταστροφή, το 1934, ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρότεινε τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Για τον μεγάλο Κρητικό πολιτικό, που είχε πλέον επιλέξει τον δρόμο της συμφιλίωσης με τη νέα Τουρκία, αυτή η κίνηση αποτελούσε μια στρατηγική προσπάθεια να εξασφαλιστεί ένα ειρηνικό μέλλον για τις επόμενες γενιές των δύο λαών.

Αλλά για τις μάνες που κρατούσαν ακόμη τις φωτογραφίες των παιδιών τους, για τις χήρες που δεν είχαν ποτέ λάβει την είδηση του θανάτου του συζύγου τους, για τους πρόσφυγες που είχαν αφήσει πίσω πατρίδες, τάφους προγόνων και αναμνήσεις αιώνων, η πληγή ήταν ακόμη ανοιχτή.

Αυτή είναι η τραγωδία της πολιτικής και της ιστορίας τα κράτη πολλές φορές αναγκάζονται να συμφιλιώνονται πριν προλάβουν να επουλωθούν οι καρδιές των ανθρώπων.

Σήμερα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά, το καθήκον της μνήμης παραμένει.

Όχι για να γεννηθεί νέο μίσος. Όχι για να κληροδοτηθούν στους απογόνους οι έχθρες των προγόνων.Αλλά για να μη σβήσει ποτέ η μνήμη εκείνων που περπάτησαν στους δρόμους της Ανατολής με δεμένα τα χέρια, εκείνων που γύρισαν από την κόλαση και εκείνων που δεν γύρισαν ποτέ.Γιατί οι λαοί που ξεχνούν τους νεκρούς τους χάνουν ένα κομμάτι της ψυχής τους και οι Έλληνες αιχμάλωτοι της Μικράς Ασίας, γνωστοί και άγνωστοι, με τάφο ή χωρίς τάφο, παραμένουν ακόμη φρουροί μιας πληγής που ο χρόνος δεν μπόρεσε να σβήσει.

Αιωνία τους η μνήμη.

 

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :Ένας αιχμάλωτος Έλληνας,από τους τυχερούς απελευθερωθέντες από τα κεμαλικά στρατόπεδα με απολύτως εμφανή τα σημάδια των κακουχιών και των βασανιστηρίων που υπέστη, άδειο βλέμμα καρφωμένο στο κενό με φοβισμένη στάση του σώματος, ζωντανός νεκρός στην κυριολεξία.

~Ο.Ελύτης_Φίλησέ με θάλασσα προτού σε χάσω!

 

Άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως,Λόγος στην κατάθεση και προσκύνηση της σεπτής και Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας

 

Εορτάζεται λοιπόν από εμάς σήμερα η Κατάθεση και προσκύνηση της Τιμίας Ζώνης της Δέσποινάς μας Θεοτόκου. Της Ζώνης εκείνης, που τύλιξε το πανάγιο σώμα και σκέπασε αυτόν τον κρυπτόμενο Θεό στην κοιλιά της. Της Ζώνης εκείνης, που ωραία και σεμνά στόλιζε την κιβωτόν του Θεού, δηλαδή την Μαρία. Εκείνης της Ζώνης, η οποία πολλές φορές βρεχόταν από τις καθαρές σταλαγματιές του γάλακτος της Πανάχραντης Θεοτόκου. Και κανένας από τους μεμψίμοιρους ας μη θεωρήσει ανάρμοστο που θα μιλήσουμε και θα υμνήσουμε τα άψυχα, όπως είναι η Τιμία Ζώνη, σαν έμψυχα.

Όταν κάποιο αγγείο έλθει για λίγο σε επαφή με ευωδιαστό μύρο και όταν ακόμη αδειάσει, ξέρουμε ότι κρατά την ευωδία για πολύ καιρό. Τί θα μπορούσε να πει κάποιος για τη Ζώνη, που περιτύλιγε το καθαρώτατο και παναμώμητο σώμα της Θεοτόκου, που ήταν πραγματικά ακένωτο και θείο μύρο; Δεν θα διατηρούσε αιωνίως την ευωδία των ιαμάτων και θα γέμιζε με αυτήν όσους θα την πλησίαζαν με πίστη και πόθο; Όχι ευωδία γάλακτος, αλλά ευωδία θεία και πανσεβάσμια· ευωδία που γρήγορα απομακρύνει τα πάθη της ψυχής και του σώματος. Και αν το άψυχο αγγείο, όπως είπαμε, που ήλθε σε επαφή με το άψυχο μύρο, παίρνει από την ποιότητά του, τι θα πούμε, για τη Ζώνη, που ακούμπησε την έμψυχη κατοικία του Θεού Λόγου, δηλαδή τη Θεοτόκο; Δεν πρέπει να τρέξουμε; Δεν πρέπει να προσκυνήσουμε; Δεν πρέπει να ζητήσουμε απ’ αυτήν την ολοκληρωτική κάθαρση της ψυχής και του σώματος; Δεν πρέπει να μιλήσουμε μαζί της σαν να είναι ζωντανή και να της προσφέρουμε δοξολογικούς ύμνους; Αυτό ας κάνουμε τώρα.

Ω Ζώνη, που περιέζωσες την Πηγήν της ζωής και παρέχεις αιώνια ζωή σ’ όσους σε τιμούν.

Ω Ζώνη, που πάντοτε χαρίζεις σ’ όσους προσέρχονταν σε σένα τη νέκρωση των παθών, ανδρεία και δύναμη για την πραγματοποίηση των αρετών.

Ω Ζώνη, που αναστέλλεις και δυναμώνεις την ασθένεια της φύσεώς μας και εμποδίζεις τους αοράτους και ορατούς εχθρούς μας. Και δεν είναι άξιον θαυμασμού. Διότι όταν δοξάζεται η Μητέρα και ο Υιός που την αγαπά χαίρεται. Αλλά υπακούοντας στο νόμο της φύσεως, αν και τα πράγματα είναι υπερφυσικά, στη Μητέρα θα αφιερώσουμε το εγκώμιο. Και δεν θα το απορρίψει ο υπεράγαθος Κύριος. Γιατί όπως αληθινά θέλησε να γεννηθεί ως άνθρωπος από αυτήν και δέχθηκε να ονομάζεται Υιός της θα δεχθεί ο πολυεύσπλαχνος την ανθρώπινη τόλμην του εγκωμίου.

Ω Ζώνη σεπτή, δώσε τον αγιασμό, τη θεραπεία, τη συγχώρηση, την υγεία σε μας που ήλθαμε με πίστη και πόθο να προσκυνήσουμε τον σεβάσμιο ναό σου.

Ω Ζώνη σεπτή, που περικυκλώνεις και φρουρείς τη πόλη και τον λαό σου και τον διασώζεις από κάθε βαρβαρική επιδρομή.

Ω Ζώνη τιμία, που περιτύλιξες τον Θεόν Λόγον, που βρισκόταν στη κοιλία της Παρθένου, και που απ’ εκεί γέμισε με την ευλογία των ιαμάτων, που τώρα σκορπίζονται σε μας.

Ω Ζώνη φαιδρά, που πλησίασες με σεβασμό το υπέρσεμνο σώμα της άφθαρτης Μητέρας του Θεού, και από εκεί ντύθηκες την αφθαρσία αν και παρέμεινες άφθαρτη, όπως φανερώνει ο αληθινός λόγος που έφθασε μέχρι σε μας.

Φορεσιά από τη Θάσο

Η αγάπη τους, μια παρτίδα τάβλι

 

 

Η Ελένη και ο Νίκος έρχονται σ’ αυτή την παραλία κάθε Ιούλιο τα τελευταία 47 χρόνια. Δεν κουβαλάνε τίποτα μαζί τους, μόνο δύο λευκές πλαστικές καρέκλες, ένα μικρό μπλε τραπεζάκι και το παλιό τους τάβλι — αυτό με τις γωνίες φαγωμένες από τον χρόνο και τα ζάρια που έχουν χάσει πια τον ήχο τους.

Κάθονται πάντα δίπλα στο κύμα, εκεί που τα βότσαλα είναι πιο λεία. Η ομπρέλα τους είναι ριγέ, κίτρινη και μπλε, σαν τον ήλιο και τη θάλασσα που τους πάντρεψε ένα μεσημέρι καλοκαιριού.

«Παίζεις εσύ πρώτος», της λέει κάθε φορά, κι ας ξέρει πως θα χάσει. Γιατί η Ελένη πάντα βρίσκει τρόπο να τον κερδίζει — όχι στο τάβλι, στη ζωή. Στα δύσκολα, στις αρρώστιες, στα ξενύχτια με τα παιδιά, εκείνη έριχνε εξάρες.

Σήμερα φοράνε παστέλ πουκάμισα, ξεθωριασμένα από τον ήλιο και τα πλυσίματα. Δεν μιλάνε πολύ πια. Δεν χρειάζεται. Το κύμα σκάει, τα πούλια χτυπάνε στο ξύλο, και ανάμεσα σε μια «πόρτα» και ένα «διπλό», του κρατάει το χέρι.

«Αν σε κερδίσω, τι μου δίνεις;» τον ρωτάει γελώντας, με τα ίδια μάτια που είχε στα 22 της.

«Άλλα 47 καλοκαίρια μαζί σου», της απαντάει και ξέρουν και οι δύο πως το εννοεί. Γιατί η αγάπη τους δεν μετριέται σε νίκες και ήττες. Μετριέται σε παρτίδες τάβλι κάτω από μια ομπρέλα, με τα πόδια στο νερό, μέχρι να τους πάρει το σούρουπο.

Άννα Δανάλη

Και τα λοιπά και τα λοιπά..

 σκηνή από την ταινία "Η σωφερίνα"

Μας τα έχουν πρήξει κάθε μέρα με το ίδιο θέμα...

 

ήταν ένα αναρχικό παιδί ... (που έγινε πιο αναρχικό ...)

Ένα παιδί  αναρχικό είχε πάει στην Γερμανία. Εκεί το έκλεισαν σε αναμορφωτήριο,γιατί είχε μπλέξει με ναρκωτικά κ.λπ.

Δεν είχε βοηθηθεί από πουθενά.

Στο αναμορφωτήριο του έδωσε κάποιος ένα Ευαγγέλιο.

Το διάβασε και άλλαξε αμέσως.«Θα πάω στην Ελλάδα, είπε· εκεί είναι ή Ορθοδοξία».

Γύρισε στο χωριό του. Οι συγγενείς του βάλθηκαν να τον παντρέψουν.

Τον πάντρεψαν απέκτησε καί ένα παιδάκι.

Διάβαζε το Ευαγγέλιο, πήγαινε στην Εκκλησία, τηρούσε τις αργίες.

Οι άλλοι πού τον έβλεπαν να ζει έτσι έλεγαν: «Αυτός, για να διάβάζη Ευαγγέλιο,πάσχει, τρελλάθηκε»!

Μετά από λίγο τον εγκατέλειψε καί ή γυναίκα του· πήρε μαζί της καί το παιδάκι.

Όταν έφυγε ή γυναίκα του, εκείνος άφησε όλα όσα είχε στο χωριό, χωράφια, τρακτέρ κ.λπ. καί πήγε στις σπηλιές καί ασκήτευε.

Ένας Πνευματικός όμως τού είπε: «Πρέπει να βρεις την γυναίκα σου, να συνεννοηθείτε, καί ύστερα να αποφασίσεις τι θα κάνης».

Ξεκίνησε λοιπόν να πάει στην Θεσσαλονίκη, για να βρει την γυναίκα του.

Πίστευε ότι, αφού έτσι τού είπε ό Πνευματικός, θα τού την παρουσίαση ό Χριστός.

Στην Θεσσαλονίκη δεν την παρουσίασε την γυναίκα του ο Χριστός.

Έν τω μεταξύ, βρήκε κάτι Γερμανούς,τους κατήχησε· ό ένας βαπτίσθηκε.

Αυτοί τού έβαλαν τά ναύλα καί πήγε στην Αθήνα.

Ούτε εκεί τού την παρουσίασε.

Τού έβαλαν πάλι τά ναύλα καί πήγε στην Κρήτη. Έπιασε εκεί μιά δουλειά καί πήγε σε έναν Πνευματικό.

Εκείνος, όταν άκουσε το πρόβλημα του, τού είπε: «Μήπως ή γυναίκα σου καί το παιδάκι είναι έτσι καί έτσι; Εδώ κάπου δουλεύει μιά γυναίκα. Δεν έχει πολύ καιρό πού ήρθε».Καί τού περιέγραψε πώς ήταν αυτή ή γυναίκα. «Αυτή πρέπει να είναι», λέει. Την ειδοποίησε ό Πνευματικός. Εκείνη, μόλις τον είδε, τά έχασε.

«Με μάγια με βρήκες , του είπε. Μάγος είσαι». Καί τον άφησε και έφυγε, πριν προλάβει να της μιλήσει. Την έχασε πάλι.

Έμαθε καί για μένα και ήρθε στο Καλύβι. Χτύπησε μια φορά καί περίμενε.

Τραβήχθηκε στην άκρη καί, ώσπου να ανοίξω, έκανε μετάνοιες.

Φορούσε κάτι παλιά ρούχα. Μού τά διηγήθηκε όλα.

Είχα μερικά ξερά σύκα καί τού έδωσα.

«Θέλεις σύκα;», τού λέω. «εν έχω δόντια», μού λέει. «Καί εγώ δεν έχω»,τού λέω.

«Έσύ πονάς; ΅ε ρωτάει. Έγώ πονώ. Μέσα από τον πόνο βγαίνει ή χαρά τού Χριστού», μού λέει.

«Θέλεις καμμιά φανέλλα;», τον ρωτάω. «Έχω δυό, μού λέει. Αν ζεστάνει ό καιρός, θα την δώσω την μία».

«Κοίταξε, τού λέω, μέχρι να ξεκαθαρίσεις καί να συνεννοηθείς με την γυναίκα σου, να προσέξεις την υγεία σου, γιατί έχεις ευθύνη καί για το παιδάκι».

Τέτοια αυταπάρνηση! Τέτοια πίστη !

Δεν ήταν ούτε είκοσι επτά χρονών. Πού να είχε γνωρίσει αυτός την μοναχική ζωή!

Άγνοια τελεία είχε, άλλα είχε καλή διάθεση καί ό Θεός τον βοήθησε καί προχώρησε βαθιά ευαγγελικά.

Άγιος  Γέροντας Παΐσιος

ΠΗΓΑΙΝΤΕ ΣΤΗΝ ΓΩΝΙΑ να δείτε αν έρχομαι…

ter;">

 

Γράφει  ο  π.Διονύσιος Ταμπάκης

ΥΣΤΕΡΑ από την αποδοχή που έλαβε το Χριστιανικό Άλμπουμ(Paradise metal) με Βυζαντινές μελωδίες που συνάρπασαν τις ακοές ανθρώπων από όλο τον πλανήτη και ιδιαιτέρως του Δυτικού κόσμου ,που έχει πια κουραστεί από την Αγγλοσαξονική μουσική και ζητά μέσα από τον Βυζαντινό πολιτισμό  νέους δρόμους και κλίμακες μουσικής ερμηνείας,μας καλέσαν να παραστούμε και να διαδώσουμε τον Εκκλησιαστικό μουσικό πλούτο και σε φεστιβάλ στο εξωτερικό που πλαισιώνονται από νέους ως επί το πλείστον ανθρώπους.

Το είδαμε αυτό σαν μία ιεραποστολική ευκαιρία και γέφυρα στην πίστη μας και όντως! Από τα σχόλια άλλωστε που εισπράττουμε στο κανάλι μας στο youtube  συγκινούμαστε να διαβάζουμε για ανθρώπους που μέσα από αυτά τα ακούσματα αναζωπυρώθηκε μέσα τους η νοσταλγία για τον Θεό και την Ορθόδοξη πίστη μας.

Καλά έως εδώ…

Όμως όσο έφτανε ο χρόνος για τα επικείμενα φεστιβάλ τόσο ένοιωθα την μέγγενη από κάποιους κύκλους(ας μην αναφερθώ ονομαστικά)να θέλουν να αγρεύσουν από το στόμα μου θετικές θέσεις για την συμπερίληψη και ανοικτότητα, έτσι κατά πως την μεταφράζει η woke ατζέντα.Φαίνεται παρεξήγησαν τα λεγόμενά μου για ενότητα του κόσμου και παγκόσμια αγάπη μέσα πάντα στο πνεύμα της πνευματικής αρχοντιάς με την δική τους νεοφασιστική και νεοναζιστική αντίληψη.

Άλλωστε ο woke κατακλυσμός, ως πνευματική συνέχεια των Ες -Ες ,δεν έχει ευγένειες και σεβασμό προς ο,τιδήποτε ιερό και όσιο.

Οι Ναζί πέταγαν στο ολοκαύτωμα τους αθώους Εβραίους και σήμερα η woke πετά τις νέες γενιές στην πνευματική πυρά και άβυσσο ,θέλοντας να καταστρέψει ό,τι όμορφο και ιερό έφτιαξε ο Θεός και ο άνθρωπος στην ιστορία.

Κόπτονται τάχα για τους συνανθρώπους μας ομοφυλόφιλους ,μα πότε δώσανε έστω μισό ευρώ στους ταλαίπωρους τραβεστί που διακινδυνεύουν καθημερινά την ζωή τους στις πιάτσες για να βγάλουν το μεροκάματο, ενώ αυτοί διαχειρίζονται δισεκατομμύρια σε αναπαυτικές καρέκλες και κυβερνούν τον κόσμο;

Έτσι …για να μην σας τα πολυλογώ άρχισαν σιγά -σιγά να μου ζητάνε απολογηθώ για τις αυτονόητες πεποιθήσεις μου ως Ιερέας και Χριστιανός Ορθόδοξος πάνω σε σοβαρά θέματα όπως η ομοφυλοφυλία, οι έκτρώσεις και άλλα και να με πιέζουν ψυχολογικά να υιοθετήσω τις δικές τους συμπεριληπτικές αντιλήψεις,να προμοτάρω τις αξίες των LGBTQ   και άλλα…ειδάλλως θα με ακυρώνανε από το παγκόσμιο στερέωμα.

Και εγώ απλά τους απάντησα… «πηγαίνετε στην γωνία να δείτε αν έρχομαι»

Να λείπουν και οι δόξες και τα χρήματα που μου έταξαν αν είναι να προδώσω την αγία πίστη μου και να ντροπιάσω τα παιδιά και τους προγόνους μου.

Εδώ να ευχαριστήσω τα  παιδιά μου ,για την ενθαρρυντική τους στάση λέγοντάς μου : «Μπαμπά,μας έκανες υπερήφανους για αυτή την τίμια ομολογία σου»

Θα συνεχίσουμε, πρώτα ο Θεός, να παίζουμε μουσική Βυζαντινή για όλο τον κόσμο που μας ακούει στο κανάλι μας και αν θέλει η Παναγία θα προβούμε και σε νέο free δεύτερο Άλμπουμ(κασέτα και βινύλιο) το οποίο μας  ζητά ο κόσμος και που σε λίγο θα ολοκληρώσουμε .

Θεωρώ μεγάλη ευλογία ,την ευκαιρία να δώσω, έστω και ανάξιος, αυτήν  την μαρτυρία Χριστού στο μουσικό στερέωμα και όσο έχουμε ζωή και πνοή δεν θα σταματάμε να υμνούμε Την Παναγία και τον Ιησού Χριστό μας !

Χρήστος Γιανναράς «Ενάντια στη Θρησκεία» (Θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος)

Πόσο καλό και ευχάριστο είναι να κατοικούν μαζί αδελφοί εν ενότητι!

 

 «Με την ευλογία του Μητροπολίτη μας Θεοδοσίου, την παραμονή της Εορτής, φέτος ξεκινήσαμε τον εορτασμό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Μονή Βισόκι Ντέτσανι με μεγάλη αγρυπνία, υπό την ηγεσία του Γέροντα Πέτρου, Ηγουμένου της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Έσσεξ (Μεγάλη Βρετανία). Ήρθε στο μοναστήρι μας και σε προσκύνημα στους ιερούς τόπους στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια μαζί με τον Γεροντα Ζαχαρία (μαθητή του Αγίου Σωφρονίου Ζαχάρωφ), και με μέρος της κοινότητάς τους.

Η εορταστική λειτουργία (εσπερινός και όρθρος) διήρκεσε πάνω από έξι ώρες και στολίστηκε με το αγγελικό και αριστοτεχνικό τραγούδι δύο χορωδιών: στο δεξί στασίδι, οι ψάλτες της Λάρισας (Χορός Αγγελικός) και στο αριστερό στασίδι, οι ψάλτες της «Αγίας «Ιωάννης Δαμασκηνός» της Ενορίας από το Νόβι Σαντ, ο οποίος ήρθε στο Ντέτσανι με την ευλογία του Μητροπολίτη Μπάτσκα Ειρηναίο.

Από το λείψανο του Αγίου Βασιλέως Στεφάνου, μια ατμόσφαιρα γεμάτη χάρη, ένθερμη και αγνή προσευχή, ξεχυνόταν στις καρδιές όλων, μαρτυρώντας την αγάπη και το έλεος του Θεού, σύμφωνα με τα λόγια του ψαλμού: *Πόσο καλό και ευχάριστο είναι να κατοικούν μαζί αδελφοί εν ενότητι!*

Ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου συνεχίστηκε την ημέρα της Εορτής με τη Θεία Λειτουργία.

ΡΩΣΙΑ _Μία κινητή εκκλησία ταξιδεύει από τόπο σε τόπο

 

Στα απομακρυσμένα καί φτωχόκατοικημενα χωριά τής Βόρειας Ρωσίας, μία κινητή εκκλησία ταξιδεύει από τόπο σε τόπο, προσφέροντας στους πιστούς την δυνατότητα να συμμετέχουν στην Θεία Λειτουργία, καί νά κοινωνούν των Αχράντων Μυστηρίων .

ΒΕΛΙΚΑ ΤΡΑΪΚΟΥ — Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣΕ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ

 

Γράφει ο  Στυλ. Καβάζης

Στις 28 Αυγούστου 1904, σε μια Μακεδονία που ακόμη μάτωνε και αγωνιζόταν να κρατήσει ζωντανή την ελληνική της ψυχή, έπεφτε η Βελίκα Τράικου, μόλις 21 ετών.Δεν ήταν στρατηγός ούτε κρατούσε αξιώματα. Ήταν μια νεαρή δασκάλα.Κι όμως, μέσα στα δύσκολα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα, η κιμωλία και το βιβλίο δεν ήταν τα μόνα της όπλα.

Γεννημένη το 1883 στο Γραδεμπόρι, φοίτησε με τη βοήθεια συγχωριανού της στο Παρθεναγωγείο Θεσσαλονίκης και από το 1900 εργάστηκε ως δασκάλα στην Καρατζόβα. Εκεί ανέπτυξε σημαντική εθνική δράση, που έφτασε μέχρι τον Ίωνα Δραγούμη. Η εμπιστοσύνη που της έδειξε δεν ήταν τυχαία. Η Βελίκα ανέλαβε έναν από τους πιο επικίνδυνους ρόλους του Αγώνα έγινε σύνδεσμος και αγγελιοφόρος μεταξύ Μοναστηρίου, Καστοριάς και Θεσσαλονίκης.

Για χρόνια διέσχιζε δρόμους και χωριά μεταμφιεσμένη σε απλή χωρική, μεταφέροντας μηνύματα, έγγραφα και πληροφορίες των ελληνικών σωμάτων. Περνούσε εκεί όπου ένας ένοπλος θα κινδύνευε αμέσως να αναγνωριστεί. Κάθε διαδρομή μπορούσε να είναι η τελευταία.

Κάποια στιγμή, όμως, οι κομιτατζήδες κατάλαβαν τη δράση της.Τη συνέλαβαν, την βασάνισαν και στις 28 Αυγούστου 1904, η Βελίκα Τράικου άφησε την τελευταία της πνοή.

Ήταν μόλις 21 ετών.

Η νεκρή της σορός μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου η κηδεία της έγινε μέσα σε μεγάλη συγκέντρωση λαού. Η φωτογραφία που διασώζεται στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, με το σώμα της να φέρει εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης, αποτελεί μια σιωπηλή μαρτυρία για το τίμημα που πλήρωσαν άνθρωποι που δεν είχαν τίποτε να κερδίσουν προσωπικά.

Η Βελίκα δεν πολέμησε για πλούτη ούτε για αξιώματα ούτε για να γραφτεί το όνομά της σε βιβλία.Πολέμησε επειδή πίστευε πως κάποια πράγματα δεν πωλούνται, δεν ανταλλάσσονται και δεν παραδίδονται.

Κι εδώ, προσωπικά, είναι που αισθάνομαι πως η μνήμη της αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος.

Γιατί δεν μπορώ να κοιτάζω τη θυσία αυτών των ανθρώπων και να τη θεωρώ απλώς ως μια σελίδα του παρελθόντος. Δεν μπορώ να σκέφτομαι μια κοπέλα είκοσι ενός ετών να δίνει τη ζωή της για έναν αγώνα και, έναν αιώνα αργότερα, να βλέπω τους αγώνες εκείνων να αντιμετωπίζονται σαν κάτι ξεπερασμένο, ενοχλητικό ή αναλώσιμο.

Κάποιοι δεν σεβάστηκαν αυτή την κληρονομιά.

Κάποιοι λησμόνησαν τι κόστισε.

Κάποιοι έφτασαν να διαπραγματευτούν και να ξεπουλήσουν, αντί πινακίου φακής, ακόμη και το ίδιο το όνομα της Μακεδονίας, σαν να ήταν ένα απλό διπλωματικό αντάλλαγμα και όχι μια ιστορική κληρονομιά ποτισμένη με αίμα, δάκρυα και θυσίες.Αυτό δυστυχώς είναι το πιο οδυνηρό,όχι ότι η Βελίκα Τράικου πέθανε δίνοντας και την τελευταία της πνοή για την πατρίδα αλλά ότι υπάρχουν εποχές όπου οι άνθρωποι πεθαίνουν για κάτι που οι επόμενες γενιές κινδυνεύουν να θεωρήσουν δεδομένο.

Η Βελίκα Τράικου ήταν μόλις 21 ετών όταν δολοφονήθηκε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Στην ηλικία που ένας νέος άνθρωπος σήμερα κάνει σχέδια για τη ζωή του, εκείνη είχε ήδη αποφασίσει πως η δική της ζωή άξιζε λιγότερο από την ελευθερία και την ταυτότητα του τόπου που αγαπούσε.Αυτό δεν είναι απλώς ιστορία αλλά ευθύνη απέναντι στη μνήμη.Είναι σαφής υπενθύμιση πως ένα όνομα μπορεί να γραφτεί με μελάνι σε μια συμφωνία μέσα σε λίγες ώρες, αλλά για να αποκτήσει ιστορικό βάρος μπορεί να χρειαστούν ολόκληρες γενιές και αμέτρητες θυσίες.

Όταν λοιπόν αναφέρομαι στη Βελίκα Τράικου, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ..

Τι αξία έχει ένα όνομα για εκείνον που το παραδίδει εύκολα, όταν κάποιοι άλλοι πλήρωσαν με τη ζωή τους για να το κρατήσουν;

Η απάντηση ας μείνει στη συνείδηση του καθενός.

Εγώ, πάντως, σήμερα δεν θέλω να τη θυμηθώ ως ένα ακόμη όνομα σε έναν κατάλογο ηρώων αλλά όπως της αξίζει ως μια νέα Ελληνίδα που, σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της Μακεδονίας, δεν λύγισε μπροστά στον φόβο.Γι’ αυτό ακριβώς, 122 χρόνια μετά, το όνομά της πρέπει να ακούγεται ακόμη.

Βελίκα Τράικου, 21 ετών.

Μια δασκάλα.

Μια αγγελιοφόρος.

Μια γυναίκα του Μακεδονικού Αγώνα.

Μια ζωή που χάθηκε, αλλά μια μνήμη που δεν έχουμε το δικαίωμα να χάσουμε.

 ΑΘΑΝΑΤΗ!

 

Η Βελίκα Τράικου στη φωτογραφία που διασώζεται μετά τον θάνατό της.

Ίσως με μια πρώτη ματιά να φαίνεται πολύ μεγαλύτερη από τα 21 της χρόνια. Η εικόνα, όμως, αποτυπώνει τη φρίκη όσων υπέστη τα σημάδια των βασανιστηρίων και η κακοποίηση που προηγήθηκε του θανάτου της είχαν αλλοιώσει δραματικά την όψη της.Η νεαρή δασκάλα που βλέπουμε εδώ δεν έζησε για να γεράσει. Την έκανε να φαίνεται γερασμένη μέσα σε λίγες στιγμές η βία των απάνθρωπων βασανιστών της.

Μια συγκλονιστική φωτογραφία, για να θυμίζει σε όλους εμάς τους βολεμενους το τίμημα που πλήρωσαν άνθρωποι σαν τη Βελίκα Τράικου στον Μακεδονικό Αγώνα.

21 ετών. Και όμως, στην εικόνα μοιάζει να κουβαλά πάνω της μια ολόκληρη ζωή.

Λ

Ιδού το δίλημμα

Πατέρας και κόρη συζητούν..

 

Ἐπικίνδυνο γιά τήν κρατικη ΕΡΤ τό «Φιόρδ», ἡ ταινία γιά τόν Χριστιανισμό καί τήν οἰκογένεια!

Παρομοιάζει τό ἀριστουργηματικό φίλμ μέ «ἄρθρο συντηρητικῆς χριστιανοδημοκρατικῆς φυλλάδας» καί κατηγορεῖ τήν ταινία πώς ταυτίζει τήν woke ἀτζέντα μέ τόν ὁλοκληρωτισμό

«Εἶναι ὑπερτιμημένη καί στρατευμένη» – Ἡ ἱστορία μιᾶς οἰκογένειας πού ἡ νορβηγική Πρόνοια τῆς ἅρπαξε τά πέντε παιδιά μέ πρόσχημα τήν βία

ΕIναι μιά ἱστορία πού ἀναδεικνύει τόν παραλογισμό τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν. Ἡ βραβευμένη μέ Χρυσό Φοίνικα στίς Κάννες ταινία τοῦ Ρουμάνου σκηνοθέτη Κριστιάν Μουντζίου «Φιόρδ» περιγράφει τήν ἐπίθεση πού ἐξαπολύουν μειονότητες πού ἔχουν καταλάβει θέσεις-κλειδιά στά δυτικά κράτη στό ὄνομα ἑνός ἐπικινδύνου γιά τήν κοινωνική συνοχή φιλελευθερισμοῦ (πού ἐλάχιστα διαφέρει ἀπό τόν ἀριστερό φονταμενταλισμό) κατά τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῆς παραδοσιακῆς οἰκογενείας.

Στήν ταινία ἀναδεικνύεται ἡ ἐπίθεσις τήν ὁποία δέχονται τά μέλη μιᾶς οἰκογενειάς Ρουμάνων πού μετοίκησαν στήν Νορβηγία, ὅπου, μέ πρόσχημα τήν οἰκογενειακή βία, παρεμβαίνει ἡ Πρόνοια. Ἡ ρίζα τοῦ προβλήματος ὅμως εἶναι τό γεγονός ὅτι στό σχολεῖο ἐνόχλησε ὁ σχολιασμός τῶν παιδιῶν γιά τόν σεξουαλικό προσανατολισμό σέ ἐρωτήσεις γιά τό τρίτο φῦλο καί ὁ προσδιορισμός τοῦ λάθους μέσα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, Ἀποκαλύπτεται δηλαδή μιά ἀλήθεια χωρίς τόν μονομερῆ τρόπο στόν ὁποῖο ἀρέσκονται οἱ θιασῶτες τῶν σημερινῶν παρακμιακῶν ἀντιλήψεων. Προβάλλεται καί ὁ ἀντίλογος. Ἀκούγεται καί ἡ φωνή τῆς παραδοσιακῆς οἰκογενείας.

Καί, ἀπό ὅ,τι φαίνεται, αὐτό ἀκριβῶς ἐνόχλησε τήν ERTNews, πού στήν ἱστοσελίδα της προβαίνει σέ ἀήθη ἐπίθεση κατά τῆς ταινίας, κατά τοῦ σκηνοθέτου καί κατά τοῦ Φεστιβάλ τῶν Καννῶν. Ὅταν οἱ Χρυσοί Φοίνικες ἀπονέμονται σέ ταινίες πού ὑπηρετοῦν τήν προσπάθεια ἀπαξιώσεως τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν, σπεύδουν νά χειροκροτήσουν. Ὅταν παίρνουν ἴσες ἀποστάσεις, ἐπικρίνονται ἀδίκως. Ἀλλά αὐτός εἶναι φιλελευθερισμός πού θά ἔκανε τά κόκκαλα τοῦ Βολταίρου νά τρίζουν…

Διαβάζουμε λοιπόν τί ἔγραψε ἡ ἱστοσελίδα ERTNews μεταξύ ἄλλων: «Τό “Fjord” τοῦ Κριστιάν Μουντζίου, πού χάρισε στόν Ρουμάνο σκηνοθέτη τόν δεύτερο Χρυσό Φοίνικα τῆς καριέρας του, δέν εἶναι ἁπλῶς μία ἀπό τίς λιγώτερο ἐμπνευσμένες πρόσφατες ἐπιλογές τοῦ Φεστιβάλ Καννῶν, ἀλλά μιά ὑπερτιμημένη ταινία μέ πολιτικοκοινωνική στράτευση, πού ἄθελά της ἐνισχύει μιά ἰδεολογική προβληματική σχετικά μέ τίς χῶρες/κράτη δικαίου, πού μεταφράζει μελοδραματικά τά συγκρουσιακά προβλήματα πολιτισμῶν καταλήγοντας σέ συνταγογραφούμενο καταγγελτικό ὀπτικοποιημένο ἄρθρο χριστιανοδημοκρατικῆς φυλλάδας».

Καί παρακάτω: «Τό “Fjord” ὄντως θέλει νά μᾶς προειδοποιήσει γιά τόν φανατισμό καί τῶν δύο ἄκρων, στήν πράξη, ὅμως, προσφέρει κῦρος καί κινηματογραφική σοβαρότητα σέ ἕνα ἤδη γνώριμο ἀντιδραστικό ἐπιχείρημα: ὅτι οἱ πολιτικές προστασίας, ἰσότητας καί συμπερίληψης ἀποτελοῦν μιά νέα μορφή ὁλοκληρωτισμοῦ. Γι’ αὐτό δέν εἶναι ἁπλῶς μιά μέτρια ἤ ἀπογοητευτική ταινία ἀπό ἕναν σκηνοθέτη πού στό παρελθόν γνώριζε νά μετατρέπει τήν ἠθική ἀβεβαιότητα σέ σπουδαῖο σινεμά, ἀλλά προσωπικά μιά ἐξοργιστική καί ἐνδεχομένως ἐπικίνδυνη ταινία, ἐπειδή ἐμφανίζει τήν προκατάληψή της ὡς ἰσορροπία καί τήν ἰδεολογική της χειραγώγηση ὡς ἐλεύθερη σκέψη».

Ἔτσι σχολιάζει ἡ EΡT μιά ταινία πού ἀποκαλύπτει τόν ὁλοκληρωτισμό τῶν μειονοτήτων πού διώκουν τίς πλειονότητες μέσα ἀπό τίς δομές ἑνός ἀποστεωμένου καί παρακμιακοῦ κράτους. Τό εὕρημα τοῦ σκηνοθέτη εἶναι ὁ εἰρηνικός τρόπος πού ἀντιμετώπισε αὐτή ἡ πολύτεκνη οἰκογένεια τήν βίαιη εἰσβολή τοῦ κράτους καί τήν ἁρπαγή τῶν παιδιῶν της. Καί  ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα ἀντιμετώπισαν μέ χριστιανική στωικότητα αὐτήν τήν ἐπίθεση. Δέν ἐξερράγησαν, δέν καθύβρισαν, δέν χειροδίκησαν, ἄν καί ἐδέχθησαν θρησκευτική δίωξη. Τό ὅτι ἡ ταινία δέν χειροκροτεῖ τόν βιασμό τῶν ἀξιῶν μιᾶς ὁλόκληρης κοινωνίας ἡ EΡT θεωρεῖ ὅτι εἶναι «ἐξοργιστικό» καί ὅτι καθιστᾶ τήν ταινία «ἐπικίνδυνη». Ἐπικίνδυνη γιά ποιόν ὅμως; Σίγουρα ὄχι γιά τήν ἐλευθερία τῆς σκέψεως καί τοῦ φρονήματος. Τό ὁποῖο ὁ ψευδοφιλελεύθερος σκοταδισμός προσπαθεῖ νά καταπνίξει.

Εφημερίς Εστία 

Άγιος Σωφρόνιος :Στον Θεό που είναι "πυρ καταναλισκον", πρέπει να πλησιάζουμε με όσο το δυνατόν περισσότερη ιλαρότητα, ησυχία και ευλάβεια. Πρέπει να φυλαγόμαστε με κάθε τρόπο από κάθε τεχνητή, νευρική, αιματηρή διέγερση και από την ονειροπόληση..

 

Βιβλίο "Αγώνας Θεογνωσίας" σελ.91

ΞΥΠΝΑ ΕΛΛΗΝΑ Η ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΟΥΛΑ ΠΡΟΧΩΡΑ ΑΚΑΘΕΚΤΗ ,ΤΩΡΑ ΞΕΡΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ, ΝΑ ΠΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΟΛΟ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΟΥΣ , ΕΧΘΕΣ! ΠΡΙΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΣΟΥΝ Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΜΕΊΝΕΙ...

Ένα σύστημα βγαλμένο από τους πιο άρρωστους εφιάλτες έρχεται στην δύσμοιρη Ελλάδα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκουλα φέρνει το σύστημα αξιολόγησης της Κίνας που βλέπαμε σε κάτι βίντεο και δεν τα πιστεύαμε.. Όποιος δεν είναι εντάξει στις υποχρέωσεις του και δεν έχει να πληρώσει θα του κόβεται μέχρι και η υγειονομική περίθαλψη. Τα πάντα πλέον θα παρακολουθούνται και όποιος συμμορφωθεί θα έχει δικαίωμα στη ζωή!

Στην μπουρδελλάδα του Μητσοτάκουλα στην πραγματικότητα ανοίγεται ο δρόμος για έναν πρωτοφανή οικονομικό και κοινωνικό αποκλεισμό. 

Κάθε πολίτης θα μπαίνει σε διαδικασία βαθμολόγησης. 

Όχι μόνο για δάνεια ή τράπεζες. 

Ακόμη και για ρεύμα, κινητό τηλέφωνο ή internet θα χρειάζεται «καλό σκορ». 

Όποιος καθυστερήσει λίγες μέρες τον ΕΝΦΙΑ, μια δόση ή έναν λογαριασμό, θα βλέπει αμέσως την βαθμολογία του να καταρρέει. Και τότε; Δεν θα μπορεί να συνδεθεί στο ρεύμα, να έχει τηλέφωνο, να δώσει internet στα παιδιά του για να διαβάσουν. Ούτε καν να ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό ή να πάρει κάρτα.«Δεν είναι αυτονόητο πλέον ότι θα έχουμε όλοι ρεύμα στο σπίτι μας ή τηλέφωνο. Το κράτος θα καταγράφει τα πάντα – δημόσια χρέη στην αρχή, αργότερα τράπεζες, εταιρείες κινητής, παρόχους ενέργειας, ακόμη και προμηθευτές. Κάθε καθυστέρηση, ακόμη και λίγων ημερών, θα καταγράφεται και θα «τιμωρεί». 

ΔΕΝ πρόκειται μόνο για πίεση στους «στρατηγικούς κακοπληρωτές»: μαζί με αυτούς θα συνθλίβονται και όσοι πραγματικά δεν μπορούν. Ο οικογενειάρχης που παλεύει να τα βγάλει πέρα, ο άνθρωπος που έχασε τη δουλειά του, ο ασθενής που καθυστέρησε μια δόση λόγω έκτακτης ανάγκης.Το πιο εφιαλτικό; Ήδη συμβαίνει. Μια γυναίκα πήγε να κάνει νέα σύνδεση ρεύματος, παρουσίασε όλα τα χαρτιά και την απέρριψαν επειδή είχε «χαμηλή πιστοληπτική βαθμολογία». Αυτό δεν είναι μέλλον. 

Είναι παρόν. «Βαθμολογούμε τους πολίτες για να είναι πολίτες». 

 

Στην ουσία, η Ελλάδα υιοθετεί ένα απόλυτο δυστοπικό καθεστώς  το κινεζικό σύστημα κομμουνιστικής κοινωνικής βαθμολογίας. Όχι για να επιβραβεύσει τους συνεπείς, αλλά για να ελέγξει, να πιέσει και τελικά να αποκλείσει όσους δεν «χωράνε» στο νέο ψηφιακό καλούπι.

Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση. 

Είναι ψηφιακό μπλόκο. 

Είναι οικονομικός αποκλεισμός μεταμφιεσμένος σε «διαφάνεια». 

Και όσοι το παρουσιάζουν ως πρόοδο, απλώς κλείνουν τα μάτια μπροστά σε μια κοινωνία όπου το δικαίωμα στο ρεύμα, στο internet και στην αξιοπρέπεια θα εξαρτάται από έναν αριθμό σε μια πλατφόρμα. . 

Σήμερα πολλοί δηλώνουν σοκαρισμένοι

Όχι όμως εμείς

Όταν παρακολουθείς τα γεγονότα χωρίς κομματικές παρωπίδες και δεν είσαι προκατειλημμένος απέναντι σε αυτόν που προσπαθεί να σου ανοίξει τα μάτια δε θα σου έκανε καμία εντύπωση το νέο σύστημα που φέρνει η δαομονισμένη  κυβέρνηση Μητσοτάκουλα.

Αυτό ισχύει εδώ και χρόνια στην Κίνα.

Όταν όμως ανεβάζαμε βίντεο για να το αποκαλύψουμε χαρακτηριζόμασταν ως ψεκασμένοι.

Είναι μία αλυσίδα γεγονότων.

Πρώτα η ψηφιακή ταυτότητα, μετά ο προσωπικός αριθμός, μετά τα ιατρικά δεδομένα των πολιτών στα χέρια της κυβέρνησης, μετά οι κάμερες παντού, μετά οι πόλεις των 15 λεπτών, έπειτα αυτό το έκτρωμα

Είναι όλα αυτά που επιβάλει η Νέα Τάξη Πραγμάτων στην οποία υπακούει η κυβέρνηση Μητσοτάκουλα.

Σβαμπ, Γκέιτς, Ρότσιλντ, Σόρος, Ούρσουλα και άλλοι πολλοί κινούν τα νήματα

Θέλουν τον πλήρη έλεγχο των πολιτών.

Θεωρούν ότι οι ζωές και οι περιουσίες των ανθρώπων ανά τον κόσμο τους ανήκουν

Η μόνη επιλογή είναι η μαζική αντίσταση.

«Πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων»: μια λειτουργική φράση που λέει περισσότερα απ’ όσα φαίνεται

Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος

«Στη Θεία Λειτουργία ο Πατριάρχης Κύριλλος είπε μόνο «πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων, δεν μνημόνευσε κανέναν»

 Γράφει ο Γεωργιος Αποστολακης

«Πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων»: μια λειτουργική φράση που λέει περισσότερα απ’ όσα φαίνεται

Μερικές ακόμη σκέψεις για το συλλείτουργο του Μητροπολίτη Κερκύρας στη Μόσχα

Στο προηγούμενο άρθρο μας (ΕΔΩ)επιχειρήσαμε να δούμε το ταξίδι του Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκταρίου στη Ρωσία έξω από τον θόρυβο που προκάλεσε. Τα νεότερα στοιχεία, όμως, προσθέτουν μία ακόμη διάσταση, η οποία αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Και αυτή βρίσκεται σε λίγες μόνο λέξεις της Θείας Λειτουργίας: «πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων».

Ο ίδιος ο Μητροπολίτης Κερκύρας αποκάλυψε ότι κατά το συλλείτουργό τους ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος δεν προχώρησε σε ονομαστική μνημόνευση Προκαθημένου, αλλά περιορίστηκε στη λειτουργική αυτή διατύπωση. Ο κ. Νεκτάριος θεώρησε ότι αυτό έγινε για να μην περιέλθει ο ίδιος σε δύσκολη θέση.

Η λεπτομέρεια δεν είναι ασήμαντη.

Η μνημόνευση στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένας απλός λειτουργικός χαιρετισμός ούτε πράξη προσωπικής φιλοφρόνησης. Έχει εκκλησιολογικό περιεχόμενο. Εκφράζει την κανονική σχέση, την κοινωνία και την εκκλησιαστική τάξη. Γι' αυτό και οι Ιεροί Κανόνες αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στη μνημόνευση του οικείου Προκαθημένου. Χαρακτηριστικός είναι ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ο οποίος συνδέει τη μνημόνευση με την κανονική εκκλησιαστική κοινωνία και προειδοποιεί για την αυθαίρετη διακοπή της πριν από συνοδική κρίση.

Τι πραγματικά λέει η εκκλησιαστική παράδοση και ποια είναι η μεγάλη εξαίρεση του 15ου Κανόνα

Στη συζήτηση που άνοιξε μετά το ταξίδι του Μητροπολίτη Κερκύρας στη Ρωσία και το συλλείτουργό του με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο, ένα από τα ζητήματα που προβλήθηκαν είναι και εκείνο της μνημονεύσεως. Ποιον μνημονεύει ένας Επίσκοπος; Τι σημαίνει αυτή η μνημόνευση; Και, κυρίως, μπορεί η μνημόνευση ή η διακοπή της να μεταβάλλεται ανάλογα με τις πολιτικές και γεωπολιτικές συνθήκες;

Η απάντηση απαιτεί κάποια εκκλησιολογική ακρίβεια.

Η μνημόνευση του οικείου Επισκόπου στη Θεία Λειτουργία δεν αποτελεί έκφραση προσωπικής συμπάθειας, ούτε πιστοποιητικό συμφωνίας με όλες τις πράξεις, τις απόψεις ή τις επιλογές του. Πολύ περισσότερο δεν αποτελεί πολιτική δήλωση.

Είναι πρωτίστως εκκλησιολογική πράξη. Δηλώνει την κανονική σχέση του λειτουργούντος κληρικού με τον Επίσκοπό του και, μέσω αυτού, την ενότητά του με το εκκλησιαστικό σώμα.

Γι' αυτό ακριβώς η Εκκλησία δεν άφησε τη μνημόνευση στην προσωπική κρίση του κάθε κληρικού. Εάν κάθε πρεσβύτερος μπορούσε να παύει να μνημονεύει τον Επίσκοπό του επειδή διαφωνεί με μία διοικητική απόφαση, επειδή θεωρεί λανθασμένη κάποια δημόσια τοποθέτησή του ή επειδή διαφωνεί με την πολιτική ή διεθνή στάση του, η εκκλησιαστική ενότητα θα μετατρεπόταν σε άθροισμα προσωπικών κρίσεων.

Τι λέει ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας

Ακριβώς αυτό το πρόβλημα αντιμετωπίζει ο περίφημος 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου του 861, επί Μεγάλου Φωτίου.

Ο γενικός κανόνας που θέτει είναι σαφής: δεν επιτρέπεται η διακοπή της κοινωνίας με τον εκκλησιαστικό προϊστάμενο πριν από συνοδική κρίση, όταν αυτή γίνεται εξαιτίας κατηγοριών για παραπτώματα ή άλλων αιτιάσεων εναντίον του. Η Εκκλησία δεν αναγνωρίζει στον καθένα δικαίωμα να υποκαθιστά τη συνοδική κρίση με τη δική του προσωπική απόφαση.

Υπάρχει όμως μία μεγάλη και απολύτως ρητή εξαίρεση, την οποία δεν πρέπει να αποσιωπούμε.

Ο ίδιος ο 15ος Κανόνας προβλέπει την περίπτωση κατά την οποία ο Επίσκοπος ή ο Πατριάρχης κηρύττει δημόσια και απροκάλυπτα (κατά τη χαρακτηριστική κανονική διατύπωση, «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ' ἐκκλησίας») αίρεση η οποία έχει ήδη καταδικασθεί από Αγίες Συνόδους ή από τους Πατέρες.

Στην περίπτωση αυτή η Εκκλησία δεν απαιτεί από τον κληρικό να περιμένει πρώτα τη συνοδική καταδίκη του συγκεκριμένου Επισκόπου.

Ο Κανόνας αναφέρεται ρητά σε εκείνους οι οποίοι απομακρύνονται από την κοινωνία με τον προεστώτα τους «πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως». Και όχι μόνο δεν τους επιβάλλει τις ποινές που προβλέπονται για εκείνους που προκαλούν αυθαίρετη διάσπαση, αλλά τους θεωρεί άξιους τιμής, επειδή δεν αποκόπηκαν από πραγματικούς επισκόπους λόγω προσωπικών κατηγοριών, αλλά από εκείνους που ο Κανόνας χαρακτηρίζει «ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους».

Συμπερασματικά: Η Εκκλησία έχει τους Κανόνες της. Και ένας από αυτούς, ο 15ος της Πρωτοδευτέρας, μας διδάσκει συγχρόνως δύο πράγματα: ούτε αυθαίρετη διάσπαση της εκκλησιαστικής ενότητας ούτε υποχρεωτική κοινωνία με εκείνον που κηρύττει δημόσια καταδικασμένη αίρεση.

Η χρήση της μνημόνευσης στη Μόσχα

Επομένως, η φράση «πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων» δεν γεννήθηκε τον Αύγουστο του 2026 στη Μόσχα. Ανήκει στη λειτουργική γλώσσα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό, η χρησιμοποίησή της δεν μπορεί να παρουσιάζεται σαν κάποιο τέχνασμα που εφευρέθηκε εκείνη την ώρα προκειμένου να παρακαμφθεί ένα εκκλησιαστικό πρόβλημα.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το ενδιαφέρον.

Ο Πατριάρχης Κύριλλος είχε απέναντί του έναν κανονικό Μητροπολίτη της Εκκλησίας της Ελλάδος. Έναν Ιεράρχη ο οποίος δεν είχε μεταβεί κρυφά ή αυτοβούλως στη Ρωσία. Είχε ζητήσει προηγουμένως άδεια από την προϊσταμένη του εκκλησιαστική αρχή και την είχε λάβει εγγράφως. Η ίδια η Μητρόπολη Κερκύρας δημοσιοποίησε πλέον το ιστορικό: αίτημα στις 26 Ιουνίου και έγκριση της Ιεράς Συνόδου την 1η Ιουλίου 2026, με έγγραφο υπογεγραμμένο από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.

Και όχι μόνο αυτό. Ο Μητροπολίτης μετέφερε στη Μόσχα και τον χαιρετισμό του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου.

Επομένως έχουμε μια εικόνα πολύ διαφορετική από εκείνη που σχηματίστηκε τις πρώτες ημέρες: ο Ιερώνυμος εγκρίνει τη μετάβαση· ο Κερκύρας μεταφέρει τον χαιρετισμό του· ο Κύριλλος τον δέχεται και συλλειτουργεί μαζί του· και κατά τη Θεία Λειτουργία αποφεύγει μια ονομαστική μνημόνευση που θα μπορούσε να δημιουργήσει εκκλησιολογική αμηχανία στον φιλοξενούμενο Ιεράρχη.

Αυτό δεν αποκαθιστά αυτομάτως την ευχαριστιακή κοινωνία Μόσχας και Αθήνας. Ούτε πρέπει να του αποδώσουμε κανονικές συνέπειες που δεν έχει.

Δείχνει όμως κάτι άλλο, ίσως σημαντικότερο για τη συγκεκριμένη στιγμή: ότι και μέσα σε μια βαθιά εκκλησιαστική διαφωνία μπορούν να αναζητηθούν τρόποι ώστε να μη μετατραπεί η διαφωνία σε ολοκληρωτική ρήξη μεταξύ των Ορθοδόξων.

Αυτό άλλωστε φαίνεται να είναι και το βαθύτερο μήνυμα της δημόσιας τοποθετήσεως του Κερκύρας: ότι οι δεσμοί των Ορθοδόξων λαών δεν είναι δυνατόν να διαγράφονται εξαιτίας των εκάστοτε γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων.

Η Εκκλησία δεν γεννήθηκε το 2019

Υπάρχει εδώ και ένα ευρύτερο ζήτημα.

Οι σημερινές εκκλησιαστικές αντιπαραθέσεις γύρω από το Ουκρανικό είναι σοβαρές. Δεν πρέπει ούτε να υποτιμώνται ούτε να αποκρύπτονται. Όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει πίσω της είκοσι αιώνες ιστορίας. Γνώρισε πολύ σκληρότερες αντιπαραθέσεις μεταξύ Πατριαρχείων και Προκαθημένων και, παρ' όλα αυτά, διατήρησε τρόπους επικοινωνίας και τελικά υπέρβασης των κρίσεων.

Η συνοδικότητα, άλλωστε, αποτελεί θεμελιώδη τρόπο υπάρξεως και διοικήσεως της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν σημαίνει ότι εξαφανίζονται οι διαφωνίες. Σημαίνει ότι η διαφωνία δεν πρέπει εύκολα να μετατρέπεται σε μόνιμη εκκλησιαστική αποξένωση.

Υπό αυτό το πρίσμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία και η παρουσία του Αγίου Σπυρίδωνος.

Η δεξιά χείρα του Αγίου δεν ταξίδεψε πρώτη φορά εκτός Κερκύρας. Ο ίδιος ο Μητροπολίτης υπενθυμίζει ότι ανάλογες μεταφορές έχουν πραγματοποιηθεί κατά το παρελθόν στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Κύπρο, στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στη Σερβία, στη Ρουμανία, στην Πολωνία, στη Λευκορωσία και στη Γεωργία, πάντοτε με εκκλησιαστική άδεια.

Ο Άγιος, λοιπόν, δεν ανήκει σε μια γεωπολιτική παράταξη. Δεν είναι “Έλληνας” απέναντι στους “Ρώσους”, ούτε “Ρώσος” απέναντι στους “Έλληνες”. Είναι Άγιος της Ορθοδοξίας. Και ίσως αυτό ακριβώς είναι το ουσιαστικότερο μήνυμα του ταξιδιού. Όταν οι εκκλησιαστικές ηγεσίες δυσκολεύονται να συνομιλήσουν, η κοινή πίστη, η λατρεία και οι Άγιοι εξακολουθούν να υπενθυμίζουν ότι πάνω από τις προσωρινές αντιπαραθέσεις υπάρχει κάτι βαθύτερο που ενώνει.

Γι' αυτό και το «πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων» μπορεί στην προκειμένη περίπτωση να διαβαστεί όχι ως λύση του προβλήματος (δεν είναι άλλωστε) αλλά ως προσεκτική λειτουργική αποφυγή μιας νέας πρόκλησης μέσα σε μια ήδη τραυματισμένη σχέση.

Και ίσως αυτή η μικρή λεπτομέρεια να είναι τελικά περισσότερο ελπιδοφόρα από όλον τον θόρυβο που προκάλεσε το ταξίδι.

Γιατί οι εκκλησιαστικές ρήξεις δεν θεραπεύονται με κραυγές. Θεραπεύονται όταν παραμένει ανοικτή, έστω και μια μικρή, θύρα κοινωνίας και καταλλαγής.

 

σχολιο: Ότι στη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα έχει σχεδόν δαιμονοποιηθει  και κατασυκοφαντηθεί στην Ορθόδοξη Ρωσία θεωρείτε εντελώς φυσιολογική  αντίδραση  . Και αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά πως αυτή η πρακτική συνιστά Ιεροκανονική πράξη, Αγιοπνευματικό και Αγιοπαράδοτο τρόπο αντίδρασης.

Το καυτό ερώτημα παραμένει ποιοι μπορούν να κάνουν την  λεγομένη αποτοίχιση, ειναι απρουποθετη;;Διότι περιδιαβαίνοντας τα διαδίκτυα και διαβάζοντας σχόλια θα απογοητευθεί  ο καθείς με τη αγραμματοσύνη την προχειρότητα και τα επιχειρήματα  των επίδοξων ζηλωτών ,δεν γνωρίζει η αριστερά τους τι ποιεί η δεξιά τους ,ισως γιαυτο γινόμαστε όσοι αντιδρούμε περίγελοι των οικουμενιστων.Πολλοί εξ αυτών των  ηγετών τους έχουν πέσει σε βλαστήμιες, καθυβρίζοντας αγίους της Εκκλησίας ,μιλάμε για τον πρώην  αγιορείτη ΣΑΒΒΑ Λαυριώτη .